Leuke stukkies om te lezen... van een columnistachtig iemand

Varen, varen om te gaan baren

2011-01-13T18:00:00.008+01:00

Varen, varen om te gaan baren ♫
Door E. 13 januari 2010 ©

De vrouwelijke inwoners van het Waddeneiland Terschelling mogen niet meer op hun schone eiland bevallen. Onlangs heeft VVD-minister Schipper - kort gezegd - een bevallingsverbod op het eiland ingesteld. Het is dus verboden te baren zonder te varen. Op straffe waarvan eigenlijk? Een geldboete? Een seksverbod? En hoe dat te handhaven? Naast de dierenpolitie ook de bevallingspolitie? Komen er verbodsborden en hoe zien die eruit?

Het verbod is ingesteld, omdat er op het eiland geen ziekenhuis aanwezig is. Mochten er bij een thuisbevalling complicaties optreden, dan duurt de reis naar een ziekenhuis te lang. Schipper probeert hiermee babysterfte tegen te gaan, hetgeen op zich een mooi streven is, maar waar blijft dan het recht van de vrouw om thuis te mogen bevallen? Nog geen twee maanden geleden heeft het Europees Hof geoordeeld over de thuisbevalling van een Hongaarse vrouw. Dit was haar bij wet niet toegestaan. De uitspreek van het Europees Hof komt erop neer dat zwangere vrouwen zelf mogen bepalen of ze thuis willen bevallen of niet. De overheid heeft dan de verplichting om zorg te dragen voor adequate hulpverlening.

Hoe komt minister Edith Schipper zo kort na die uitspraak dan toch op het idee om een verbod hier in Nederland wel toe te passen? Voor oudere vrouwen, vrouwen met zwangerschapsdiabetes of -vergiftiging et cetera is dat natuurlijk een ander verhaal. Die moeten naar het ziekenhuis. Soms is er helaas geen keuze. Maar voor jonge gezonde vrouwen is dat toch een ander verhaal. Uitsluitend vanwege het feit dat het ziekenhuis op gepaste afstand van het eiland is gelegen, wordt de keuze voor deze vrouwen ontnomen.

Naast het recht op thuisbevalling is er ook nog de kwestie van de geboorteplaats. Er zijn mensen die dat niets uitmaakt (als het maar gezond is...), maar er zijn evenzoveel mensen bij wie het wel degelijk (ook) ter zake doet waar het kind geboren wordt. En ik hoor bij die laatste groep mensen. Ik vind het wel belangrijk dat er Rotterdam in het paspoort van mijn zoon of dochter komt te staan (dat zal geen probleem zijn). Terschelling zal als het aan Schippers ligt uit de paspoorten verdwijnen. En er zijn Terschellingers die dat zeer vervelend vinden. De geboren Terschellinger is vanaf nu immers een uitstervend ras. En er doen volgens een Terschellingse kraamverzorgster al verhalen de rondte dat toekomstige moeders opzettelijk laat aan de bel gaan trekken, om toch een geboren eilander te kunnen verwekken. En dan bereikt Schippers met die nieuwe maatregel juist het tegenovergestelde effect.

Een goed voorbeeld is de gemeente Vlaardingen. Nadat een Vlaardings ziekenhuis met een Schiedams ziekenhuis was samengegaan verrees er in 2008 uiteindelijk een gloednieuw en groot ziekenhuis in de buurgemeente Schiedam. Het ziekenhuis staat weliswaar op de rand van Vlaardingen, maar Vlaardingen is sindsdien wel een ziekenhuisloze gemeente. In een jaar tijd werden er in de gemeente Vlaardingen slechts 114 kinderen geboren (thuisbevallingen, want daar is het wel toegestaan) tegen 662 jonge Vlaardingers die het levenslicht in het Schiedamse ziekenhuis zagen en daarom van geboorte dus ook Schiedammers zijn. En daar waren niet alle Vlaardingse ouders van gediend.

De Vlaardingse PvdA wilde daarom twee kraamkamers van het Schiedamse ziekenhuis tot Vlaardings grondgebied verklaren; een zogenoemde kraamenclave. Kinderen die daar geboren worden zouden dan toch de geboorteplaats ‘Vlaardingen' in hun paspoort kunnen laten noteren, ook al komen ze ter wereld in Schiedam. Het ziekenhuis wilde daaraan wel haar medewerking verlenen, maar daar werd door burgemeester mevrouw Verver-Aartsen van Schiedam een stokje voor gestoken.

Hoezeer ik de keuze van mevrouw Schipper kan begrijpen, moet het toch eens een keertje afgelopen zijn met die eeuwige betutteling en bemoeizucht van onze overheid. Laat de keuze (en de verantwoording) aan de zwangere vrouw. Zij is immers oud en wijs genoeg.

E.

Mannen, seks en triootjes

2011-01-06T18:01:00.006+01:00

Mannen, seks en triootjes
Door E. 6 januari 2010 ©

In pornofilms gebeurt het met regelmaat: seks met nonnen. Of met volwassen meisjes in katholieke schooluniformen met van die hoge kousen. Of met verpleegsters. Zijn er mannen die daar niet over fantaseren, of op zijn minst wel eens over dromen? Of wellicht over seks met twee nonnen, schoolmeisjes of verpleegsters? Seks met een mooie tweeling? Wie wil niet die armzalige pizzakoerier zijn, die door twee lekkere dames uit elkaar wordt getrokken. Kortom: mannen die een trio willen.

Fantaseer ik over meerdere nonnen, dames in schooluniformen en verpleegsters? Nee. Zou ik die pizzakoerier willen zijn? Natuurlijk niet. Ik ben een echte man, dus ik fantaseer sowieso niet over seks met meerdere vrouwen. Ik? Ik fantaseer alleen over mijn eigen vriendin (geloofwaardig?). Ik heb mijn handen al vol aan een vrouw. Ik heb sowieso maar één fallus. Moet ik mijn tijd tussen beide vulva's verdelen? Grote kans dat beide dames teleurgesteld zullen afhaken. Raak ik meer verzadigd als ik bij twee dames in de suikerpot roer? Ik denk het niet. Als ik de binnenkant van de navel van één dame kietel, dan geeft mij dat uiteindelijk hetzelfde gelukzalige gevoel.

Twee mannen en een vrouw. Da's ook een trio. De vrouw zal wellicht meer aan haar trekken komen. Maar zou mijn erecte fallus niet meteen al zijn bloed verliezen bij het aanschouwen van andermans zwellichaam? Ogen dicht dan maar? Dat lijkt me niet al te praktisch. Weliswaar uitvoerbaar, maar toch lastig. Sowieso zou ik een nakende man in de nabijheid van mijn vriendin niet kunnen tolereren. Twee dames die gelijktijdig fellatio op mijn mannelijkheid plegen? De ene doet mijn penis in haar mond terwijl de andere mijn testikels masseert en aflikt, net zolang totdat de bus zijn slagroom spuit. Dat dan weer wel, maar het zal natuurlijk nooit gebeuren. Rare wezens, die mannen.

Mannen en seks. Een raar fenomeen. Mannen denken dus continu aan seks. Seks, seks, seks. Tijdens het schrijven van deze column is het fenomeen geslachtsgemeenschap wellicht ook één of twee keer in mijn gedachten voorbijgeschoten. Een man zou gemiddeld eens in de 52 seconden aan seks denken (de column is schijnbaar héél snel geschreven). Een man hoeft maar met een leuk meisje te spreken en hij denkt eraan hoe hij haar het bed in krijgt. Kijkt hij in een etalageruit, dan denkt hij op een gegeven moment weer aan seks. Wordt een man voorgesteld aan zijn nieuwe schoonouders, dan denkt hij luttele seconden later weer aan seks. Zelfs tijdens voetbal (kijken of beoefenen) wordt er door de man dus aan seks gedacht. Rare wezens, die mannen. Meer specifiek: de hersenen van mannen.

Waarom denken mannen dan zo vaak aan seks? Natuurlijk, het is telkens maar een snelle en vluchtige gedachte, maar toch. Ik zou het niet eens kunnen: net zo veel seks hebben als dat ik eraan denk. Het is, zo wordt gezegd, genetisch bepaald. Het heeft te maken met de enorme voortplantingsdrift van mannen. Een drang die dus ook bestaat onder de mannen die zich in het geheel niet willen voortplanten. En onder homofielen. Gek toch?

Een trio? Van mij hoeft het niet, maar ik krijg die gedachte - die soms uit het niets opduikt - niet uit mijn hoofd. Zal ik ooit eens in een trio belanden? Ik denk het niet. Verder dan seks met mijn eigen vriendin, terwijl ik af en toe aan een andere vrouw denk, zal het niet gaan. Zeg maar een soort van 'stiekem triootje'. En daar ben ik eigenlijk meer dan tevreden mee, want zo werkt het in een monogame relatie. In ieder geval voor veel mannen.

E.

Coen Moulijn, de fabelachtige flankspeler

2011-01-04T18:00:00.020+01:00

Coen Moulijn, de fabelachtige flankspeler

Door E. 4 januari 2011 ©

Coen Moulijn werd op 15 februari 1937 in de Bloklandstraat 14 te Rotterdam geboren. Ruim 41 jaar later werd ondergetekende geboren op nog geen steenworp afstand van de Bloklandstraat. Vannacht - op 4 januari 2011 - is de heer Moulijn in zijn geliefde Rotterdam overleden aan de gevolgen van een herseninfarct die hij op nieuwjaarsdag had opgelopen. Hij werd 73 jaar en groeide op in een echte Rotterdamse voetbalwijk. Een arbeiderswijk die in die tijd ook voetballers voortbracht als Faas Wilkes en Wim Jansen.

Het genoegen de heer Moulijn live te zien voetballen heeft mij derhalve niet gesmaakt. Dat ik hem live nooit heb zien voetballen, doet niets af aan de grootse prestaties die deze man heeft neergezet. Veel van mijn herinneringen zijn daarom ‘van horen zeggen'. Misschien maakt dat de onnavolgbare dribbelaar voor mij nog meer legendarisch dan hij al is. En natuurlijk is er voor de liefhebber op sites zoals YouTube nog genoeg archiefmateriaal te vinden.

Coen Moulijn was een lichtvoetige linksbuiten zoals we ze nog maar zelden zien. Hij was in heel Europa befaamd om zijn passeerbeweging buitenom zijn tegenstanders. Altijd weer diezelfde beweging, die altijd maar weer lukte. De directe tegenstander wist dat hij door de balvirtuoos aan zijn rechterzijde gepasseerd zou worden, maar afstoppen was onmogelijk. Er bestond namelijk altijd nog de mogelijkheid dat hij binnendoor schoot à la Robben. Beter gezegd: Robben passeert nu à la Coen Moulijn. Een groot verschil tussen Robben en Moulijn is, dat laatstgenoemde bijna altijd een perfecte voorzet afleverde.

Mede door de bemoeienissen van de man met de karakteristieke dribbel won Feyenoord vijf landstitels, de Europacup 1 en de wereldbeker. Coen Moulijn, op sommige lijstjes de beste voetballer die ons land ooit heeft voortgebracht, is sowieso de beste linksbuiten die ons land ooit heeft gekend. Helaas heeft hij nooit een WK kunnen voetballen. Met 487 competitiewedstrijden voor het eerste van Feyenoord, is Coen Moulijn koploper en de verwachting is niet dat dit aantal ooit geëvenaard zal worden. Hij speelde - na een jaar voor Xerxes te zijn uitgekomen - van 1955 tot en met 1972 voor Feyenoord en is daarom met recht Mister Feyenoord. Mede onder zijn leiding groeide Feyenoord in die periode uit van een nationale topper, tot een club waar elftallen als Real Madrid en AC Milan meer dan beducht voor waren. Bij mijn weten is er zelfs nog nooit iemand op deze aardbol geweest die bij Feyenoord meer dan vijf landstitels bij elkaar heeft gevoetbald. Wie gaat hem dat nog nadoen?

Al in 1959 informeerde Barcelona naar de diensten van Coen Moulijn, maar voorzitter Cor Kieboom wilde hem niet verkopen. Vervelend voor Moulijn, maar tegelijk het beste dat Feyenoord ooit kon overkomen. Bij Barcelona had de vleugelartiest een fortuin kunnen vergaren, maar zou Feyenoord nooit zo veel succes hebben geboekt. Bij Feyenoord werd destijds weinig betaald, maar met een verbeterd contract op zak kon de heer Moulijn op Rotterdam-Zuid in de beginjaren ‘60 al een kledingwinkel (dames- en herenmode) beginnen, waarin hij tot op het laatste moment nog werkzaam was. Een gevleugelde uitspraak in die tijd was dat De Kuip al zou volstromen als Coen en Cor op de middenstip een potje zouden gaan klaverjassen.

Neerlands meest elegante linksbuiten, erelid van Feyenoord en ridder in de Orde van Oranje-Nassau, stond privé bekend als een zeer goedaardige en bescheiden man, die ook de nodige tegenslagen te verwerken heeft gehad. Een echtscheiding, een doodgeboren zoon en een gehandicapte zoon zijn daarvan slechts enkele voorbeelden. Vijf jaar geleden heeft Coen Moulijn nog een nier aan zijn zoon afgestaan, die helaas werd afgestoten. In augustus 2009 overleed zijn enige zoon op 47-jarige leeftijd. Oud-Feyenoorder en boezemvriend Guus Haak zei dat Coen Moulijn sindsdien zijn levenslust is kwijtgeraakt.

Het clubicoon werd gelukkig nog bij leven geëerd met een vuistdikke biografie en een levensgroot in brons gegoten standbeeld. Alhoewel Coen Moulijn is overleden, zal de fabelachtige flankspeler van weleer in menig herinnering blijven voortleven.

E.

Een hekel aan boer zoekt vrouw?

2010-12-30T16:18:00.001+01:00

Een hekel aan boer zoekt vrouw?
Door E. 30 december 2010 ©

Een (nog lang niet?) uitgemolken programma over boeren die een vrouw zoeken. Seizoen vijf van dit immens populaire - maar ó zo verschrikkelijke - realityprogramma is inmiddels al enkele uitzendingen onderweg. Miljoenen mensen kijken ernaar. Het is al jaren achtereen het meest populaire programma op de Nederlandse televisie. En ik? Ik háát het programma en ik háát Yvon Jaspers. Eigenlijk vind ik Yvon pas een verschrikkelijk takkewijf sinds ze dat programma is gaan presenteren. Ik haat Boer zoekt Vrouw, zoals Gargamel de Smurfen haat.

Vroeger vond ik het heerlijk om op maandagochtend niet mee te hoeven en kunnen praten over de zogenaamde liefdesperikelen van de boeren, maar vanaf dit seizoen kijk ik ook. Mijn vriendin komt van een boerderij en ik kom er met geen paard en wagen onderuit om dit seizoen ook maar een uitzending te missen. De ultieme opoffering is vereist in een relatie...

Ook ik praat nu op maandagochtend mee over de boeren uit Boer zoekt Vrouw. En wat ik van het programma vind? Ik vind het kut, ik erger me aan Yvon, aan de boeren en vooral aan de briefschrijvende hellevegen die graag op een boerderij willen wonen. De haren op mijn armen gaan uit ergernis al overeind staan op het moment dat ik mijn stukje tik. Waarom ik kijk? Ik weet het niet. Wellicht omdat ik moet, maar misschien ben ik ook wel een beetje sadomasochistisch ingesteld. Als Rotterdammer blijf ik op zondagavond namelijk ook nog gewoon naar Studio Sport kijken.

Hoe loopt het allemaal af met die boeren? Ik zal het hier vertellen zodat u uw zondagavond vanaf nu een nuttige invulling kunt gaan geven. Lompe boer Richard valt op Maxima. Een verschrikkelijk vies geplamuurd hoerenwijf, dat over lijken gaat om Richard te veroveren en dat zal dan ook wel gebeuren. Boer Frank kan elke vrouw krijgen die hij wil, maar zal uiteindelijk naar huis gaan met Anita, die bij hem in het dorp woont (vooropgezet?). Melkveehouder Gijsbert - de enige leuke boer die meedoet - kiest voor Yvonne, maar ik hoop stiekem dat het Femke wordt, terwijl het mij eigenlijk geen reet zou moeten uitmaken. Raak ik dan toch ook verslaafd?

De laatste boer die ik hier behandel is boer Marcel. Bah, een vunzige engnek met dat verschrikkelijk zijige stemmetje en dat achterlijke accent van hem. Een man met een (kinder?)boerderij waaraan ik mijn kinderen nooit van mijn leven zou toevertrouwen, mocht ik ze ooit krijgen. Bij elke vrouw begint-ie meteen over kinderen te zaniken. Hij neemt nog net geen prenataal onderzoek bij ze af. Ik weet niet of die man op zoek is naar een vrouw, of juist uitsluitend naar kinderen - het liefst van Poolse afkomst (want daar schijnt-ie wel heel erg van te houden).

Tenslotte hebben we nog een boerin. Kaasboerin Annemarie, gezegend met een flinke lengte en een dito neus, die erg op schuurfeesten geilt. Heel veel anders heeft ze althans nog niet te melden gehad. Met wie zij naar huis gaat? Ik weet het nog niet. Maar Johannes, die suffe kerel zonder zwem- en strikdiploma, gun ik wel een vrouw.

Er is niemand die zo'n verschrikkelijke hekel aan dat programma heeft als ik en er tegelijkertijd zo veel vanaf weet (lul dat ik ben). De laatste uitzending van Boer zoekt Vrouw zal ergens in februari 2011 plaats gaan vinden. Jippie, zondag weer een uitzending. Even doorbijten nog.

E.

Timmertje, Timmertje, wat ga je doen?

2010-12-28T16:15:00.001+01:00

Timmertje, Timmertje, wat ga je doen?

Door E. 28 december 2010 ©

De titel slaat natuurlijk op de legendarische woorden die commentator Frank Snoeks uitsprak tijdens de nog legendarischer race van Marianne Timmer op de Olympische Spelen van Nagano in 1998. Marianne versloeg topfavoriete Chris Witty en pakte goud op de 1.000 meter. Later, tijdens diezelfde Spelen, versloeg ze op de 1.500 meter de onverslaanbaar geachte Duitse alleskunner Gunda Niemann. Er is een ster geboren op 3 oktober 1974 en zij komt uit Sappemeer. Alleen wisten de meesten dat toen nog niet.

In 1997 pakte Timmer goud op de 1.000 meter bij de WK-afstanden in Warschau, voor Sandra Zwolle (wie kent haar nog?) en Franziska Schenk. Op de 1.500 pakte ze de bronzen plak. Meer dan een goede prestatie. Maar tijdens de Spelen in 1998 ging ze niet als gedoodverfde favoriete van start. De laatste sprintster van enige importantie voordat Timmer het podium betrad, was Christine Aaftink. Aaftink hikte tegen de wereldtop aan, maar op internationaal niveau heeft ze het nooit echt kunnen maken. En Aaftink had in mijn optiek nog een nadeel. Ze kon bij de Olympische Spelen wel een keer vierde worden, maar als ik haar zag schaatsen, leek het wel of ze achteruitging. Zo langzaam oogde het. Maar Marianne ademt een en al snelheid, ook als het langzaam gaat. Een genot om naar te kijken.

Met Timmer aan de top brak een nieuwe periode aan. Onder impuls van Rintje Ritsma werd vanaf 1995 het schaatsen geprofessionaliseerd en verder vercommercialiseerd. Ook de klapschaats deed vanaf 1997 definitief zijn intrede, waardoor een regen aan records uit de boeken werd gereden. Marianne heeft hiervan de vruchten geplukt. Van een mooie giechelige, ietwat onzeker ogende, jonge meid groeide Timmer uit tot vaandeldrager van de Nederlandse schaatssport en woordvoerder van haar eigen schaatsploeg. Na de Olympische Spelen van 1998 brak een periode aan waarin Timmer wel presteerde, maar niet alle verwachtingen volledig kon inlossen. Op de Olympische Spelen van 2002 in Salt Lake City behaalde zij weliswaar een vierde plaats op haar 1.000 meter, maar een vierde plaats is de meest ondankbare, zo hebben we vele atleten al horen zeggen.

Het duurde tot 2004 voordat Timmer weer een mijlpaal bereikte. Wederom in Nagano werd Marianne de eerste Nederlandse vrouw die de WK-sprint won. In het klassement eindigde ze voor haar vriendin Anni Friesinger en de Amerikaanse Jennifer Rodriguez. Het jaar 2005 was er een met minder succes, maar het jaar daarop - een Olympisch jaar - zou wederom het jaar van Timmer worden.

In 2006 vonden de Spelen plaats in Turijn. Het toernooi begon dramatisch voor Timmer. Zij veroorzaakte op de 500 meter namelijk twee valse starts en kon inrukken zonder een meter te hebben geschaatst. Met tranen in de ogen verliet zij de baan, maar haar tijd zou nog komen. Later tijdens dat toernooi deed Timmer mee aan de 1.000 meter. Zij was wederom niet getipt als winnaar en zij startte eerder dan alle favorieten. Alle dames beten zich echter stuk op de tijd van Timmer. Met een tijd van 1:16.05 bleef ze Cindy Klassen vier honderdsten voor en Anni Friesinger strandde op negen honderdsten op het brons.

Na Turijn stonden er andere Nederlandse sprintsters op. Dames als Annette Gerritsen en Margot Boer eisten nu de hoofdrol voor zich op. De prestaties van Timmer liepen terug, maar haar droom was om afscheid te nemen tijdens de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver, Canada. Zoals Marianne toeleeft naar Olympische Spelen sloot ik een medaille niet uit, ware het niet dat een forse enkelblessure roet in het eten gooide. Het was onze sprintdiva niet gegund nog eenmaal tijdens een Olympische Spelen te excelleren.

Door de onfortuinlijke blessure besloot Timmer haar carrière als actieve schaatser met nog een seizoen te verlengen. Het grootse afscheid zou moeten plaatsvinden tijdens de WK-sprint van 2011 in Inzell in het zuiden van Duitsland. Wel moest Timmer zich voor die WK-sprint nog zien te plaatsen. Gisteren ondernam zij die poging en reed zij - ondanks een flinke verkoudheid - mee tijdens de NK-sprint in Heerenveen. Ze heeft het geprobeerd, maar na een 14e plaats op de 500 meter wist ook zij dat een afscheid in Inzell niet meer tot de mogelijkheden behoorde.

Die 500 meter van 27 december 2010 in Heerenveen was haar laatste race als schaatsster op topsportniveau. Zij hangt haar wedstrijdschaatsen aan de wilgen. Een imposante schaatscarrière is hiermee beëindigd. Timmertje, wat ga je nu doen? Bedankt Marianne, het ga je goed.

E.

Ik ben ziek, heel erg ziek

2010-12-23T16:11:00.001+01:00

Ik ben ziek, heel erg ziek
Door E. 23 december 2010 ©

Beste lezer, ik heb het flink te pakken. En het zal niet lang duren voordat de helft van ons kikkerlandje het eveneens te pakken heeft. Buurlanden hebben er niet of nauwelijks last van. De besmetting lijkt de landsgrenzen niet te kunnen passeren. Ook de in Nederland wonende buitenlanders hebben veelal een immuunsysteem opgebouwd dat tegen deze infectie is opgewassen. Ik leid aan febris undecim civitas en vaccinatie is niet mogelijk. Hatsjoe!

Vanmiddag heeft Bob de Vries na ruim drie uur schaatsen de NK Marathonschaatsen op Nederlands natuurijs gewonnen. Na 100 kilometer kwam hij op de Belterwiede als eerste van een kopgroep van vier over de streep. Het was een slijtageslag op goed ijs, waarbij de (tegen)wind - die opliep tot windkracht 5 - overwonnen diende te worden. Er wordt gezegd dat dit de mooiste overwinning is voor een marathonschaatser. Op die ene tocht na dan. En dat is natuurlijk de tocht der tochten, ofwel de Elfstedentocht. En om deze column voor de Friezen ook aantrekkelijk te maken: de Âlvestêdetocht.

Ik heb dus last van Elfstedenkoorts. In 1985 werd de eerste tocht bij mijn leven gereden. Als 7-jarig jongetje zat ik aan de buis gekluisterd met warme chocomel en in 1986 was dat eveneens het geval. De editie van 1985 was de eerste uitzending van een Elfstedentocht die volledig live werd uitgezonden. Ik ben eraan verknocht geraakt. Elk jaar weer dat verlangen naar natuurijs. Vanaf mijn geboortejaar (1978) is de Elfstedentocht slechts driemaal verreden en laatstelijk in 1997. Soms lijkt hij eraan te komen, maar meestal hoop je tegen beter weten in, teleurstelling tot gevolg hebbend.

Gelukkig weet ik hoe hiermee om te gaan. Ik hou naast schaatsen namelijk ook van voetbal en ik supporter de voetbalclub uit mijn woonplaats. Ik ben inderdaad een aanhanger van Feyenoord. En Feyenoordfans weten maar al te goed hoe ze met teleurstelling om moeten gaan. Het is bij Feyenoord toch ook vaak hopen tegen beter weten in. Feyenoord is sinds mijn geboortejaar slechts driemaal landskampioen geworden - een opmerkelijke parallel met het aantal verreden Elfstedentochten. De eerste officiële Elfstedentocht werd daarnaast slechts enkele maanden na de oprichting van Feyenoord verreden.

Ik voorspel dat de Elfstedentocht begin januari 2011 weer verreden gaat worden. Op die dag geen werk voor mij, want ik zit net als in 1985 met warme chocolademelk (nu met rum) thuis voor de buis. Naarmate de kans op een tocht toeneemt, neemt ook de koorts toe. En de koorts bereikt op die ene dag het hoogtepunt. De dag erna ben ik weer beter. Mocht u op die dag geen vrij kunnen krijgen, dan belt u de baas op met de mededeling dat u een ernstige vorm van febris undecim civitas heeft opgelopen. Wedden dat u thuis mag blijven?

Hatsjoe!

E.

Zin in cultuur? Komt dat zien!

2010-12-09T16:08:00.001+01:00

Zin in cultuur? Komt dat zien!

Door E. 9 december 2010 ©

Het is feest in Rotterdam! 9 december 2010 gaat de boeken in als dé dag dat naar buiten kwam dat er een zeer goed gefossiliseerde hyenakeutel gevonden is in de Noordzee. Hulde voor de drol. En deze keutel van 55 bij 44 millimeter wordt tentoongesteld in het Natuurhistorisch Museum te Rotterdam - in mijn woonplaats.

‘Onderzoek in het Natuurhistorisch Museum Rotterdam wees uit dat de lichtbruin gefossiliseerde keutel naar schatting 30.000 tot 40.000 jaar geleden werd geproduceerd door een grottenhyena (Crocuta crocuta spelaea). De perfecte fossilisatie van dit relatief jonge (Laat Pleistocene) hyena-uitwerpsel is uitzonderlijk,' aldus een woordvoerder van het museum.

De drol is in weggezogen zand gevonden, ten westen van Hoek van Holland, waar het Havenbedrijf Rotterdam zand laat opzuigen voor de aanleg van de Tweede Maasvlakte. Dat er in die periode hyena's leefden in dat gebied was al bekend. Tot 10.000 jaar geleden was daar nog geen zee en lag het gebied droog. Het was een uitgestrekte koude steppe, genaamd de Mammoetsteppe. Ik gok - maar pin me er niet op vast - dat er ook mammoeten voorkwamen. Tot mijn grote spijt lees ik dat het al bekend was dat er (grotten)hyena's in dat gebied leefden, omdat er al botten van die hyena zijn gevonden. Ik hoopte dat de drol hét bewijs zou zijn van het bestaan van de hyena in dat steppegebied - schijtbewijs. Het bestaan van die hyena was dan wel bekend, maar dat maakt de drol voor mij niet minder indrukwekkend. Het bestaan van die beesten was al bekend, maar was het ook bekend dat ze scheten? Natuurlijk wel, maar nu is er onomstotelijk bewijs.

In het persbericht stond verder dat er in dat gebied de reeds lange tijd uitgestorven steppenwisent heeft geleefd. Dat vind ik een echte openbaring, dat wist ik nog niet. Van hyena's, mammoeten en sabeltandtijgers heb ik gehoord, maar van de steppenwisent? Op de plek waar mijn huis staat, heeft vroeger waarschijnlijk een ware steppenwisent gegraasd en gescheten. Er wordt heel gewichtig gedaan over de vondst van de keutel. En terecht. Schijten is voor de meesten makkelijk en een dagelijkse bezigheid - het is niet meer dan de onverteerbare resten van het voedsel met geregelde tussenpozen als uitwerpselen via de anus uit de darm naar de buitenwereld verwijderen en zo het levenslicht te laten zien. Maar een drol in uitstekende staat in de juiste kleur voor duizenden jaren zien te bewaren, dat is echte kunst. De echte kunst van het poepen. En waar hoort kunst thuis? Inderdaad, in het museum.

Dus voor een echt cultureel uitje gaat u naar Rotterdam. U kunt er natuurlijk ook voor kiezen om naar Amsterdam te gaan; naar die burgerlijke musea zoals het Stedelijk Museum, het Van Gogh Museum of het Rijksmuseum. Daar ziet u wat verf op doeken - soms best mooi, dat geef ik toe. Maar schilderijen vervagen, verliezen kleur en moeten geregeld gerestaureerd worden. En die van Van Rijn zijn niet ouder dan 400 jaar, om nog maar te zwijgen over die van Van Gogh. De keutel der keutels is mooi lichtbruin gebleven en minimaal 30.000 jaar oud, daar kan geen schilderij tegenop. Let wel: het Natuurhistorisch Museum is op maandagen gesloten en de entree voor een volwassene bedraagt vijf euro. Kinderen tot en met 15 jaar en ouderen (65+'ers) voor de helft van de prijs en kinderen tot en met vier jaar zelfs gratis. Geen geld voor een goede keutel.

Komt dat zien!

E.

Qut! Qatar 2022!

2010-12-04T16:06:00.000+01:00

Qut! Qatar 2022!
Door E. 4 december 2010 ©

De internationale voetbalbond FIFA is in 1904 opgericht door de nationale bonden van Spanje, Frankrijk, Zwitserland, Zweden, Denemarken en België en Nederland. Iets om trots op te zijn? Toen nog wel. Thans zijn ruim 200 landen lid van de FIFA. En van die gehele malafide organisatie bepalen slechts 22 oude mannen in grijze pakken welke landen de WK's toegewezen krijgen.

Zelf ben ik een groot voetbalfan en hou ik van het gecompliceerde spelletje. Vooral hou ik van de lessen die je leert als je van jongs af aan lid bent van een voetbalvereniging: winnen, verliezen, samenspelen, voor elkaar opkomen, vriendschappen sluiten. Voetbal heeft wel degelijk een opvoedende taak. Dit zal natuurlijk ook wel opgaan voor bijvoorbeeld de hockeysport, maar dat is nu eenmaal een sport waar ik geen ruk aan vind, sowieso niet om naar te kijken (maar dat is weer een héél ander verhaal).

Als Rotterdammer juich ik (soms...) voor Feyenoord, maar ik kan ook genieten van andere voetbalclubs en -verenigingen. En natuurlijk zijn er de uitzonderingen de die regels bevestigen; zo heb je op en rond de velden bepaalde randverschijnselen die er niet thuis horen, zoals de nodige malloten die er rondlopen om tegenstanders en scheidsrechters te molesteren. Maar het allergrootste nadeel van het voetbal - en dan met name het betaalde voetbal - is de fucking FIFA, door velen al gekscherend de MAFIFA genoemd.

Dat de FIFA het voetbal nog verder wil mondialiseren is nog wel te begrijpen. In dat licht bezien kan ik de keuze voor Rusland als organisator van het WK 2018 nog wel billijken (alhoewel ik bij deze keuze ook de nodige kanttekeningen zou kunnen plaatsen). Dat land heeft tenminste nog een voetbalcultuur. Het WK kan een extra boost zijn voor de verdere groei van de voetbalsport in Rusland. Dat er twee steden zijn die dik 3000 kilometer van elkaar liggen, soit. Maar het WK van 2022 in Qatar? Oké, het WK is daar in de buurt nog nooit gehouden, maar met mondialiseren heeft het weinig van doen. Mondialisering wordt niet uitsluitend door de locatie bepaald.

Een Arabisch schiereiland dat op een grote wereldkaart nog kleiner is dan een postzegel (vier keer kleiner dan ons kikkerlandje). Dat scheelt veel gereis voor de deelnemende landenteams, maar er moeten nog wel negen nieuwe stadions worden gebouwd en drie worden er volledig gerenoveerd. Omdat de temperatuur in de zomer kan oplopen tot 45 graden moeten alle stadions tot 20 graden gekoeld worden - en datzelfde geldt voor de trainingsaccommodaties. Na het WK worden de stadions afgebroken omdat het nut ervan is verdwenen. De stadions worden dan eventueel in delen naar Afrika verscheept. Wat Afrikaanse landen in godsnaam met die stadions aanmoeten, is mij ontgaan.

Een voetbaltraditie heeft Qatar niet en die zal er na het WK ook niet komen - eigenlijk ontbreekt de sportcultuur in die zandbak in zijn geheel. Er wonen slechts een miljoen mensen in het oliestaatje, waarvan het merendeel niets met voetbal opheeft. Waarom dan toch een WK in dat kale woestijnlandschap? Er is maar een antwoord mogelijk (of eigenlijk drie): geld, geld, geld. Dat is het enige waar Blatter, de FIFA-baas die vrouwen in oranjejurkjes laat oppakken en vastzetten, daadwerkelijk om geeft. De FIFA is een autocratie met als doel zelfverrijking, waarbij een dictator in de persoon van Blatter aan het hoofd staat. Een man die zijn geboorteland - altijd neutraal gebleven - te schande maakt. En het allerergste is dat de man volgend jaar waarschijnlijk voor nog een termijn herkozen zal worden? Waarom? Ik weet het wel.

Tijdens het EK 2000 in België en Nederland heb ik genoten van het voetbal en van de sfeer in de stad. Dit toernooi werd echter georganiseerd door de UEFA, de Europese voetbalbond. Het toernooi is kleiner en ik heb stellig het idee dat de UEFA minder gevoelig is voor omkoping dan Blatter en zijn vriendjes. Om het netjes te zeggen: de 22 stemmende FIFA-mannen zijn zéér gevoelig voor financiële prikkels... Wellicht is het een oplossing om de toewijzing van een WK in het vervolg over te laten aan een nog op te starten onafhankelijk comité. De uitwerking daarvan laat ik dan aan anderen over. Of is er wellicht een andere oplossing te bedenken om corruptie tegen te gaan? Misschien bestaat er helemaal geen oplossing als er zo veel geld mee is gemoeid. Of ben ik dan te cynisch?

Door de praktijken van de huidige FIFA was ik er al geen voorstander van om het WK 2018 naar België en Nederland te halen. Maar gelukkig hebben we wel het WK van 2014 binnengehaald.

Hockey wel te verstaan...

E.

'Gretta Duisenberg is een antisemiet'

2010-11-30T16:01:00.002+01:00

'Gretta Duisenberg is een antisemiet'
Door E. 30 november 2010 ©

Afgelopen maandag heeft Neerlands bekendste Palestinaliefhebber aangifte gedaan tegen Rutger Castricum van het tv-programma PowNews. Een maand geleden heeft ze dat ook gedaan tegen Elsevier en Afshin Ellian, columnist aldaar. De aangiftes zijn gedaan omdat ze wordt uitgemaakt voor een antisemiet.

‘Gretta Duisenberg is absoluut geen antisemiet en het moet nu afgelopen zijn met de persoonlijke aanvallen. Iedereen die haar in de media nog een keer en public voor antisemiet uitmaakt, krijgt een strafaangifte aan zijn broek,' aldus Ab Gietelink van Stop de Bezetting (de actiegroep tegen de joodse bezetting waar Gretta voorzitter van is). Ik ga hier dus niet schrijven dat zij een antisemiet is.

Wat is een antisemiet? ‘An•ti•se•miet, de; m, v -en vijand van de Joden', kort gezegd dus een jodenhater. Ik ga ook niet schrijven dat Gretta een jodenhater is, anders had ik net zo goed kunnen schrijven dat ze een antisemiet is. Ik laat het aan jullie lezers zelf over om een mening over haar te vormen. Ik zal slechts enkele feiten beschrijven.

Zo heeft ze gezegd dat het ‘de puissant rijke Joden in Amerika zijn die Israël in stand houden, waardoor ze in Israël de Palestijnen kunnen onderdrukken,' aldus Gretta in 2002 tegen een van haar buren. Gretta heeft eveneens in 2002 een handtekeningenactie gehouden om bezetting van de Palestijnse gebieden tegen te gaan. Op de vraag hoeveel handtekeningen zij hoopte binnen te halen, antwoordde zij lachend: ‘Even kijken. Zes miljoen.' Volgens Gretta was dit geen smakeloze toespeling op het aantal Joden dat de Holocaust niet heeft overleefd. Bij het getal van zes miljoen dacht zij niet automatisch aan de Holocaust...

Ze wilde in 2003 met medestanders als menselijk schild dienen om Yasser Arafat te beschermen. ‘Israëli's liegen altijd. Dat zie je aan die koppen. Schoften zijn het,‘ aldus Gretta in de Nieuwe Revu in 2006. Deze uitspraak werd later door Gretta ontkend. De leider van Hamas wordt door haar voorts bijzonder aardig gevonden. Hamas, u weet wel, die terroristische beweging die streeft naar bevrijding van Palestina en de volledige vernietiging van Israël. Gretta onderhoudt fijne vriendschappen met de mannen van Hamas.

Ze gaat maar door met haar constante gedram over de zogenaamde joodse lobby die in Nederland en de Verenigde Staten zo sterk aanwezig zou zijn. Begin 2010 heeft ze nog een interview gegeven aan journaliste Pauline Weseman van www.nieuwwij.nl en daarin zegt ze: ‘Ik vind antisemiet bijna een eretitel worden. Je ziet dat mensen graag een vooroordeel en oordeel hebben, zonder mij te kennen, maar op grond van wat er in de krant staat. Het is voor mij zo essentieel te zeggen wat je wilt, want niemand durft dat.'

Gretta Duisenberg, in 1942 tijdens de oorlog geboren als Greetje Nieuwenhuizen, vindt het dus essentieel te zeggen wat je wilt (omdat niemand dat zou durven). Maar als iemand anders wil zeggen dat ze een antisemiet is, dan is dat natuurlijk helemaal niet zo essentieel meer. Op de site van Stop de Bezetting valt te lezen dat de recente criminalisering van mevrouw Duisenberg onterecht is en dient als bliksemafleider voor de Israëlische bezetting. Ik kan haar echter verzekeren dat deze column niet als bliksemafleider geschreven is. Dat er kritiek is op het beleid van de Israëliërs kan ik begrijpen, maar dat is niet de vraag die hier aan de orde is.

Beste Gretta, ik wil je verzoeken geen aangifte meer te doen tegen columnisten en journalisten die jou een antisemiet vinden. Om met jouw woorden te spreken: ‘Het is voor mij essentieel te zeggen wat je wilt.' Aan de andere kant wil ik de pro-Israëliers verzoeken ook tegen Gretta geen aangifte meer te doen. Laat Gretta de antisemiet zijn die jullie denken dat ze is. Waarom een strafproces tegen haar aanspannen? Ik ben een man en ik heb geen juridisch bewijs nodig om dat zeker te weten. Zo werkt het toch ook met Gretta?

Is Gretta een antisemiet? Zegt u het maar, beste lezer. Uitgaande van de bovenstaande definitie zeg ik van wel, maar voor de zekerheid schrijf ik dat niet.

E.

Misbruik vrouwelijk toiletbezoek: de oplossing

2010-11-18T15:47:00.001+01:00

Misbruik vrouwelijk toiletbezoek: de oplossing

Door E. 18 november 2010 ©

Een bedrijf in Noorwegen heeft onlangs alle vrouwelijke werknemers verplicht om een rode armband te dragen tijdens hun menstruatie. De werkgever stelde deze regel in om te zien of personeel een geldige reden heeft om vaker naar het toilet te gaan.

Opmerkelijk nieuws? Wellicht opmerkelijk, maar natuurlijk ook zeer logisch. Eindelijk een werkgever in een West-Europees land die nu eens paal en perk stelt aan dat veelvuldige vrouwelijke toiletbezoek. Vrouwen zijn van nature al van die verschrikkelijke zeikwijven. En dat laatste bedoel ik natuurlijk figuurlijk...

Uit onderzoek bij 910 Nederlandse vrouwen verricht door vrouwonline.nl blijkt dat het toiletbezoek vaak gepaard gaat met schaamte. Zo krijgen ze het schaamrood op de kaken wanneer ze ongewild lawaai produceren tijdens een bezoek. Op de tweede plaats komt een grote boodschap die niet meteen wil doorspoelen. Ook iemand die in je hokje komt doordat je de deur vergat op slot te doen, zorgt voor schaamte. Waarom gaan vrouwen dan in godsnaam zo verschrikkelijk vaak naar het toilet? Ik weet het: er wordt namelijk heel vaak geroddeld op het toilet - het liefst over vrouwelijke collega's (ieder haar hobby). Dit gaat overigens eveneens gepaard met schaamte, als blijkt dat die beroddelde in een van de wc-hokjes zit.

Maar het toiletbezoek staat voor de dames vooral ook garant voor rust (zo blijkt uit onderzoek). De broodnodige rust. Omdat er al bijna drie kwartier is gewerkt moet de vrouw even tot zichzelf komen. Nee, nee, plassen en poepen op de wc is bijna een taboe. De moderne vrouw heeft andere bezigheden op het toilet: lezen, puzzelen, nadenken, sms'en en muziek luisteren. Nadat de dame in kwestie een kwartier lang op het toilet haar hele telefoonbezoek met een berichtje heeft verblijd, gaat dit op de werkvloer - oeps ik heb m'n iPod nog in m'n oren - nog eens een kwartier door. Na een half uur staat het volgende bezoek op stapel en wordt stiekem de Story of Privé naar binnen gesmokkeld om de laatste nieuwtjes over Jan Smit en de bruiloft van prins William te verslinden. En altijd stilletjes. Je draait je om en... weg vrouwelijke collega. Daar waar wij mannen ons toiletbezoek over het algemeen aankondigen - onderling zelfs met het geluid van een tamtam ('IK GA EFFE PISSEN') - zijn de vrouwen altijd ineens verdwenen. Poef... alsof ze zijn opgelost.

Inderdaad dus een goed plan die vrouwsarmbanden. Een rode armband als ze ongesteld zijn - dit vind ik op zich een redelijk plausibel excuus om het toilet te gaan bezoeken. Blauw als ze op het toilet van plan zijn te sms'en, groen als ze willen puzzelen, roze als er een damesblad mee het hokje ingaat en zwart als er geroddeld gaat worden. Misschien wordt het toch wat te ingewikkeld, al die verschillende kleuren.

Een betere optie is wellicht om de dames geen armbanden te laten dragen, maar bijvoorbeeld - en ik zeg maar wat - permanent een soort van gele ster op de borst te laten dragen, die ze er eventueel zelf op moeten naaien (scheelt in de kosten). Plassen - en ik bedoel echt uitsluitend de noodzakelijke behoefte doen - met een open deur, onder toezicht van een manke kerel in een lange leren regenjas...

De Nederlander heeft het te druk (ammehoela!)

2010-11-11T15:36:00.001+01:00

De Nederlander heeft het te druk (ammehoela!)
Door E. 11 november 2010 ©

Inderdaad u leest het goed! 60% van de vrouwen en 52% van de mannen heeft het té druk. Is dat echt waar? Tja, het is onderzocht door het Sociaal en Cultureel Planbureau, dus het zal wel waar zijn. Dat houdt in dat u - geachte lezer - het óf wel óf niet té druk heeft. Minstens een op de twee voelt dat dus. En het gaat hier niet om zomaar druk, maar om té druk. Té druk waarvoor? Té druk om deze column te lezen, of té druk om je zieke nichtje te bezoeken? Wellicht té druk met bankliggen.

Minimaal eenmaal per week kunt u in de diverse bladen onderzoeken lezen waarin staat wat u vindt of niet vindt. Zo ook in dit onderzoek. Ik doe nooit mee aan dit soort onderzoeken. Ik word ook nooit gevraagd en al zou ik gevraagd worden, dan doe ik er niet aan mee (té druk?, nee gewoon geen zin). Maar de kop van een dergelijk bericht gaat meestal over De Nederlander - en daar ben ik er een van - die het in dit geval dus té druk heeft. Dat is helemaal niet waar, want ik durf niet té zeggen dat ik het té druk heb, maar zo staat het nooit in de koppen. Meer dan de helft van de onderzochten heeft het té druk. Maar 100% van de deelnemers had het dus niet zó druk, dat ze het onderzoek moesten laten schieten...

Druk is hoe je het zelf ervaart. Druk - en zeker té druk - bekt lekker weg als een foute vriend vraagt of je komt helpen met schilderen: ‘Nee sorry, té druk.' Of als je schoonmoeder je op zondagochtend op de koffie vraagt: ‘Nee sorry, té druk.' Als je zegt dat je het druk hebt, dan valt het wel mee, want iedereen heeft het tegenwoordig druk. Maar té druk. Daar gaat 't om. Té dekt de lading.

Vraag maar eens aan een vriend hoe het gaat op zijn werk. 99 van de 100 mensen zullen zeggen dat ze het druk hebben. Probeer maar eens. ‘Hoe is 't op het werk?'
‘Druk, druk, druk.'
Maar nu heeft De Nederlander het zelfs té druk.

O, o, o wat hebben we het met z'n allen toch lekker té druk. Zijn we niet gewoon allemaal een beetje aan het liegbeesten... We hebben met z'n allen toch gewoon geen zin om de kater op zondagochtend bij schoonmama met té slappe koffie weg te spoelen, omdat we het zaterdagavond weer eens té gek hebben gemaakt. Zeg het dan gewoon. Zeg: ‘Nee, ik heb er gewoon geen zin in.' Op den duur wordt dat meer gewaardeerd dan: ‘Nee, té druk.' Zelf vind ik het nu eenmaal fijn om eens een dagje(s) op de bank door te brengen. Of om op een zondagochtend in té strakke spandexkleding met m'n zware (sorry, té zware) lichaam mezelf op een racefiets te hijsen en met een rotgang (lees: slakkengang) mezelf af te matten. Ik zeg dat dus ook.

Ik heb het nooit té druk. Ik heb over het algemeen gewoon zin om té doen waar ík zin in heb. Als ik goed nadenk, ken ik vrijwel niemand die het té druk heeft. Je doet wellicht niet alles dat anderen van je zouden willen, maar om dan te zeggen dat je het té druk hebt... Klinkklare onzin! Als je na de voetbalwedstrijd op zaterdagochtend met de voetbalmaten vijf liter pils de man wil wegtanken, dan is dat een keuze. In plaats daarvan kan je ook gezellig met je vriendin naar de stad gaan om te winkelen. Het is een keuze. Jij hebt geen zin om naar de stad te gaan, dus heb je het té druk op de voetbal.

Een vage kennis met een pasgeboren baby. Ga je langs? Of ga je niet langs? Als excuses kun je altijd gebruiken dat je geen tijd had, omdat je té druk was. Was je inderdaad té druk? Of had je geen zin om op die dinsdagavond van de bank te komen?

Volgens mij heeft niemand het té druk, maar denken we té veel aan onszelf. Ik steek de hand meteen in eigen boezem, want dat geldt in ieder geval voor ondergetekende. Maar mij zul je nooit horen zeggen dat ik het té druk heb, ik zeg gewoon dat ik er geen zin in heb.

E.

Pure liefde: Rotterdam

2010-11-04T20:36:00.002+01:00

Pure liefde: Rotterdam
Door E. 4 november 2010 ©

Er is geen stad zó verschrikkelijk mooi - en gelijktijdig zó lelijk - als Rotterdam. Ik ben verknocht aan mijn stad. Mijn stad heeft alles. Ik ben er geboren, getogen, woonachtig en zal er waarschijnlijk ook sterven. Ik ben een echte Rotterdammer - in hart en nieren (inclusief het stedelijk minderwaardigheidscomplex).

Alhoewel het de havenhoofdstad is van Europa, is het niet eens de hoofdstad van onze provincie. Het is een kustplaats, met deelgemeente Hoek van Holland, maar voor mij nog ruim 30 kilometer rijden van het strand verwijderd. In 1872 werd het graven van de Nieuwe Waterweg tussen Rotterdam en Hoek van Holland voltooid, hetgeen de onstuimige groei van Rotterdam inluidde. Van het verdiende geld werden statige panden in het singelrijke centrum van Rotterdam gebouwd. Alles veranderde toen het merendeel van deze statige panden op 14 mei 1940 door de Duitsers werd weggevaagd. Reeds ver daarvoor zijn vrijwel alle singels gedempt om ruimte te maken voor het sterk toegenomen autoverkeer. Om van het bombardementenpuin af te komen werden na de oorlog de overige singels in het centrum gedempt.

De Maastunnel - in 1942 geopend - was de eerste autotunnel van Nederland. De voortrekkersrol die bouwend Rotterdam al had, kon (mede) door de ruimte die het verschrikkelijke bombardement had geschapen, worden voortgezet. De eerste autovrije winkelstraat van Europa verrees er in 1953, genaamd de Lijnbaan en in 1968 werd in Rotterdam het eerste metrostelsel van Nederland geopend. Tja, de Lijnbaan: een icoon van de wederopbouw dat is opgenomen op de lijst van rijksmonumenten; mijn smaak is het niet. In 1898 was de bouw van het Witte Huis gereed. Het wordt de eerste wolkenkrabber van Europa genoemd en was lange tijd het hoogste kantoorpand op ons continent. Het Witte Huis heeft het bombardement overleefd. Rotterdam is de enige hoogbouwstad van Nederland en staat samen met onder andere Londen en Parijs in de Europese top van hoogbouwsteden.

Door het vele bouwen heeft Rotterdam de mooiste (en enige) skyline van Nederland. De bouwwerken die zo karakteristiek zijn voor Rotterdam, zijn veelal na de oorlog opgeleverd. Het Kralingse Bos, met zijn vele plassen, dateert van 1953, de Euromast bereikte pas in 1970 zijn huidige hoogte en de huidige (nieuwe) Willemsbrug werd in 1981 opengesteld. De kubuswoningen zijn van 1984 en de Erasmusbrug dateert uit 1996, hetzelfde jaar dat De Koopgoot werd geopend.

Eén echt uitgaansgebied in Rotterdam is er niet. Het is er versplinterd in het Stadhuisplein, de Witte de Withstraat en de Oude Haven. De Oude Haven is de eerste haven van Rotterdam, maar staat omringd met gebouwen die de huidige naam geen eer aan doen. Een voetbalvereniging in Rotterdam won als eerste club in Nederland de Europacup 1 (huidige Champions League) en de wereldbeker. De voortrekkersrol van Rotterdam zie je dus ook terug in de sport. Zo staat de mooiste en meest karakteristieke voetbaltempel in Rotterdam.

Rotterdam - sterker door strijd; stad van de architectuur, cultuur, sport en kookkunst (het eerste driesterrenrestaurant van Nederland was hier gevestigd). Commentaar op mijn stad - hoe terecht ook - kan ik niet verdragen. Een column met overtuiging geschreven over de mooiste stad van Nederland waar de jaloezie ten opzichte van andere steden van afdruipt. Want ik weet stiekem: Rotterdam is hét, en is het tegelijkertijd ook nét niet. Maar het is wel mijn Rotterdam, met al zijn onoverkomelijkheden.

Wat ik het allermooiste vind aan Rotterdam is het thuiskomen. Het thuiskomen van een autovakantie richting het zuiden. Als ik dan op rijksweg A16 bij Zwijndrecht de Van Brienenoordbrug met zijn mooie uitzicht over de skyline zie opdoemen, dan weet ik het weer: hier hoor ik thuis.

E.

Aankondiging FOK!-columnistencabaret 14 november aanstaande

2010-11-04T13:06:00.004+01:00

Hé, hesjeshoer!

2010-10-28T18:00:00.000+02:00

Hé, hesjeshoer!

Door E. 28 oktober 2010 ©

Opmerkelijk nieuws: prostituees die in de Noord-Spaanse stad Els Alamús een man aan hun trekken willen laten komen, moeten - op straffe van een boete van 40 euro - een reflecterend geel hesje dragen. Waarom vraag ik me dan af. Het wordt al snel duidelijk als blijkt dat de hoeren langs snelweg LL-11 klanten staan te werven. De hoeren worden gelijkgeschakeld aan wegwerkers en mensen met autopech, die voor de veiligheid eveneens een reflecterend hesje dienen te dragen.

De maatregel is in het leven geroepen door de burgemeester van Els Alamús, de heer José María Bea. Een zeer creatieve burgemeester, die benadrukt dat de maatregel slechts bedoeld is om de veiligheid van de hoeren te waarborgen. Iemand die in Els Alamús langs de snelweg een hesje draagt is dus een wegwerker, iemand met autopech of een hoer. Dat kan, lijkt mij, tot de nodige verwarring leiden bij de Spaanse hoerenloper.

De postituee, zij trekt voordat de avond valt haar meest sletterige jurkje aan en doet lange plastic lieslaarsjes met hakken van 30 centimeter aan haar voeten, moet ineens een geel hesje gaan dragen. Daar zijn zij natuurlijk fel op tegen. Ook zij zijn bang voor concurrentievervalsing. Je doet als hoer toch het nodige om uniek te zijn. Jij wilt immers de klanten voor je winnen. Nu ziet iedereen er ineens hetzelfde uit. Ook de prostituee is van mening dat dit voor verwarring kan zorgen.

Mijn vriendin rijdt motor. Voor de veiligheid draagt zij een geel hesje. Als de trend zich doorzet, dan wordt zij straks het onderwerp van biedingen van geile kerels die thuis niet aan hun trekken komen. Tijdens een trainingpartijtje op de voetbalvereniging draagt de helft van de deelnemers een fel hesje. Wat moet de hoerenloper uit ons elftal hiervan niet denken? En wat te denken van die man (of vrouw) die al een klotedag heeft omdat-ie op de vluchtstrook een lekke autoband staat te verwisselen.

Nu staat Els Alamús bij mij niet bekend als zeer toeristisch. Het blijkt een dorp te zijn in de Spaanse provincie Lerida met nog geen 1000 inwoners. Het blijkt - zo schrijft een landelijk dagblad - om ongeveer tien prostituees te gaan. Als ik uitga van 700 volwassen inwoners waarvan er 350 van het mannelijke geslacht zijn, dan moeten die hoeren bar weinig te doen hebben. Die moeten letterlijk langs de snelweg met elkaar op de vuist om de gunst van de consument voor zich te winnen.

Burgemeester Bea heeft echter een dubbele agenda, want hij wil eigenlijk de hoeren uit zijn dorp weren. Een zelfrespecterende hoer gaat natuurlijk niet in een geel hesje lopen. Dan maar een dorp verderop. Dat zou volgens de burgemeester de gedachtegang van de prostituee moeten zijn. Maar dan vraag ik me af of dit wel de juiste oplossing is om betaalde seks uit het dorp te bannen. De burgemeester - fel gekant tegen prostitutie - laat ze er nu juist veilig bijlopen.

Als de situatie langs de snelweg werkelijk zo onveilig is voor de prostituee, dan laat je ze natuurlijk geen reflecterende hesjes dragen. Als je echt wat aan het probleem wil doen, dan verplicht je ze in een uitgesneden jurk met te hoge hakken op de vluchtstrook te paraderen. Wel in een zwarte jurk natuurlijk...

Sytze van der V. mag van mij ook op de brandstapel

2010-10-21T18:00:00.006+02:00

Sytze van der V. mag van mij ook op de brandstapel
Door E. 21 oktober 2010 ©

Sytze van der Velde - de beruchte ‘kindervriend' uit Eindhoven - heeft aangifte gedaan tegen een twitteraar die opriep om hem te vermoorden en op de brandstapel te gooien. En dat gaat inderdaad wel wat ver, mocht het een bedreiging van serieuze aard zijn. Niemand vindt het denk ik fijn als anderen oproepen hem of haar te vermoorden en verbranden. Ik althans niet.

Of ik aangifte zou doen van een dergelijke bedreiging vraag ik me echter af. Veel bedreigingen die op internet worden geuit zie ik meer als een soort van overtreffende trap om je afschuw over iemand te uiten en je woorden kracht bij te zetten. Twitteraar mediamix_weblog (inderdaad, diezelfde als van de Carglass-affaire) wil Sytze van der V. dus dood hebben. Voor die uitspraak valt wel wat te zeggen, want als je met je vuile jatten aan kinderen zit, dan kan ik me die gevoelens goed voorstellen.

Er zijn genoeg personen - Mart Smeets, Yolanthe, Nina Brink - die ik ook wel op de brandstapel wil gooien. Let wel, voordat de aangiftes binnenstromen, ik heb het hier over de figuurlijke brandstapel. Ik geef hiermee slechts aan dat ik deze mensen niet mag. Op zich wel raar, want ik ken deze mensen stuk voor stuk niet. Ik heb ze zelfs niet eens mogen ontmoeten. Publieke figuren weten nu eenmaal dat ze fans en haters hebben. Dat is de andere kant van de medaille van het bekend zijn.

Je kan een bekende Nederlander worden omdat je bijvoorbeeld uitblinkt in zakelijk ondernemen, zingen, acteren, presenteren of sporten of je wordt een bekende Nederlander omdat je in alles uitblinkt (Fatima Moreira de Melo). Sommige bekende Nederlanders mag ik wel en sommigen niet. Mijn mening over deze mensen kan veranderen als ik ze persoonlijk ontmoet, maar ik ontmoet weinig bekende Nederlanders in mijn leven.

Sytze is echter een ander verhaal. Hij is namelijk bekend geworden omdat hij een veroordeeld crimineel is. Hij zat met zijn gore klauwen aan jonge jongetjes. En met pedofielen heb ik nu eenmaal niets. Als ik hem ontmoet, zal mijn mening over hem niet bijdraaien. Hij is en blijft een veroordeelde viespeuk. Iemand die ik nooit ofte nimmer in mijn omgeving wil hebben. Een kerel als Sytze van der V. moet gewoon zijn bek dichthouden. Nu hij dat niet doet, blijkt hij ook nog eens een domme pedofiel te zijn.

Aangifte doen en daarmee de publiciteit zoeken, dat moet je als pedofiel (ook) niet doen. Als je BN'er bent geworden door ‘uit te blinken' in viespeukerij dan trek je jezelf terug uit de samenleving: je houdt je bek, blijft van kinderen af en wacht langzaam totdat je anoniem sterft. Maar zo niet onze Sytze van der V. Die moet natuurlijk weer een actief twitteraar worden (sytze61). Dan kan je bedreigingen verwachten. Dus Sytze, donder op van Twitter. De oproep om hem te vermoorden zal ongetwijfeld leiden tot nog meer bedreigingen aan zijn adres, hetgeen weer zal leiden tot meer pers voor en over Sytze van der V.

Geen pers meer voor Sytze van der V. Elke keer als ik zijn naam lees word ik herinnerd aan het bestaan van deze man, en daar heb ik nou juist geen zin in.

E.

Onbewust milieubewust

2010-10-14T18:00:00.019+02:00

Onbewust milieubewust
Door E. 14 oktober 2010 ©

Egocentrisch, narcistisch en politiek incorrect, dat ben ik. Zooo, het is eruit. Eindelijk. Op 10-10-2010 was er een uitzending op de televisie over het milieu, de grote 10:10 test. Doel van de uitzending was het terugdringen van ons energieverbruik met 10%, te beginnen op die ‘magische' datum. Ik heb niets met het milieu, het doet me niets; de veronderstelde klimaatverandering kan me gestolen worden. Ik heb geleerd dat ik een zogenaamde klimaatscepticus ben. En ik ben inderdaad van het type het zal wel loslopen, laat de klimaatmaffia maar lullen. Waar de ene wetenschapper iets vaststelt, beweert de andere het tegenovergestelde.

De tendens van de uitzending was weliswaar dat je de klimaatadviezen niet hoefde op te volgen, maar aan de andere kant deed Jeroen Pauw wel zijn best om je een schuldgevoel aan te praten als je langer dan acht minuten per dag zou douchen. Maar ik heb ook geleerd dat ik weldegelijk onbewust milieubewust bezig ben. Ik douche namelijk minder dan acht minuten per dag, koop komkommers in voorverpakt plastic, was mijn auto in de wasstraat en pis onder de douche. Bij sommige van deze klimaatbesparende maatregelen die ik uitvoer kan je je afvragen waarom dat zo is. Gelukkig zat de heer Aart van Veller in de studio om alles haarfijn uit te leggen. Een broekie van - ik schat 25 jaar - die werd aangekondigd als klimaatoptimist en -ambassadeur. Bah, alleen het woord al: klimaatoptimist.

Zo wordt water in de wasstraat opgevangen, gezuiverd en hergebruikt. Was je de auto zelf dan verdwijnt het water met de zeepresten in het riool. Een in plastic verpakte komkommer gaat langer mee waardoor ze minder snel weggegooid worden en derhalve minder geteeld moeten worden. En pissen onder de douche bespaart water omdat je niet hoeft door te trekken. Jeetje, wat ben ik onbewust goed bezig. Ik sla mijzelf echter niet op de borst. Ik doe namelijk gewoon wat ik wil, of wat niet anders kan. Lang douchen vind ik zonde van de tijd, die komkommers liggen nu eenmaal voorverpakt in mijn supermarkt, naar de wasstraat rijden en het pissen onder de douche is nu eenmaal een kwestie van gemakzucht (en luiheid).

Wat een zinloos gelul over dat gehele milieu. "Help, de aarde vergaat!" So what. Als-ie vergaat - waar ik niet vanuit ga - dan ben ik er al lang niet meer. Moeder Aarde heeft namelijk al miljarden jaren bewezen alles aan te kunnen. Waarom dit dan ineens niet? Mocht de mensheid over miljoenen jaren uitsterven, dan komt er vast wel weer iets anders voor in de plaats. In heb geen kinderen, maar mochten die er ooit komen dan ga ik mij echt niet druk maken over de (klimaat)toekomst van mijn achter, achter, achterkleinkinderen (in het kwadraat).

Klimaat... Pfff, ik heb genoeg andere dingen aan mijn hoofd. Je zou naast het milieu ook nog eens om dierenwelzijn geven. Een filetje willen eten van een vrije uitloopkip. Of een haasje van een varken dat in een ruim hok verblijft waar daglicht door de ramen schijnt. Wat een verschrikkelijk leven moet je hebben als vleesetende milieuoptimist die om dierenwelzijn geeft. Vlees eten is namelijk slecht voor het milieu, maar vlees eten van dieren die van een biologische veehouderij afkomstig zijn is nog slechter. Die dieren nemen immers meer ruimte in, waardoor er minder intensief vee gehouden kan worden. Meer ruimte is slecht voor het milieu en draagt bij aan de klimaatverandering.

Ik bekommer mij er niet om, maar ben toch goed bezig voor het milieu. Beste Aart van Veller, mijn vlees komt gelukkig bij de intensieve veehouder vandaan.

E.

Stop de laaghangende broek

2010-10-07T22:37:00.000+02:00

Stop de laaghangende broek
Door E. 7 oktober 2010 ©

In Amerika is vandaag een tiener in zijn kont geschoten door een 45-jarige landgenoot. De 45-jarige man heeft een verschrikkelijke aversie ontwikkeld tegen (jonge)mannen met een laaghangende broek. U kent dat fenomeen wellicht wel. De broek (lang of kort) hangt tot bijna onder de heupen, maar het ondergoed (over het algemeen een boxershort) is wel te zien. Deze man vond dit geen gezicht en heeft twee 17-jarige tieners gewaarschuwd dat ze hun broeken op moesten halen, hetgeen werd geweigerd.

Omdat de tieners niet naar de dader luisterden, heeft hij gedreigd hen neer te schieten. En inderdaad: één van de twee jongens is met een semiautomatisch wapen door de dader in zijn kont geraakt. De andere schoten die de dader heeft gelost, misten jammerlijk hun doel. Nou ben ik zelf totaal niet modebewust, maar hoezee aan de schutter. De dader heeft niet uitgelegd waarom hij een hekel heeft aan deze kledingstijl, maar ik kan het wel begrijpen. Het ziet er niet uit. De stijl is overgenomen uit de hiphopcultuur en is voornamelijk heel erg hip(hop) bij de Amerikaanse rappende neger, alhoewel ik de trend in Nederland ook al eens heb gespot.

De dader - ik schat in dat het een pakdrager met blond haar moet zijn geweest - is tegen deze klederdracht in opstand gekomen. Iedereen die zijn broek te laag heeft hangen verdient een kogel. En wel daar waar de zon niet schijnt. Wandelende schietschijven zijn het geworden. Nu kunt u denken dat dit wellicht wat ver gaat, maar hoe moet je een wannabe gangstarapper anders aanpakken? Een klap op de billen is niet voldoende. Als ik een hiphopper in het voorbijlopen op zijn reet sla omdat zijn broek te laag hangt, dan kom ik in het ziekenhuis terecht. De moeders van saggie-pants-dragende-hihopjeugd hebben gefaald in de opvoeding.

"Hijs je broek op!", zei mijn moeder altijd tegen mij. "Dan moet je ze verdomme niet op de groei kopen", was dan steevast mijn antwoord. Uiteindelijk bood een riem uitkomst... Maar ik heb er wel van geleerd. Sinds ik zelf mijn eigen kleding mocht gaan aanschaffen past alles wat ik aan kleding aanschaf (en dat is niet zo veel) mij redelijk. De broeken zitten daar waar ze horen te zitten - tot enkele centimeters onder de navel. Vanaf de middelbare school loop ik rond in kakibroeken, overhemden en bootschoenen, en zo loop ik er nu - ruim 15 jaar later - nog steeds bij. Ik draag kleding waar ik mij fijn bij voel.

Dit is dus geen moralistisch stuk waarin ik zeg dat iedereen moet dragen waar-ie zich fijn bij voelt. Zelfs het tegengestelde. Iedereen moet dragen waar ik me fijn bij voel. Iedereen zou zich moeten aanpassen aan mijn wensen. En ik wens dat de laaghangende broek uit het straatbeeld verdwijnt, op straffe van een kogel in de bilpartij. Misschien kunnen we in eerste instantie proberen een ‘laaghangende broek-tax' in te voeren.

E.

In memoriam: Brodrick S. White

2010-10-01T23:00:00.001+02:00

In memoriam: Brodrick S. White
Door E. 1 oktober 2010 ©

Brodrick, een fijne man uit Houston in de Verenigde Staten, heeft zijn Waterloo gevonden. Het nieuws haalde vandaag alle dagbladen en natuurlijk ook de FOK!-site. Hij is niet meer. Brodrick S. White, een liefhebbende echtgenoot en vader van twee kinderen, is overleden. Hij is gelukkig gestorven. Hij stierf in het harnas terwijl hij dát deed, wat hij graag deed. Brodrick overleed tijdens zijn voorbereiding op de komende Onaniespelen van november 2010. De man die een hobby had en daarvan zijn werk heeft gemaakt.

Hij was atheïst en had niets op met de Katholieke Kerk. Zijn onanie werd door hem niet gezien als "zonden tegen de kuisheid". Dit in tegenstelling tot het gedachtegoed van zijn ouders. Hij ging er gewoon mee door. Doorgaan met dat waar hij goed in was. En dat was belangrijk voor Brodrick. Hij vond het niet alleen fijn om te doen, maar hij was er ook zeer goed in. Vele malen per dag deed hij aan onanie, terwijl daarnaast zijn echtgenote niets tekort kwam. Zij was zelfs zeer trots op de prestatie die haar echtgenoot vele keren per dag kon leveren. En alhoewel de ouders van Brodrick zich niet konden verenigen met zijn veelvuldige onaniebeoefening, konden ze een zeker gevoel van trots niet onder stoelen of banken steken. Hij verdiende immers zijn geld met onanie, waardoor hij in staat was zijn gezin goed te kunnen onderhouden. Hij was een echte professional met een ongehoord herstelvermogen.

En natuurlijk had Brodrick zijn tekortkomingen. Wellicht een verkeerde woordspeling, want hij had inderdaad geen lange. Aan de andere kant was dit - naast zijn fors gespierde bovenarmen - ook het geheim van zijn succes. De halen zijn door de geringere lengte immers korter van aard waardoor stimulatie sneller plaatsvindt. Enkele concurrenten zagen dit als een bepaalde manier van wedstrijdvervalsing, maar Brodrick is zo geboren. Op aandringen van de Internationale Onaniebond heeft medisch onderzoek plaatsgevonden. Het onderzoek wees uit dat hij geen verkorting heeft ondergaan en daardoor tijdens officiële wedstrijden gewoon speelgerechtigd was.

Onder de meeste collega-onanisten werd Brodrick echter zeer gerespecteerd. Na een verloren wedstrijd schudden zij Brodrick gewoon de hand. Uiteraard niet direct na de wedstrijd, maar na het ceremoniële wassen der handen. Door zijn klinkende prestaties is hij een waar voorbeeld geworden voor de jeugd. Vele jonge jongens hopen ooit in zijn voetsporen te treden en het stokje over te kunnen nemen. Ook zij willen in de toekomst een gouden plak veroveren op de Onaniespelen. En hopen wellicht ooit zijn wereldrecord van 21 maal in een uur te kunnen evenaren of zelfs te overtreffen.

Er zal autopsie op het lichaam van Brodrick worden uitgevoerd om de doodsoorzaak te achterhalen. Maar wij allen kunnen de reden van zijn onfortuinlijke sterven wel raden. Hij was een op en top sportman en ging door tot hij erbij neerviel. En nu is dit letterlijk gebeurd tijdens een trainingsstage: in het hokje van een peepshow in zijn geliefde Houston is hij bezweken. Brodrick - een cultheld voor de ware onaniebeoefenaar - stierf op 30 september 2010. Hij werd 35 jaar.

E.

Tip aan een prostituee

2010-09-30T18:03:00.000+02:00

Tip aan een prostituee
Door E. 30 september 2010 ©

Ik ben net een uurtje terug van vakantie en lees in de krant gelijk de volgende kop. Man slaat prostituee met naaldhak. Fijn zo'n lief klein berichtje. Wat een leuke kop en wat zou de achtergrond zijn? Ik leer in een nieuwsbericht van vijf zinnen weer heel erg veel bij. Zo is de bewuste prostituee al 25 lentes jong en vond het voorval plaats in de rosse buurt van Leeuwarden. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat Leeuwarden een hoerenbuurt(je?) heeft en dat de naam van die buurt de Weaze draagt. Er vindt hier voornamelijk raamprostitutie plaats. Van mij dus geen column over de vakantie, maar over prostitutie en naaldhakken.

De vrouw in kwestie zou meerdere malen met een naaldhak op haar hoofd zijn geslagen door een mannelijke gelukszoeker. De vrouw heeft aangifte gedaan van mishandeling. Zij zou door de man zijn geslagen omdat hij niet tevreden was over de vrijpartij. Alle waar voor zijn geld natuurlijk. Ik wil dan wel eens weten wat de man moest betalen. Van een wip van bijvoorbeeld 25 euro kan je minder verwachten dan van een 100-euro-wip. Het wordt helaas niet vermeld.

Als ik over een bepaalde dienst niet tevreden ben, dan laat ik het nog wel eens over mijn kant gaan. Als de bakker mij stiekem een brood van gisteren verkoopt, dan proef ik dat meteen. Ik zal echter niet snel teruggaan om mijn ongenoegen kenbaar te maken. Dus ook ik laat mij in zo'n geval naaien terwijl ik het niet lekker vond. Ik zal er echter niet aan denken om de bakker met zijn bakkersmuts om de oren te slaan. Jammer eigenlijk. Een primitieve woede-uitbarsting met minimale fysieke gevolgen heeft namelijk wel wat. Tot op een bepaald punt kan ik de met-naaldhak-hoerenslaande-hoerenloper wel begrijpen.

Het bericht vermeldt niet van wie de naaldhak was. Kwam de man op naaldhakken binnenlopen? Was de hoer wellicht eigenaar van de naaldhak? Ik denk het laatste, maar waarom dan? Het lijkt mij lastig neuken met naaldhakken aan. En misschien schuilt daarin juist het probleem; de naaldhakdragende raamprostituee. Je moet het jezelf wel makkelijk maken natuurlijk. Misschien heeft de klant daar wat van gezegd. De prostituee is dan namelijk minder wendbaar en de naaldhak kan lelijke verwondingen aan de nakende klant veroorzaken. En waarschijnlijk is de man met de naaldhak per ongeluk in zijn zakie geprikt. Tja, dan trek je die naaldhakken wel eventjes van die vrouwvoeten af. Er kan dan wat onenigheid ontstaan. Maar - beste prostituee - de klant is koning.

Terwijl ik dit stukje tik voor al jullie FOK!-lezers doe ik dat ook niet met vingerhoedjes om de vingertoppen. Natuurlijk niet! Ik maak het mezelf wel wat makkelijker. Zo forceer ik ook nooit mijn voordeur om binnen te komen. Waarom niet? Ik maak het mezelf gemakkelijk door de sleutel te pakken. Een eitje bakken op een muismat, waarom zou je? Ik maak gewoon gebruik van de koekenpan.

De prostituee in kwestie is 25 jaar en daarom niet onervaren denk ik. Zij had beter moeten weten. Weg met die naaldhakken. Iedereen wil goed zijn in zijn of haar werk. En dus ook de prostituee. Daarom mijn tip aan alle prostituees van Nederland: tijdens het neuken geen naaldhakken aan. Mochten eventuele jonge lezeressen het vak van prostituee overwegen, dan kan deze tip een ladder naar de top van de prostitutiewereld betekenen. Graag gedaan.

E.

Hatemail, ik hou ervan

2010-09-18T09:26:00.000+02:00

Hatemail, ik hou ervan
Door E. 18 september 2010 ©

Sinds ik columns schrijf voor FOK! wordt mijn eigen website ook vaker bezocht. Of het een met het ander te maken heeft weet ik niet. Op mijn eigen site, waar de FOK!-columns eveneens worden gepubliceerd staat een e-mailadres waar ik te bereiken ben. En nee, dit is geen reclame voor mijn eigen site, slechts de inleiding van mijn column die gaat over het fenomeen hatemail.

Naar aanleiding van mijn columns op FOK! zou het zo kunnen zijn dat sommige individuen van bepaalde doelgroepen zich eventueel gekwetst zouden kunnen voelen. Ik heb namelijk geschreven over ambtenaren, kontreinigers, vaders, dieren, CDA'ers, gelovigen in alle soorten en maten, dronkenlappen en scheidsrechters. De afgelopen week heb ik mijn allereerste hatemails binnengekregen. Een klein beetje gevoel van trots wil ik niet verhullen. De e-mailberichten komen van normale leveranciers (@live, @hotmail @ cetera) maar de rest is niet te ontcijferen (zogenaamde spookaccounts). Waarschijnlijk aangemaakt uitsluitend met het doel om hatemail te kunnen versturen. En anoniem natuurlijk. Dat is namelijk het allerbelangrijkste, anoniem proberen te kwetsen. Lekker makkelijk.

De drie hatemails hadden allen betrekking op dezelfde column. Het waren geen moslims die zich beledigd voelden. Eigenlijk helemaal geen gelovigen. Het waren geen CDA-stemmers, drankverslaafden of ambtenaren. De hatemails waren ook niet afkomstig van stomapatiënten die zich beledigd voelden naar aanleiding van mijn column over de verschillende manieren waarop de bilpartij kan worden afgeveegd. Nee, de mails zijn geschreven naar aanleiding van de column over scheidsrechter Rob Hos (en scheidsrechters in het algemeen). Een beetje vreemd; de column is op FOK! weliswaar goed gelezen, maar het leverde geen enkele reactie op. Dit deed mij eigenlijk vermoeden dat velen de column niet interessant genoeg vonden. Althans, niet genoeg om op te reageren.

De hatemails laten zich als volgt omschrijven. Een van de schrijvers meent uit de column te kunnen destilleren dat mijn moeder (zij is 57) het beroep van hoer uitoefent. Hoe de beste man aan deze wijsheid komt weet ik niet. Waarschijnlijk heeft hij na flinke betaling tegen de droge pruim van een zeer oude dame aan liggen beuken die toevallig mijn mening deelt. Misschien is de hoer in kwestie wel een Fok!-ker en had ze de column gelezen. Ik kan hem echter verzekeren dat deze dame van lichte zeden niet mijn moeder is geweest. Het vak van prostituee is namelijk nimmer door mijn moeder uitgeoefend.

Uit een andere e-mail blijkt eveneens dat de lezer mij niet goed kent. Ik word namelijk aangesproken met "Vuile kankerleier". Ik douche niet iedere dag, maar ik durf met de schrijver van de e-mail best de discussie aan te gaan dat ik niet als vuil door het leven ga. En ik prijs mij gelukkig dat ik niet lei aan kanker. De verzender sluit af met de mededeling dat ik het EQ heb van een pinda. Tja... Het EQ bestaat wel, maar ik heb niet het idee dat de persoon in kwestie hierop doelt.

En dan de laatste. Iets over dat ik mag branden in hel (toch nog een gelovige) en waar ik het lef vandaan haal om zo respectloos over scheidsrechters te schrijven. Voor de goede orde, ik respecteer KNVB-scheidsrechters wel, maar ben over het niveau ervan niet te spreken. Ik opteer zelfs voor meer clubscheidsrechters. Tenslotte heb ik in een andere column reeds uit de doeken gedaan dat ik niet geloof. Niet in de hemel en ook niet in de hel. Maar in de visie van de schrijver bestaat de hel dus wel. Gezien de inhoud van het mailtje zal de beste man zelf ook de hemel niet bereiken. In zijn visie zullen we elkaar dus nog tegenkomen.

Aan één groep wil ik wel mijn excuses aanbieden. Dat is de groep die tot op heden alle van mijn hand verschenen columns als beledigend ervaren heeft. Sorry, Koranlezende CDA-ambtenaar. Jij varkensliefhebbende stomapatiënt die in het weekend de scheidsrechtersfluit hanteert alvorens jij je in de kroeg overmatig laat volgieten en daardoor vergeet dat je thuis nog een zoon van vier hebt rondlopen. Mea maxima culpa.

E.

Broek omlaag!

2010-09-10T12:17:00.005+02:00

Broek omlaag!
Door E. 10 september 2010 ©

Het was in eerste instantie slechts een klein berichtje. "Moet en kan ik daar wel over schrijven?" dacht ik. Het volgende is gebeurd: het broekje van de Vlaardingse KNVB-scheidsrechter Rob Hos (zie foto) is vorige week tijdens de wedstrijd Steeds Hooger – Aeolus tot tweemaal toe naar beneden getrokken (“tot aan de enkels!” aldus de bewuste arbiter). De heer Hos wilde geen gefrunnik aan zijn lichaam en voelde zich genoodzaakt de wedstrijd te staken. Tja, voetbalhumor… Het spreekt niet iedereen aan.

Het begon met een klein berichtje op teletekst van TV Rijnmond, waarna het bericht werd opgepikt door de landelijke dagbladen in binnen- en zèlfs buitenland. Nu ben ik zelf coach van een voetbalelftal (een vriendenteam op laag niveau), dus uit ervaring weet ik dat KNVB-scheidsrechters een volk apart is. Toen volgde de uitzending op donderdagavond van de MaDiWoDoVrijdagShow met Paul de Leeuw. Rob Hos werd daar door Paul de Leeuw en Erben Wennemars geïnterviewd en liet zich – op z’n zachtst gezegd – flink in de maling nemen.

Nu is ons elftal vorig jaar kampioen geworden en zijn we een klasse hoger gaan spelen. We spelen nu op het niveau dat we elke wedstrijd een KNVB-scheidsrechter toegewezen krijgen. Geen clubscheidsrechters meer. We zijn nu enkele wedstrijden onderweg en o wat jammer… Ik hunker terug naar de clubscheidsrechter. Gewoon een kerel van de club die zelf nog voetbalt en met zichtbare tegenzin de wedstrijd fluit. Hij fluit omdat hij vindt dat het moet. Als hij niet fluit, fluit er niemand en als er niemand fluit wordt er niet gevoetbald. Hulde aan de clubscheidsrechters!

Op ons niveau kunnen we geen scheidsrechters van een al te hoog niveau verwachten. Maar – o mijn god – wat zijn de scheidsrechters die wij tot nu toe hebben gehad allememachies slecht. Thuis de broek niet aan, geldt toch echt wel voor al deze scheidsrechters. Mensen die het spelletje niet lezen, maar uitsluitend fluiten om anderhalf uur per week eindelijk eens een beetje macht te kunnen uitoefenen. Een speler die Tita Tovenaar roept kan bij Rob Hos al op een kaart rekenen.

Rob Hos is een sullige man die thuis dus niets te vertellen heeft en zich bij Paul de Leeuw graag voor lul laat zetten, want dan staat hij in de spotlights. Net zoals in het veld, waar de wedstrijd om de scheidsrechter moet draaien en niet om het spelletje. Nu wil ik Rob Hos op deze plaats niet (alleen) affikken, want er lopen elke zaterdag en zondag duizenden Rob Hossen rond op de voetbalvelden. En als de Rob Hossen van de KNVB niet fluiten dan staat er vast wel weer zo’n leuke clubscheidsrechter op. Een kerel met rode bloeddoorlopen ogen van het overmatige alcoholgebruik van de avond ervoor. Een man die met frisse tegenzin in een lange trainingsbroek de wedstrijd probeert te leiden en daarna gewoon even een biertje meedrinkt.

Paul de Leeuw riep tijdens zijn show op om dit weekend filmpjes te maken van (KNVB-)scheidsrechters wiens broekjes naar beneden worden getrokken. De leukste inzending krijgt € 300,00. Als coach en KNVB-lid steun ik dit plan natúúrlijk niet (ga stiekem naar http://www.madiwodo.nl/ om het filmpje te uploaden, ik kan niet wachten en zal dit weekend zelf ook mijn stinkende best doen).

Al te goed gaat het dit seizoen nog niet, maar mochten we degraderen, dan drink ik volgend seizoen na de wedstrijd gewoon een lekkere pils met de clubscheidsrechter die ons waar dan ook gefloten heeft.

E.

Spannende televisie: de CDA-deur

2010-09-01T17:30:00.000+02:00

Spannende televisie: de CDA-deur
Door E. 1 september 2010 ©

De deur van het CDA. Kijken, loeren en maar blijven staren naar die deur. Televisie is zelden zo spannend geweest als gisterenavond. Op alle zenders was de deur wel even te zien. Programma's zouden onderbroken worden indien de deur zich zou openen.

Journalisten als aasgieren wachtend in de hal, hopend op die ene quote, die door alle camera's geregistreerd worden. Wat bezielt ons toch? Wat fascineert ons aan die deur. Het is de spanning. Zelf heb ik weinig tot niets met het CDA en die (in)formatie kan mij zo langzamerhand ook wel gestolen worden, maar zelfs ik kon mijn ogen niet van die deur afhouden. De spannendste televisie in jaren. John de Mol had mogen wensen zulke televisie ooit te hebben uitgevonden.

Staren naar de deur, het doet iets met je. Je begint de deur te bestuderen - de deur wordt als het ware een onderdeel van je. Jij en de deur worden één. Het is een zeer mooie deur. Fout! Het zijn namelijk twee deuren. Overal om mij heen lees ik teksten over de deur van het CDA. Ze zitten er allemaal naast. Het is namelijk een tweetal - het zijn duodeuren. Wij gewone mensen hebben niet zulke deuren. Het zijn mooie deuren. Deuren die je vind in statige landhuizen. En mooi bewerkt door de timmerman annex houtbewerker. Het vakmanschap straalt er vanaf. Een van de deuren is fijntjes afgewerkt met een kleine, doch handzame - ik gok koperen - deurklink van het type draaibaar. Geen normale klink maar een duurdere klink met een iets ingewikkelder mechanisme. Past goed bij die deuren. Een goedkopere nieuwere aluminium standaardklink staat natuurlijk niet bij die statige CDA-deuren.

Als er dan beweging komt in de draaiklink, stijgt bij mij de spanning en adrenaline naar ongekende hoogte. Helaas, geen nieuws te melden. In eerste instantie reageer ik dan iets teleurgesteld, maar aan de andere kant betekent dit weer enkele uurtjes deurenkijken. Die mooie deuren moeten wel van hardhout zijn. Meranti of merbau? Nee mahonie; ongeschilderd natuurlijk. Gewoon zeer goed in de olie gezet, waardoor het hout zijn natuurlijke kleur en glans blijft behouden. Schitterende deuren; deuren die ik thuis ook graag zou willen hebben. Maar zulke deuren worden denk ik niet meer gemaakt. De hedendaagse timmerman kan dit niet fabriceren, in ieder geval niet voor de prijs die ik ervoor over heb.

Ik hoopte stiekem dat het CDA een eeuwigdurende bijeenkomst zou houden. Helaas is het CDA inmiddels weer overgegaan tot achterkamertjespolitiek. Gelukkig heb ik altijd nog teletekst. Niets is spannender dan de vaderlandse voetbalcompetitie op zondagmiddag via teletekst te volgen. Geen radio, televisiegeluid uit en maar staren naar de tussenstanden, in de hoop dat er op een gegeven moment door mijn club wordt gescoord en de nul naar een één verspringt. Teletekststaren, spannender kan niet. Althans, bijna niet...

E.

De islam is ruk!

2010-08-22T10:00:00.004+02:00

De islam is ruk!
Door E. 22 augustus 2010 ©

Klinkt nogal provocerend, zo'n titel. Maar niet alleen de iIslam is ruk. Ook alle stromingen binnen de islam, zoals het soennisme en het sjiisme, zijn prut. Klinkt niet echt minder provocerend. De Koran? Jammer dat-ie bestaat. De profeet Mohammed? Kan me gestolen worden.

Maar de islam alleen is natuurlijk niet ruk. Ook het christendom met al zijn stromingen – het (rooms-)katholicisme, protestantisme et cetera – is volkomen kut. De Bijbel? Was-ie maar nooit samengesteld. Jezus? Weg ermee. O, de schrijver is dus Joods, hoor ik u denken. Nee hoor, het Jodendom: klote. En de Thora is ook al zo’n boek waarvan het ontstaan nooit had mogen plaatsvinden. Zo kan ik nog wel even doorgaan…

Allemaal geloven die meer met elkaar gemeen hebben dan ze eigenlijk willen. Natuurlijk, er zijn verschillen, maar tevens vele overeenkomsten. In alle religies wordt er feitelijk gepredikt voor vrede. De overtuiging in elk geloof – dat geweld niet gebruikt wordt met een beroep op de geloofsleer – is niet bij iedere gelovige doorgedrongen.

Zelf behoor ik tot een overgrote minderheid binnen onze aardkloot. Ik ben namelijk een atheïst. Zo’n 80% van de wereld hangt een bepaalde religie aan; 20% dus niet. Ik behoor dus tot die minderheid. Hier spreekt de minderheid! Meer dan de helft van de wereldbevolking is christelijk of islamitisch. Ik ben atheïst in de zin dat ik niet in een god, of goden, geloof en daarbij tevens aanneem dat ze niet bestaan. Ook in het atheïsme zijn er namelijk kleine verschillen waarneembaar, maar dat terzijde.

Oorlog is een gewapende strijd tussen volkeren of staten waarbij de etnische en/of religieuze achtergrond van de verschillende groeperingen veelal het motief tot oorlogsvoering vormt. Niet alleen de christenen tegen islamieten, maar zelfs onderling. De rooms-katholieken tegen de protestanten en de soennieten tegen de sjiieten. Nog steeds zijn er problemen in Palestina en wie herinnert zich niet Bloody Sunday in Noord-Ierland. Ik kan zo een-twee-drie geen oorlog verzinnen waarbij religieuze achtergrond en etniciteit van een van de partijen geen enkele rol heeft gespeeld. Oorlog is niet zozeer landjepik. Het is landjepik met als doel de ander jouw wil en gedachtegoed op te leggen. Religie als drijfveer.

De waarheid is dat wij allen zijn gevormd door onze achtergrond. En tot de middeleeuwen was nagenoeg iedereen op zijn manier religieus. Door de wetenschap is daar verandering in gekomen. Wij weten nu dingen waar in het verleden de betrokkenheid van een hogere macht aan werd toegedicht. Door de wetenschap neemt de reden om te geloven af.

En natuurlijk – laat ik het zelf maar zeggen – met de overgrote meerderheid van de gelovigen is niets mis. En bij de atheïsten zal je ongetwijfeld ook een klein groepje klootzakken hebben. Van een terroristische atheïst heb ik echter nog nooit gehoord. Respect voor vele gelovigen? Zeker, ieder moet doen wat-ie wil, zolang het maar binnen bepaalde grenzen blijft. Respect voor geloof? Mwohhh, wellicht in een zekere mate – omdat het moet.

Zonder geloof geen gesteggel over geloof; zonder gelovigen geen oorlogen! Dat moet die 80% toch met mij eens zijn.

E.

Lang leve de lijger!

2010-08-17T09:35:00.012+02:00

Lang leve de lijger!
Door E. 17 augustus 2010

Heeft u het al gehoord? In een dierentuin in Taiwan zijn lijgers geboren. Leuke beesten die lijgers, kunnen héél groot worden. De lijger is een kruising tussen een mannetjesleeuw en een vrouwtjestijger. Jammer dat we dit soort nieuws niet vaker tegenkomen. Helaas is het kruisen van leeuwen en tijgers in Taiwan verboden; het zal dus niet al te vaak meer voorkomen. Originele naam ook: de lijger. Zo bestaat er ook de teeuw. Een kruising tussen een mannetjestijger en een vrouwtjesleeuw.

Teeuwen en lijgers, zomaar de naam van een nieuwe cabaretvoorstelling van die drukke kerel uit Leiden, die met die krulletjes. In het dierenrijk bestaan meer van dit soort combinaties. Zo bestaat er de kama – een kruising tussen een kameel en een lama. En er bestaan natuurlijk gapen en scheiten. Weet u hoe een kruising tussen een zebra en een ezel wordt genoemd? Juist, de zezel. Spelen met taal. Mmm... Jammer dat het niet wat origineler kon. Woorden waar je over struikelt. Zoals de kamelamael, of de leeuijger.

Ik ben een groot fan van de kama. Een almaar spugend dier. En vocht genoeg in zijn lichaam om dit uren vol te houden, alhoewel de rugbult bij de kama ontbreekt. Ook de zezel is schitterend wezen. Een blatend geval met streepjes. Maar de gaap en de scheit slaan alles. Kekke beessies. Je kan er een trui van breien, maar ze geven ook nog eens liters melk. Proberen het beste uit beide diersoorten naar boven halen…

De hybride kruisingen komen natuurlijk ook bij de mensachtigen voor. Met een zekere regelmaat tref ik Bederlanders en Nelgen aan. Zelf ben ik volbloed Zuid-Hollands, maar mijn vriendin is een Zoverijsselse - een Zeeuwse vader en een moeder uit Overijssel. En niet te vergeten, de gelovigen. Zo heb je bijvoorbeeld de joslim en de mood, de mristen en de chroslim.

De hybride mens kan het heel moeilijk hebben. Weet niet hoe zich in bepaalde situaties te gedragen. De woorden gespleten persoonlijkheid komen in mij op, alhoewel dat wellicht enigszins overdreven is. Ik zal even wat eigenschappen van enkele hybriden schetsen. Zo houdt de Bederlander heel erg van Belgenmoppen, maar kan-ie er eigenlijk niet om lachen. En Nelgen willen graag de kosten delen, maar komen vrijwel altijd platzak thuis. Ik heb trouwens niets tegen hybriden: een van mijn beste vrienden is een Nelg.

De mristen en de chroslim komen niet al te veel voor. Ze respecteren elkaar maar paren zelden. Althans, niet met elkaar. De mristen en de chroslim zijn vreemde wezens. Zo wil de chroslim tijdens ramadan vasten, maar vreet-ie zich overdag stiekem tonnetje rond aan hosties en speklapjes, mits halal geslacht. En de mristen uit mijn kennissenkring tekent met liefde vreemde plaatjes van de profeet Mohammed, waarna-ie zichzelf voor de spiegel finaal staat uit te kafferen, in een taal waar-ie weinig van begrijpt. Tja, en de chrood - die leest de bijbel met een dun lapje stof op zijn kop en is op 25 december uitgebreid Jom Kipoer aan het vieren.

Bij de dieren wil het wel lukken, maar ik heb het idee dat de mensheid zelf nog wat achterloopt…

E.

Koppensnellen

2010-08-12T10:05:00.005+02:00

Koppensnellen
Door E. 12 augustus 2010 ©

Ik doe het met een zekere regelmaat: koppensnellen. Bij bepaalde koppen raak je geïnteresseerd. In plaats van direct het artikel te lezen (of te openen), probeer ik zelf te bedenken waar het artikel over zal gaan.

Op NU.nl stond afgelopen week een artikel met de veelzeggende dikke kop ‘Schaatsenrijder dwingt vrouwtje tot seks’. Tja, en dan neemt mijn fantasie de vrije loop. Het zal wel een bekende schaatsenrijder moeten zijn, denk ik dan, anders staat het niet zo prominent op NU.nl. Én er staat schaatsenrijder. Dus ik concludeer dat De Beer uit Lemmer afvalt, omdat-ie in januari 2009 eindelijk gestopt is met schaatsen.

Maar welke schaatser dan wel? Welke jonge sportman heeft een meisje verkracht? Ik denk bij mezelf dat het nieuws op het juiste moment komt, want het is augustus, dus het schaatsseizoen begint binnenkort weer. Je kan immers niet vroeg genoeg beginnen met het uitzenden van schaatswedstrijden. Maar goed, wie? Had Sven Kramer een offday? Was-ie vergeten dat-ie met hockeymeisje Naomi van As gaat? Heeft-ie het verkeerde hockeymeisje gepakt? Nee, dat geloof ik niet. Het moet een andere schaatser zijn geweest.

Mark Tuitert? Nee, die is getrouwd. Getrouwde mannen doen dat niet. Bob de Jong is te oud, maar wie dan? De naam Stefan Groothuis komt in mij op. Ja, ik weet het zeker. Groothuis is de verkrachter. Bah, viespeuk. Ai, misschien wordt er wel een shorttracker bedoeld, dat zijn ook schaatsers. Dat kan niet, bedenk ik mij. Anders staat er in de kop wel shorttracker in plaats van schaatsenrijder. Het moet dus wel Groothuis zijn geweest. Maar wie is dat ‘vrouwtje’. Denigrerend woord vrouwtje, maar goed. Wellicht gaat het hier om een kleine vrouw. Dat zal dan wel.

Wie is zij toch? Schaatsers zijn net konijnen – ze pakken elkaar allemaal. De schaatsmeiden zijn veelal de enige meiden die de mannelijke schaatsers zien. Wie heeft Groothuis toch verkracht? Ik kom snel tot de conclusie dat het een andere schaatser moet zijn. Een lieve meid, die klein van stuk is. Margot Boer en Renate Groenewold vallen dus af. Na even te hebben nagedacht denk ik het antwoord te hebben gevonden. Groothuis heeft met zijn vieze gore klauwen aan Thijsje Oenema gezeten! Lieve kleine Thijsje. Hoe durft-ie!

Overtuigd van mijn gelijk bel ik mijn vriendin: “Heb-ie’t al gehoord. Groothuis heeft Oenema verkracht!”. “Wie”, hoor ik aan de andere kant van de lijn. “Groothuis en Oenema, hardrijders op de schaats. “O”, zegt ze, “dat wist ik nog niet”. Het nieuws raast van onze vriendenkring naar de kennissenkring en uiteindelijk tot ver daarbuiten. Enkele minuten later is er een petitie op internet aangemaakt en Groothuis wordt figuurlijk ritueel afgeslacht op diverse internetfora. Wat is dat toch een snel medium, dat internet. Binnen een poep en een scheet staat het nieuws op de site van De Telegraaf, waarna alle kranten het nieuws al snel overnemen.

En hoppa, daar staat het. Pontificaal op NU.nl: ‘Groothuis verkracht Oenema’. Raar want dat stond toch al op deze site? Ik besluit het schaatsenrijdersartikel op NU.nl toch maar eens te openen. De inleiding luidt: “Mannelijke schaatsenrijders gebruiken vaak dreigementen om vrouwtjes te dwingen om seksueel contact met hen aan te gaan. Dat hebben Zuid-Koreaanse wetenschappers ontdekt.” Oeps… Het gaat hier dus om een schaatser uit Zuid-Korea. Tja, ook daar hebben ze schaatsers. Ik lees verder. Het blijkt niet te gaan om een Zuid-Koreaanse schaatser, het blijkt te gaan om de mannelijke schaatsenrijder. Dat is een insect. Wist ik niet…

Sorry Stefan en Thijsje…

E.

Paardrijmeisjes

2010-08-11T11:57:00.001+02:00

Paardrijmeisjes
Door E. 11 augustus 2010 ©

Natuurlijk, ze zien er goed uit in de die amazonepakjes. Maar meisjes die paardrijden, rijden zeer veel paard. Naast paardrijden moet het paard worden verzorgd, gevoerd en moet de stal worden uitgemest. Paardrijmeisjes hebben geen andere hobby’s naast het paardrijden – daar is geen tijd voor.

Zelf kom ik om in de hobby’s. Trainer van een voetbalelftal, racefietsen, lezen, schrijven en mijn vriendin. Vele hobby’s die in totaliteit nog geen fractie van de tijd in beslag nemen dan dat paardrijden inclusief rompslomp doet. Paardrijmeisjes liefkozen hun paard, beminnen hun paard en komen tijdens het rijden klaar op de rug van hun paard. Vingers, penissen en dildo’s zijn overbodig geworden. Het paard als seksspeeltje…

Veel vrouwen zullen het stellig ontkennen, maar de overgrote meerderheid van de meisjes krijgt tijdens het paardrijden een orgasme. Het is een soort van publiek geheim. Dat de meiden dit geheim willen houden begrijp ik natuurlijk wel. De vriend of echtgenoot komt hierdoor namelijk op de tweede plaatst. Voor de man is geen tijd. Ik ken een aantal paardrijdende meiden. Gesprekken gaan altijd over paarden. Ik hou mij dan afzijdig. Ik walg van levende paarden. Te groot, te lomp en ijzers onder de hoeven – pijnlijk.

Op verjaardagen gaat het over Dennis, John of Luke. Ik vraag mij altijd af waarom ik deze personen niet ken. Maar Dennis, John en Luke zijn geen mannen, maar paarden. Er wordt over de paarden met meer liefde gesproken dan over de eigen mannen. Logisch… De vierbenigen hebben de dames in kwestie al diverse orgasmen bezorgd. Als echte man is dat toch een stuk lastiger, zo lijkt het. Lekker galopperen op het paard, afgewisseld met een gestrekte draf; de beste stimulans die een vrouw kan hebben. Tot slot enkele sprongen om tot een absoluut hoogtepunt te komen.

Het ritme van het paard wordt door de vrouw bepaald en met mannen is dat anders. Die willen in bed toch ook wat te zeggen hebben. Daarnaast moet het voor een vrouw toch opwindend zijn om een dergelijk krachtig beest tussen haar benen onder controle te kunnen houden. In de wereldtop van de springruitersport zijn weinig vrouwen bekend. U weet nu waarom. Het gesop in het slipje is hier debet aan. Probeer dan maar eens goed op het zadel te blijven zitten.

Paardrijmeisjes hebben geen tijd, je komt op de tweede plaats en op seksueel gebied heb je niets in te brengen. Voor mij geen paardrijmeisje. Meisjes spreken vaak over de prins op het witte paard. Ik vraag mij dan af of het hier gaat om de man of om het paard. Ik denk toch echt het laatste. Het kan net zo goed de boerenhork op het bruine paard of de lompe lelijkerd op het zwarte paard zijn. Desnoods de aantrekkelijke homofiel op de schimmel. Als de kerel in kwestie maar met een paard komt aanzetten…

E.

Kats en Honds

2010-08-10T08:00:00.016+02:00

Kats en Honds
Door E. 10 augustus 2010 ©

Ik spreek naast Nederlands en Engels vrijwel geen andere mensentaal. Wellicht nog een beetje Duits (de steenkolenvariant). Een mensentalenknobbel bezit ik niet. Wel een dierentalenknobbel. Zo spreek ik vrijwel vloeiend Kats. Het bestaat echt, Kats kunnen spreken. Ook spreek ik Honds - Honds was voor mij een moeilijke taal; zeg maar het Chinees onder de dierentalen. En ik spreek Koes, Geits en een beetje Kips, maar Varkens heb ik nooit zo onder de knie kunnen krijgen.

Doordat ik vele dierentalen spreek ben ik goed ingevoerd in de dierenwereld. Ik vond mijzelf een kattenmens. Je kent dat wel, van die gesprekjes die tijdens het speeddaten vaak worden gevoerd. “Ben jij een honden- of een kattenmens?” Honden- en kattenmensen lijken dan wel water en vuur te zijn. Je wilt in drie minuten toch een bepaalde overeenkomst hebben gevonden. “Wat? Een hondenmens! Dat nooit. Nog liever een scooterjattende liegende Marokkaan die in ieder geval zegt van katten te houden.” Maar goed, na de cultuur van diverse dierensoorten onder de loep te hebben genomen werd ik bevestigd in mijn keuze voor de kat. Ik heb sowieso een schurft aan honden. Ik wijd dat aan mijn jeugd waarin ik enkele malen door honden ben gebeten. Littekens en trauma’s heb ik eraan overgehouden. Pestbeesten. Ik heb daarentegen niets tegen hondenmensen. Op de hondenmensen na, die zo’n beest behandelen alsof het hun eigen kroost is – de hond als surrogaatbaby.

Het uitlaten van de hond is een verschrikking. Driemaal daags met zo’n viervoeter hetzelfde domme rondje lopen. Weer of geen weer. Een kat is wat dat betreft veel zelfstandiger. Natuurlijk zijn katten ook zeikerds, want op het moment dat je ze naar buiten laat willen ze vaak meteen weer naar binnen. Dat overleef ik nog wel, van de bank naar de achterdeur en weer terug (zesmaal per uur). Maar ik krijg er ook veel voor terug. Katten zijn geen pestbeesten. Katten zijn gers. Althans Rotterdamse katten zijn gers. Andere katten zijn tof of kick (of zoiets). Katten zijn ook slim. Met veel katten kan ik een intelligent gesprek voeren.

Honden daarentegen zijn oliedom. Zo dom als het achtereind van een varken. Wellicht haal ik hier een verkeerd gezegde aan. Ik spreek immers geen Varkens en misschien is het wel een hele slimme diersoort. Mocht deze column door varkens als aanstootgevend en beledigend worden ervaren dan bied ik jullie hiervoor mijn excuses aan (maar de uitdrukking is niet door mij uitgevonden). Mochten jullie toch een stel domme wezens zijn, dan lees je deze column niet en klopt het gezegde weldegelijk.

Katten dus. Op vele katten ben ik stikjaloers. Was ik maar een kat, denk ik vaak na een kutdag. Dat beest van mij ligt vele uren van de dag weg te stinken en te filosoferen. Op het tafelkleed, de bank of gewoon in een kartonnen doos. De kat houdt van afwisselende luier- en slaapplaatsen. Als ‘ie honger heeft dan begint ‘ie irritant te miauwen, net zolang totdat zijn etensbakje weer is gevuld. Luieren, slapen, vreten, even een rondje in de buurt doen en filosoferen… Wat een leven. En dat geeft ‘ie van mij ook zelf toe. Hele goede gesprekken kunnen we ’s avonds hebben. Hij voorziet mij van de nodige adviezen. En filosoferen over de dingen des levens, daar zijn katten ware specialisten in. Het bespreken van Tolstoj en genieten van de kunstwerken van de 16e- en 17e-eeuwse meesters. Dat soort dingen doe ik met mijn kat.

De hond is een heel ander verhaal. Die wil altijd maar aandacht, rennen, spelen, ruften, druk doen, dom doen. Bah. Zo’n beest kan zichzelf nooit eens bezighouden. Neem een voorbeeld aan de kat. Altijd zelfstandig. Gaat er bij tijd en wijle lekker alleen op uit. Een avonturier. Die trekt de wijde wereld (beter: omgeving) in. Een sociaal dier, de kat. In tegenstelling tot dat eeuwigdurende gejank en geblaf van die rothonden.

’s Nachts word ik er wakker van als dat beest van de buren weer eens te keer gaat. Blaft ‘ie niet dan houden mijn bijtende-honden-nachtmerries mij af van een goede nachtrust. Jammer genoeg begrijp ik er geen snars van, van die nachtmerries. Binnenkort maar een cursus Paards gaan volgen…

E.

Vingerafdrukken? Sodemieter op!

2010-08-07T13:13:00.002+02:00

Vingerafdrukken? Sodemieter op!
Door E. 7 augustus 2010 ©

Gisterenavond ben ik bij de deelgemeente geweest. Inderdaad, u hoort het goed, gisterenavond. Fijn dat mijn deelgemeente ’s avonds open is. Dan hoef ik gelukkig geen vrije dag op te nemen om mijn paspoort te verlengen. Hulde aan mijn lokale overheid, dacht ik.

Sta ik daar dus tegenover een dame, zittend achter de balie, mijn paspoort te verlengen. Vraagt ze ineens om mijn vingerafdrukken. Niet alle tien, maar ze vroeg er om vier. Allebei mijn duimen en wijsvinger moesten worden ingescand, anders zou ik geen nieuw paspoort krijgen. Dit is nieuw. Althans, vanaf juni 2009 wordt van iedereen die een nieuw paspoort aanvraagt de vingerafdrukken genomen. Ik heb iets van die heisa omtrent dit onderwerp meegekregen, maar het gaat pas echt leven als je zelf een nieuw paspoort moet aanvragen.

Samen met mijn vriendin had ik een nummertje getrokken; ook zij moest haar paspoort verlengen. Wel zo gezellig om niet alleen naar het raadhuis te moeten. Maar goed, ergens in september willen we toch wel eens weggaan. Het liefst zo ver mogelijk uit dit kloteland vandaan. En eigenlijk het liefst ook zo lang mogelijk. Hier begint dan de herfst, het wordt kouder, er valt veel regen en dan zitten wij lekker ergens ver weg wekenlang op onze luie reten van de zon te genieten. Daar heb je een paspoort voor nodig. Alles gaat vrij gemakkelijk. Je levert je oude paspoort in waarvan veel gegevens worden overgenomen. “Meneer, bent u nog steeds 1,87 meter?” vraagt de baliekluiver. “Nee, ik ben inmiddels 1,93 meter”, antwoord ik. “Oké, dan zetten we dat in uw paspoort”. Fijn dacht ik. Bij een dergelijke lengte schijn je bij bepaalde vliegtuigmaatschappijen automatisch recht te hebben op een stoel met extra beenruimte.

Er worden nog wat vraagjes gesteld en ik geef netjes antwoord. Maar dan volgt de vingerafdrukvraag. “Nou meneer, legt u uw linkerwijsvinger maar als eerste op het scanapparaat. “Wat!” roep ik net iets te hard zodat ik de aandacht van de beveiliger aan de deur weet te trekken. “Niks ervan, u krijgt van mij helemaal niets”. Ik ben geen doemdenker en ik geloof niet in complottheorieën, maar ik heb er moeite mee dat mijn vingerafdrukken worden genomen, terwijl ik niets verkeerds heb gedaan. Althans, niet met justitie in aanraking ben gekomen. Het zijn mijn vingers en daar heeft de overheid geen mallemoer mee te maken. De afdrukken worden opgeslagen in de database van het ministerie van Binnenlandse Zaken. De database heeft zelfs een naam gekregen; de reisdocumentenadministratie. Het is justitie niet toegestaan om zelf in de database te zoeken. Daar geloof ik natuurlijk geen hout van.

“Maar meneer, als u niets tegen de wet doet, dan hoeft u nergens bang voor te zijn”, zegt de dame achter de balie. En dat is inderdaad een veelgehoord argument. Velen hebben het vandaag nog tegen mij gezegd. Ik doe niets fout en ben ook niet van plan om iets illegaals te gaan doen, maar daar gaat het mij niet om. Waarom dan wel, vraagt u zich wellicht af. Met principe heeft het niets te maken. Ik ben nu eenmaal een pechvogel. Het kan zomaar voorkomen dat ik ergens buitenshuis ben – vult u zelf maar in waar – en 5 minuten nadat ik die buitenhuisliggende locatie heb verlaten vindt er op diezelfde plaats een misdrijf plaats. De Nederlandse CSI komt langs en neemt vingerafdrukken. En jawel, die van ondergetekende worden afgenomen. De afdrukken worden vergeleken met die uit de reisdocumentenadministratie en enkele dagen later staat de politie met vier busjes en bijbehorend arrestatieteam bij mij voor de deur. De deur wordt ingeramd en ik word om kwart voor zes ‘s ochtends van mijn bed gelicht. Probeer dan je onschuld maar te bewijzen. Nou… daar pas ik dus voor. Ik steek dit betoog natuurlijk weer net iets te hard af tegen de baliemevrouw, waarna de bewaker mij vriendelijk verzoekt het deelgemeentehuis te verlaten. Dat doe ik, want ik heb er toch niets meer te zoeken.

Maar goed, ik realiseer me plotseling ook dat vliegen er voor mij niet meer inzit. En daar waar ik schreef dat ik zolang mogelijk uit dit kloteland weg wilde zijn om heerlijk van vakantie te genieten, daar meende ik natuurlijk niets van. Wat is er nu mooier om vanaf eind september vier vrije herfstweken door te brengen in ons eigen mooie kikkerlandje…

E.

Ontevreden overvaller belt slachtoffer

2010-08-05T11:42:00.002+02:00

Ontevreden overvaller belt slachtoffer
Door E. 5 augustus 2010 ©

Nieuws kan leuk zijn. Ik pluis de kranten graag uit naar kleine opmerkelijke berichten. Zo heeft onlangs een overvaller in Atlanta zijn slachtoffer tweemaal gebeld om te klagen over de hoogte van zijn buit. Hij heeft een vestiging van fastfoodketen Wendy’s overvallen en slechts 586 dollar buitgemaakt. De man is nog niet opgepakt. In zijn positie zou ik ook bellen.

Een buit van 586 dollar… Voor zo’n buit is het veel lucratiever om een tasje uit de armen van een oud omaatje te graaien. Om van diezelfde oude dame haar Toyotaatje mee te klauwen. Of om de pincode van deze oudere vrouw op slinkse wijze te ontfutselen door je voor te doen als een bankmedewerker. Uit een testje bij een adviesbureau bleek fastfoodketenovervaller toch meer in jouw richting te liggen. Zelf denk je daar anders over, maar testen liegen natuurlijk niet. Je bent nu een beginnende fastfoodberover met ambities. Als je mikt op een bepaalde buit, dan mag je balen als de hoogte van de beloning niet naar jouw zin is. Zeker nu je als zelfstandige zonder personeel – een zogenaamde ZZP’er – werkzaam bent.

De berekening is gemaakt. Benzinekosten, zoveel. Onbetaalde tijd, zoveel. Cursuskosten, zoveel. Oké, zaterdagavond sla je jouw slag. Je bent goed voorbereid. Er zal dan veel geld in kas zitten. Met 6000 dollar ben je uit de kosten en heb je er zelfs een kleine winst aan over gehouden. Mocht je meer buitmaken dan is dat ter dekking van slechtere tijden. Zenuwachtig stap je met skimuts en al de Wendy’s binnen. Je maakt niet te veel geluid en gaat recht op je doel af, want dat heb je zo geleerd. Binnen een mum van tijd sta je nog strak van de adrenaline en met een torenhoge hartslag weer buiten. In je linkerhand draag je een beige papieren zak gevuld met de kassa-inhoud. De zak begint bijna scheuren door het gewicht van het muntgeld, maar gelukkig blijft hij heel. Eenmaal thuisgekomen doe je wat alle getrouwde stelletjes na hun huwelijksfeest doen: het geld tellen. En net als bij veel pasgetrouwde stellen blijkt de buit toch aanzienlijk minder te zijn dan vooraf was ingeschat. Je hebt niets fout gedaan, alles liep gesmeerd. Nu blijkt dat je na je allereerste overval al in de schulden terecht ben gekomen, mag je er best een beetje de pest in hebben.

Je hebt op de cursus Fastfoodketenovervallen – leerrichting McDonald’s en Wendy’s – hele andere cijfers voorgeschoteld gekregen. Je bent cum laude geslaagd voor de theorie. Dan blijkt opeens dat het er in de praktijk toch anders aan toe gaat. Uit de Persoonlijke Effectiviteitstest kwam toch naar voren dat je het meest geschikt bent als fastfoodketenovervaller? Had je toch voor de richting Kentucky Fried Chicken en BurgerKing moeten kiezen? Testen liegen toch niet? Je hebt in jezelf geïnvesteerd. Cursus na cursus heb je gevolgd. Ben je wellicht zelf beroofd door alle trainingsbureaus die je bergen beloven? Heb je de cursussen Conflicthantering voor de Overvaller, Strategie in de Roverij, Onderhandelingstechnieken uit oogpunt van de Bandiet voor niets gevolgd? Ben je straks gecertificeerd fastfoodketenovervaller, blijkt dat alle trainingsbureaus ernaast hebben gezeten, wat jouw kwaliteiten betreft.

De twijfel begint weer toe te slaan. Je hebt er veel tijd en geld ingestoken als blijkt dat de zaken in werkelijkheid toch iets anders zijn. De trainers hebben jou verteld dat zaterdagavond de beste avond is. Dat je kon rekenen op een minimum van 6000 dollar. Heb je pech, of hebben de trainers onzin zitten uitkramen? Is jouw keuze misschien toch niet de juiste geweest? De testen zeiden van niet.

De frustratie begint. Wat nu! Een andere beroepskeuze is eigenlijk geen optie; omscholing zie je niet zitten. Je bent cursusmoe. Toch maar weer bij je vader in de meubelzaak gaan werken? Nee, je belt Wendy’s op om te klagen over de hoogte van de buit. Waarom zat er zo weinig in kas? De volgende keer moet er meer in kas zitten, anders kap je ermee.

De kans is aanwezig dat Wendy’s de volgende keer meer geld in kas heeft zitten. Ik denk echter dat u binnenkort in een meubelzaak in de omgeving van Atlanta geholpen wordt door een ambitieloze en gedemotiveerde uit het veld geslagen ex-overvaller. Murw geslagen door de medewerkers van de trainings- en adviesbureaus die al jaren als paddenstoelen uit de grond schieten…

E.

Het mysterie van de onuitroeibare buikpluis

2010-08-03T01:36:00.005+02:00

Het mysterie van de onuitroeibare buikpluis
Door E. 3 augustus 2010 ©

Mijn potje is bijna vol. Het is zo’n klein potje van HAK waarin witte bonen in tomatensaus heeft gezeten. U moet de groente van HAK hebben, is mij immer bijgebleven. En een glazen potje… Altijd handig voor schroefjes en buikpluis. Vandaar dat ik de groente van HAK moet hebben; en bijvoorbeeld niet van Bonduelle. De verrassende groente van vandaag. Blik is niet doorzichtig en niet hersluitbaar. Het blijft toch altijd weer een verrassing wat voor groente er uit dat blik komt. De slogan van HAK was bij de ingebruikname van glazen potjes: HAK. Je ziet wat je koopt. En ik zie wat ik erin stop – en wat erin blijft zitten.

Maar goed, buikpluis dus, daar moet over geschreven worden dacht ik. Bij deze. Uiteraard moet ik wat inspiratie opdoen, dus op Google tik ik het woord buikpluis in. Ik ga er namelijk vanuit dat meer mensen iets over dit onderwerp hebben geschreven. Dat blijkt in eerste instantie zeer tegen te vallen. Totdat ik erachter kom dat in mijn omgeving het woord buikpluis is ingeburgerd, maar dat in andere delen van Nederland gesproken wordt over navelpluis. Er is op deze site zelfs een topic aan gewijd. Ik las er een reactie waaruit blijkt dat er mensen van mening zijn dat buikpluishebbende mannen zich niet goed wassen. Ik kan mij suf schrobben, maar na een half uurtje in de auto ben ik op mijn werk. Kopje koffie, nog een kopje koffie met een sigaretje en dan begint de laxerende werking op te treden. Op het toilet zie ik dan steevast een buikpluis. Hoe kan dat? Sneller dan het licht ontstaat er bij mij weer een volgroeide volwassen buikpluis.

Er is onderzoek gedaan naar navelpluis en dankzij Wikipedia weet ik nu iets meer van de buikpluis af. Maar daar gaat het mij niet om. Het gaat hier om mijn ervaringen en eigen onderzoek naar de buikpluis. Ik heb wat buikbeharing en een wat diepere navel door het ontstaan van een klein bierbuikje. Let wel, het is geen beginnende bierbuik, ik prefereer mijn buik te omschrijven als een eindigende bierbuik; een buik die over een bepaalde termijn weer helemaal strak zal zijn (wellicht tegen beter weten in). Hoe dieper de navel, des te meer buikpluis erin past. En de buikpluis lijkt dit ook terdege te beseffen. De buikpluis wordt door velen gezien als een simpel pluisje dat zich ophoopt in de navel. Wat zitten deze mensen er toch faliekant naast. De buikpluis is niet te vergelijken met het inferieure harige draadje dat wel eens opduikt op de salontafel, of met de vlokken die ontstaan nadat je een maand of vier niet onder de bank hebt gestofzuigd. Nee, zelfs niet met dat pluisje dat bondscoach is geweest van Argentinië. De buikpluis behoort namelijk tot de meest intelligente pluizen in zijn soort. Het is een onheilspellende pluis. Een verdomd hardnekkig pluisje.

Het is hier niet pluis betekent zoiets als het is hier niet veilig. En daar valt wat voor te zeggen, want over het algemeen is een pluisje niet gevaarlijk. Zo niet een omgeving met buikpluizen. Probeert u zich eens voor te stellen hoe u zich voelt als u ergens bent – het maakt niet uit waar. Op deze plaats komen er plotseling hordes buikpluizen voorbij draven. U zult zich rot schrikken. De buikpluis geeft geen veilig gevoel. Badend in het zweet schiet ik wakker mocht ik ’s avonds weer eens hebben gekeken naar Belly Button Fluff 1 tot 4: een ondergronds geschoten serie horrorfilms – uitsluitend nog buiten het legale circuit (op VHS) te verkrijgen. De buikpluis krijgt daar een gezicht. En u moet mij geloven als ik zeg dat dat geen fijn gezicht is. Tanden scherper dan die van de Batoendoereesche Gouden Karbater. Zijn hele lichaam is voorzien van weerhaken en hij kijkt altijd boos – een beetje zoals Donald Duck kijkt als hij van oom Dagobert weer eens op zijn flikker krijgt. Boos en driftig tegelijkertijd.

Het is ook een geile pluis. Niet zoals Nijntje Pluis, het getekende konijn van Dick Bruna, want dat is gewoon een lief schattig konijntje. De buikpluis copuleert er rustig op los. De mannelijke buikpluis is een vies kereltje. Onverzadigbaar. Vergelijkbaar met een gekweekte gevechtshaan die zin heeft. Een haan die met een hen wil paren, pakt eerst met zijn snavel een pluk veren achter haar kop, zodat de hen niet kan weglopen. Dan wordt de hen genomen. De gekweekte gevechtshaan doet dit alleen nog wat agressiever. Een soort van gedwongen seks.

De eitjes van de vrouwelijke buikpluis komen binnen een uur uit – soms nog sneller. De kleine buikpluisjes groeien als bezetenen. Dit alles moet ook wel. Ik heb namelijk reeds beschreven dat er binnen een half uur na het douchen weer nieuwe buikpluisophoping in mijn navel plaatsvindt. Kort na het verwijderen van de mannelijke en vrouwelijke pluis zijn de kinderpluisjes alweer volgroeid en seksueel actief.

Vandaar dat u de groente van HAK moet hebben. De luchtdichte afsluiting van het potje doet de ademhaling van de buikpluizen stokken. Zij sterven een redelijk vreedzame dood. De buikpluis uitroeien zal niet lukken, maar ik doe mijn best. Ook voor jullie.

E.

Ambtenarij

2010-08-01T16:06:00.004+02:00

Ambtenarij
Door E. 1 augustus 2010 ©
(Ook geplaatst op www.fok.nl)

Mijn straat is twee jaar opgebroken geweest. De bestrating die er lag was mooi. Vond ik. Er lagen van die kekke kinderkopjes. Die zijn nu vervangen door huis-tuin-en-keuken-stenen, van die 13-in-een-dozijnbestrating. Jammer, want ik heb het huis mede gekocht vanwege de bestrating. De straat deed door de steentjes heel authentiek aan. Het paste ook bij de huizen die eind 1920 zijn gebouwd.

Bijna twee jaar kon ik mijn straat niet inrijden. Ik ben in de straat de enige particulier met een oprit(je). Na de oprit volgen natuurlijk enkele loodzware houten garagedeuren. Ik kan de auto niet in de garage zetten, daar is ie te klein voor, maar ik plaats hem altijd op mijn oprit. Altijd plek voor de deur, en dat is wel zo fijn als je woont in Rotterdam. Ik zag buren ’s avonds uit het werk komen en uren rondjes rijden in de hoop uiteindelijk een plekje voor de deur te kunnen bemachtigen. En elke ochtend weer zoeken naar die auto. Waar stond ie ook alweer geparkeerd. Altijd de verkeerde richting oplopen, omdat de auto daar eergisteren stond geparkeerd. Hilarisch. Een beetje leedvermaak van mijn kant omdat ik als enige altijd een plekje voor de deur heb.

Het begon twee jaar geleden. Mijn straat werd opgebroken omdat de hoofdriolering werd vervangen. Dit natuurlijk op kosten van de gemeente. Het stukje riolering dat van de hoofdriolering naar mijn huis loopt moest echter op mijn kosten worden vervangen. En omdat je in eigen huis toch naar het toilet wil gaan, dat zeg ik fout: omdat je toch wilt dat het spul doorspoelt na het doortrekken – en niet in de kruipruimte verdwijnt – heb ik maar in de buidel getast. Het was schijnbaar een hele operatie, want het heeft bij elkaar zo’n zeven maanden geduurd. Op den duur lag er meer zand in mijn hal en huiskamer dan er onder de bestrating moet hebben gelegen.

Eindelijk, de straat is weer dicht. De mooie oude kinderkopjes liggen weer gesloten aan elkaar. Veel minder stofzuigen. De straat oogt wat rommeliger – ik had het idee dat de stratenmakers het met de nauwkeurigheid niet zo nauw namen. Maar ach, ik kan weer voor de deur parkeren. Dit feest duurde een week of vijf. Op een avond na thuiskomst zie ik dat mijn straat weer wordt opgebroken. Dit keer omdat de gasleidingen worden vervangen. Deze waren verouderd. Met een touwverbinding werden de koppelingen van de leidingen lekvrij gehouden. Deze manier bleek verouderd, dus moest alles eruit. Ik heb gevraagd waarom de leidingen niet werden vervangen toen de straat in verband met de riolering al open lag. Het antwoord van de betreffende voorman: “Tja meneertje (ik ben 1.93 meter), dat heeft te maken met planning, planning en nog ‘ns planning”. Wat moet je daar nou op zeggen? Het lijkt mij dan dat de planners hun werk niet goed doen. Weer de straat open, niet kunnen parkeren en mijn hele huis vol met zand. Weer zeven maanden ergernis en een fortuin armer, maar een gros aan stofzuigerzakken rijker. Het is voor een goed doel denk ik dan. En dat doel ben ik natuurlijk zelf. Straks naast een nieuwe riolering, nieuwe en veiligere gasleidingen onder de straat. Fijn. Nog even zeven maanden doorbijten.

De straat is weer dicht en oogt nog minder netjes bestraat dan na de aanleg van de riolering het geval was. Maar goed… Ik kan weer parkeren. Helaas weer van korte duur. De gemeente dacht waarschijnlijk nieuwe riolering, nieuwe gasleiding, waarom geen nieuwe bestrating? En inderdaad, enkele weken nadat de straat weer dicht was, begon men weer van voren af aan. Natuurlijk lag de straat iets lager dan voorheen, want ik heb in mijn woonkamer alleen al zo’n zeven kuub zand opgezogen. Dus naast nieuwe bestrating werd de straat gelijk opgehoogd. Dat vond ik al een hele geruststellende gedachte en een goede ambtelijke beslissing. Als er in dezelfde lijn was doorgegaan was het natuurlijk eerst zeven maanden bestraten en nadien nog eens zeven maanden ophogen (of andersom). Sinds enkele dagen kan ik weer door mijn straat rijden – over die afzichtelijke stenen. Natuurlijk is niet alles goed gegaan. Er is teveel opgehoogd, waardoor ik nu enkele buren over de tegels zie struikelen als zij ’s ochtends naar buiten lopen – op zoek naar hun auto’s.

Straat weer dicht, maar ik mag niet meer voor de deur parkeren. Mijn aflopende trottoirband is vervangen door een normale opstaande band. Ik heb het ze zelf zien aanleggen. Ik heb de voorman aan zijn oranje hesje getrokken en hem verteld dat er een aflopende band moet komen. “Kijk, meneertje de voorman”, zeg ik, “er staan garagedeuren, dus moet er een aflopende trottoirband komen.” Het stond niet op de tekening dus niets aan te doen… De kleine garagehouder op de hoek van de straat heeft hetzelfde probleem. De ter reparatie aangeboden auto’s mag hij eigenlijk zijn garage niet inrijden. De huizen en de garage staan er al ruim 80 jaar en het is nooit anders geweest…

Over vier dagen komen er drie (!) ambtenaren langs met een fototoestel om te beoordelen of de trottoirbanden daadwerkelijk door aflopende banden vervangen moeten worden. Een dag eerder (?) gaan ze bij mijn garagehoudende buurman kijken… Het zal mij niets verbazen als de straat weer zeven maanden overhoop ligt. Maar dan is het natuurlijk mijn eigen schuld. Moet ik maar niet zo zeuren…

E.

Steun Stichting PDP

2010-07-29T13:37:00.011+02:00

Steun Stichting PDP
Door E. 29 juli 2010 ©

Onlangs vertelde mijn schoonzus dat ze een man in de file had zien neuspeuteren. Ze trok er een weerzinwekkend zure-appelen-gezicht bij. Mijn andere schoonzus barstte in lachen uit. Ze zag het helemaal voor zich. Een nette man in een duur pak met en mooie leasebak onder zijn kont, die met zijn wijsvinger de inhoud uit zijn neus verwijderd.

Ik raak dan gefascineerd. Ik ga over het onderwerp neuspeuteren nadenken. Als iedereen dan is uitgelachen en het gesprek bijna van onderwerp is veranderd grijp ik in. “Leg eens uit waarom je dat dan zo vies vindt?”, vraag ik. “Doe jij niet aan neuspeuteren?” Dan hoor ik de radertjes in alle koppies sneller draaien. Wat moet ik daar nou op zeggen, zie ik mijn gesprekspartners denken. Op neuspeuteren rust een taboe. Het wordt als vies gezien. Raar, want vrijwel iedereen doet het.

Het is zelfs zó normaal dat neuspeuteren een wetenschappelijke naam heeft: rhinotillexe. Al maar doorvragend kom ik erachter dat mijn lachende schoonzus de edele hobby van rhinotillexe ook in de auto – en voornamelijk in de file – beoefent. Zal zij net zo vaak onderwerp van hoongelach zijn geweest als de peuterende maatpakdragende automobilist? Ik denk het wel.

Een onderzoek uit 2007 laat zien dat 90% van de mensen in Nederland aan neuspeuteren doet. Voor mij niet echt opzienbarend. Voor vrouwen die denken dat mannen viezer zijn wil ik best stellen dat 100% van de mannen de neus leeg peutert. Dan nog doet 80% van alle vrouwen hetzelfde. Tot zover niets aan de hand. Uit datzelfde onderzoek blijkt echter dat zo’n 50% van de Nederlanders neuspeuteren van anderen smerig vindt. Mij doet het niets. Ik voel mij gesterkt in het onderzoek dat vrijwel iedereen de neus uitplukt.

Alhoewel ik mij niet schaam voor mijn geneuspeuter, probeer ik het niet al te opzichtig te doen. Uitsluiten dat niemand mij ooit heeft zien peuteren kan ik niet. Is het peuteren wel zo erg? Waarom er heden ten dage een taboe op rust is mij niet bekend. Neuspeuteren is namelijk al zo oud als de mens zelf. De neuspul is onuitroeibaar. En de beste manier om de neus leeg te krijgen is nu enmaal met de vinger. De zeer goed ontwikkelde Egyptenaren van het oude Egypte zagen neuspeuteren als iets normaals en noodzakelijks – een volle neus irriteert immers. Farao Toetanchamon had zelfs een eigen neuspeuteraar in dienst. Iemand die zich bekwaam had gemaakt in het ledigen van andermans neuzen. De neusplukker maakte een belangrijk deel uit van de staf van de farao. Tijdens het Romeinse bewind van keizer Constantijn (circa 300 na Christus) stond er op neuspeuteren dieper dan het eerste kootje de doodstraf. Maar verdween het peuteren? Natuurlijk niet! Wat zijn de tijden toch veranderd. Vroeger de doodstraf, terwijl tegenwoordig op de doodstraf zelf een taboe rust. Aan de andere kant zie ik de LOI niet snel een Mbo-opleiding tot neuspeuteraar in de catalogus opnemen.

Maar dan de volgende kwestie. Wat wordt er met de opbrengst gedaan? Persoonlijk hou ik ervan om er een mooi rond balletje van te draaien. Voornamelijk als het draaien de nodige behendigheid vergt. Dat ik het natte slijm gedurende een wat langere periode tussen duim en wijsvinger moet droogwijven, om daarna de knot in de asbak of prullenbak te pieken. De helft van de neuspeuterende bevolking zegt de bullebak netjes in de zakdoek weg te stoppen, een grote groep piekt het object het luchtledige in en 10% van de volwassenen eet hem op. Ik kan mij zo voorstellen dat de filepeuteraar de inhoud aan de onderkant van de bestuurdersstoel veegt. Zelf ben ik een pieker. Het eten vind ik een smerig aangezicht. Waarom vraag ik me dan af. Lekker is het immers niet. Op het opeten rust dan ook een veel zwaarder taboe. Terecht, wat mij betreft.

Het mooiste is als je nog meer moeite voor het iets geharde neusslijm moet doen. Dat de peut net iets te hoog in de neus zit, waardoor een combinatie van diep peuteren en lichtjes bijsnuiten noodzakelijk wordt. Er ontwaard zich een helse strijd tussen jou de pulk. Te hard snuiten leidt ertoe dat peuteren niet meer noodzakelijk is. Maar juist dat is iets dat de echte peuteraar niet kan bekoren. Of met de vinger, of helemaal niet. Zelf gebruik ik een combinatie van wijsvinger en pink. De pink is dunner en kan dieper. Ook kan ik mijn pink in een bepaalde hoek draaien waardoor ik meer oppervlaktebereik heb.

Mocht de bulk alsnog per ongeluk in de zakdoek worden gespoten, dan is dat voor een baldraaier natuurlijk geen probleem. Hij wordt er dan vanaf geplukt om hem alsnog tot een balletje te bewerken. Dat is de ware baldraaier. U begrijpt dat ik een pleitbezorger van het ballendraaien ben. Je krijgt zo meer respect voor de voormalige neusinhoud. Want, de pul blijft, en de pul zal blijven. Er is niets hardnekkiger dan de neusinhoud. Als de gok leeg is, zit ie in no time weer vol. Het is erger dan een rattenplaag. Uitroeien lukt niet. Respect voor de vijand hebben. Bestudeer en voel je vijand, leer hem kennen. Niet zomaar in een zakdoek wegstoppen, dat kan averechts werken. Wetenschappelijk onderzocht is het niet, maar ik denk dat de pul bij zakdoeksnuiters sneller terugkeert. (Daarnaast – ook niet onbelangrijk – is het baldraaien een zeer goede oefening ter verbetering van de duim/wijsvinger(soms middelvinger)-coördinatie.)

Neuspeuteren is niet vies. Steun de taboedoorbrekende Stichting PDP (Peuteren-Draaien-Pieken; bij voorkeur in de p(r)ullenbak). Klik hier op de link voor uw steunbetuiging: Stichting PDP.

E.

Zeilmeisjes

2010-07-28T00:45:00.010+02:00

Zeilmeisjes
Door E. 28 juli 2010 ©
(Op 30 juli 2010 eveneens geplaatst in De Pers en op http://www.depers.nl/)

Het woord van het jaar 2009 was het woord ontvrienden. Ontvrienden wordt nog steeds afgekeurd door mijn spellingscontrole. Maar liefst 19% van de stemmen ging naar dit woord. In het rijtje van tien stonden woorden als: oeps-gebied, tomtomburger en spuugkit. Woorden waarvan ik nu niet (meer) zou weten wat deze in godsnaam betekenen. Met ontvrienden kan ik wel leven. Maar ik denk dat een woord dat wint veelvuldig in de Nederlandse taal gebruikt moet blijven worden. In die optiek heb ik destijds zelf gestemd op het woord zeilmeisje.

Dit woord kreeg slechts een schamele 7% van de stemmen. Zeilmeisje stond synoniem voor Laura Dekker uit Wijk bij Duurstede. De destijds 13-jarige Laura had het plan opgevat om als jongste solozeiler ooit de wereld rond te varen. Leerplichtambtenaren, Bureau Jeugdzorg, staatssecretaris Van Bijsterveldt en de Raad voor de Kinderbescherming waren hier echter allemaal op tegen. Er ontspon zich een ware soap rond het zeilmeisje. Zij werd door diverse instanties onderzocht, er volgden onder toezichtstellingen en diverse procedures.

Wat is dan de betekenis van het woord zeilmeisje? Waarschijnlijk zoiets als: een avontuurlijk meisje, dat wil en kan zeilen, maar het helaas niet mag. Dat lijkt mij niet te kloppen. Ik moet mij sterk vergissen, maar met hockeymeisje wordt een meisje bedoeld dat aan hockey doet (en afkomstig is uit een bepaald milieu). Dan hoort een zeilmeisje toch ook te zeilen?

Gisteren is bekend geworden dat de ondertoezichtstelling bij Bureau Jeugdzorg niet wordt verlengd. De rechters hebben de verantwoordelijkheid over Laura weer volledig bij de ouders gelegd. En zo hoort het ook. Zeilen zit bij beide ouders in het bloed en zij zijn opvoedkundig totaal niet onbekwaam. Laura heeft meer gezeild dan menigeen - aan haar ervaring ligt het niet. Laura is niet Jantien uit de Achterstraat. Ze geniet een uitzonderingspositie. Laura is tijdens de wereldreis van haar ouders op een boot geboren. De zee raast door haar aderen.

Later in dat jaar bleek dat zeilmeisje niet alleen synoniem stond voor Laura Dekker, want er verschenen over de hele wereld ineens hordes aan zeilmeisjes. Allemaal meisjes die solo de wereldzeeën wilden bevaren. Enkele van deze meisjes zijn onderweg of al gestrand. Dit zijn allemaal echte zeilmeisjes. Waarschijnlijk vertrekt Laura over twee weken aan haar mooiste en spannendste reis ooit. Zij kan met haar 14 jaar nog steeds de jongste solozeiler ooit worden. Ik gun het haar.

Het heeft bijna een jaar geduurd, maar Laura wordt binnenkort het woord dat voor haar werd uitgevonden: zeilmeisje.

Ik wens haar veel succes.

E.

Nina Bernadina

2010-07-27T13:57:00.006+02:00

Nina Bernadina
Door E. 27 juli 2010 ©

ONGEAUTORISEERD O, o, o, wat werd zij vroeger gepest. Maar ja, was het haar schuld dat ze gepest werd? Niet helemaal, haar ouders zijn medeverantwoordelijk. Die hebben immers de naam verzonnen. En naar ik aanneem heeft haar vader de naam aangegeven bij de burgerlijke stand. Ik heb het hier over Nina Bernadina. Dat is vragen om problemen. Twee lelijke voornamen die ook nog eens op elkaar rijmen. De Joodse Nina Bernadina – geboren in 1953 – moet een vervelende jeugd hebben gehad. De naam Nina Bernadina bekt ook zo lekker in het Duits. Der (Die, Das) Nina Bernadina…

In 1956 is de familie van Nina Bernadina van Nederland verhuisd naar Canada. De familienaam Vleeschdraager werd in Canada veranderd in Drageur. Op 18-jarige leeftijd keerde Nina Bernadina terug naar Nederland. Een studie in Nederland werd door Nina Bernadina niet afgemaakt. Gedreven door wraak ging zij het keiharde zakenleven in. Zij werd een keiharde zakenvrouw. Een Geschäftsfrau.

Nina Bernadina boekte veel succes in het zakenleven en was ruim voor haar dertigste al miljonair. Nina Bernadina war finanziell gezien binnen. En dan begint het pas. Vroeger flink gepest en nu binnen. Alle tijd en geld dus om nu de rest van de wereld even te kakken te zetten. Tijd voor wraak.

Je bent nu een machtige en rijke vrouw. Niemand zal jou meer pesten. Niemand zal jou nog tergen. Niemand zal jou nog dwarsbomen. Inmiddels ben je toe aan je derde echtgenoot. Ook een kerel die niet met zich laat sollen. Wat dat betreft heb je na enkele echtgenoten en vele affaires eindelijk je evenknie gevonden. Je zogenaamde vrienden heb je op slinkse wijze veel geld afhandig gemaakt door met een bedrijfje naar de beurs te gaan. Waar waren deze zogenaamde vrienden toen je vroeger zo werd gepest? Je nam wraak. Ook op de gewone man en vrouw. Je bent immers ook gepest door gewone mannen en vrouwen.

Je wraak is geslaagd. Iedereen kent je nu – en niet onder die rotnaam Nina Bernadina Vleeschdraager, maar onder de naam Nina Brink (Nina Storms tegenwoordig). Dat je wordt verguisd maakt je niets uit. Je bent rijk, beroemd en berucht. Toen had je moeten stoppen en je terug moeten trekken. Op je lauweren moeten gaan rusten. Genieten van die enkele vriend die je nog hebt en natuurlijk van je vele geld. Je hebt een slagveld aan gesneuvelde vrienden en collega’s achtergelaten. Je wraak leek geslaagd.

Aan bekendheid kleeft namelijk een nadeel. En dat nadeel is de bekendheid an sich. Mensen gaan zich in je verdiepen. Mensen willen wat meer van je weten, mensen gaan op onderzoek uit. En zo kon het komen dat journalist Eric Smit een boek over je schreef met de veelzeggende titel Nina – De onweerstaanbare opkomst van een power lady. Nina, heb je niets geleerd? Voel je je weer die Nina Bernadina van vroeger? Dat veelgepeste meisje? Kom op zeg, je weet nu toch wel beter? Laat toch gaan. Op de kaft staat in koeienletters dat het boek niet door jou geautoriseerd is. Je laat beslag leggen op Smit zijn huis, en je echtgenoot, Pieter Storms, legt beslag op zijn royalty's. Ga je schamen!

Hoeveel geld heb jij niet verdiend over de rug van anderen?

E.

Luister naar je vader!

2010-07-26T07:50:00.005+02:00

Luister naar je vader!
Door E. 26 juli 2010 ©
(Op 30 juli 2010 eveneens geplaatst op www.fok.nl)

Zomaar de kop van een recentelijk nieuwsbericht: Brit steekt zoon dood om afhaalmaaltijd. Een 74-jarige Brit heeft zijn 44-jarige zoon doodgestoken, omdat hij de verkeerde afhaalmaaltijd had meegenomen. Hij wilde Chinees, maar kreeg in plaats daarvan kip en patat. De man is onlangs veroordeeld tot vijf jaar cel. Als ik dat lees word ik heel nieuwsgierig. Wat beweegt zo’n man, vraag ik me dan af.

Het gaat immers wat ver, je zoon doodsteken om een verkeerde maaltijd. Maar ik kan me de woede wel voorstellen. Als ik me heb verheugd op Chinees en ik krijg kip en patat, dan ben ik op zijn zachtst gezegd ook zeer teleurgesteld. Je bent 74-jaar en ’s ochtends vroeg wakker geworden met een enorme hunkering naar Chinees. ‘s Nachts onbedoeld je hele kussensloop onder gekwijld vanwege die orgastische droom over dat eten uit de Chinese keuken.

Vooraf Pangsit Goreng, gevolgd door Hak Tjieuw Ngau met Bami Goreng en Sambal Roedtjaksaus. Of wellicht Wan Tansoep met als hoofdgerecht Tja Sieuw met Mihoen. In je droom doe je je tegoed aan de buitengewoon smakelijke Tsiu Yim Ha en Cheung Pau San Shang. Vanaf half zes ’s ochtends denk je al aan Chinees. Je wordt als oudere man nu eenmaal vroeg wakker. De hele dag zie je in alles Chinees. Je ruikt continu de dampende geuren van de Chinese keuken. Het draait nu uit op een obsessie. Je wordt bijna zelf Chinees.

Het zit je als alleenstaande 74-jarige man al niet mee. Vrouw dood en zelf zie je ook het einde naderen. Geen vrouw, geen seks, je weet niet hoe internet werkt en dan een weerzinwekkende goesting naar Chinees. Blijkt dat je net buiten de regio van de bezorgchinees woont. En zelf afhalen zit er ook niet in omdat je slecht ter been bent en niet meer mag autorijden. Maak je er zelf een eind aan, of laat je de natuur haar gang gaan? Je bent te laf om het zelf te doen, dus ga je maar weer in je schommelstoel zitten. Je probeert de krant te lezen, maar je bent half blind en gisteren op je enige leesbril gaan staan. Al kon je de krant lezen, je krijgt dat verdomde verlangen naar Chinees toch niet uit je hoofd. Al fantaserend over Chinees kom je de uren langzaam door.

Koken kan je niet, dat deed je vrouw altijd. Dus ’s avonds drie gortdroge boterhammen met bruine suiker naar binnen gewerkt. Het smaakt niet. Je denkt heel hard dat je Chinees aan het eten bent, maar ja, zo werkt het niet. Je zit de droge kost weg te spoelen met koude oploskoffie. Sinds de dood van je vrouw heb je geen fatsoenlijk bakje koffie meer gedronken. Je hebt ooit geprobeerd koffie te zetten, maar ook dat bleek geen daverend succes. Je hebt nooit geweten dat er een koffiefilter in het apparaat moet.

En dan realiseer je je ineens dat je een zoon hebt. Die komt morgenavond voor het eerst in zeven maanden weer langs. Je belt je zoon en geeft hem de bestelling door. Dit houdt je weer op de been – een zoon die morgenavond Chinees komt brengen. Je beseft dat je in opperste staat van verrukking raakt bij de Chinees in het vooruitzicht. Nu alleen nog even de aankomende nacht en volgende dag doorkomen, onderwijl alleen maar denkend aan Chinees, Chinees en nog eens Chinees. Zo blij als een kind met dat wat komen gaat.

Het is inmiddels morgenavond geworden en de deurbel gaat. Je zoon staat aan de deur met een plastic tas met Chinees. Je bent al jaren niet zo opgewekt geweest. Even voel je je weer die jonge man van vroeger. Opgetogen gris je het tasje uit handen van je zoon. Voor een kort moment kijk je intens van geluk naar de inhoud van het tasje. En dan zie je het: kip en patat…

Vijf jaar cel? Ik pleit voor vrijspraak.

E.

Wachten, nog even wachten...

2010-07-23T10:39:00.051+02:00

Wachten, nog even wachten...
Door E. 23 juli 2010 ©

Het is een bevlogen uitspraak: De Tour wacht op niemand. Een wijsheid voornamelijk door Mart Smeets gebezigd tijdens vrijwel elke etappe waarbij een renner achterop dreigt te raken.

De tweede etappe naar Spa werd door Fabian Cancellara – zeer tegen de zin van Thor Hushovd in – lamgelegd omdat Andy Schleck, zijn kopman, door een valpartij achterop was geraakt. De Ardennen-etappe werd gewonnen door de Fransman Sylvain Chavanel. De wachtpartij nam heel wat van de glans van de overwinning weg. Gelukkig kon Chavanel zich revancheren en won hij op magistrale wijze ook de 7e etappe naar Station des Rousses.

Tijdens de 15e etappe naar Bagnères-de-Luchon hebben we het kettingincident gehad. Alberto Contador reed stug door op de Port de Balès, terwijl hij gezien moet hebben dat Andy Schleck tijdens de beklimming door pech nagenoeg tot stilstand kwam. Velen vinden dat Contador het recht had om door te rijden na het kettingincident. En zo is het ook, dat recht had Contador zeker. Dat is een feit. Of het sportief is, is een tweede. Veel wielerliefhebbers menen dat Contador op Andy Schleck had moeten wachten. Andersom zou Schleck namelijk wel op Contador hebben gewacht. Althans, dat werd door Andy gezegd. Contador heeft achteraf toegegeven dat hij inderdaad had moeten wachten...

Gisteren tijdens de 17e etappe, die finishte op de Col du Tourmalet, ging het weer mis. De nummer drie van het algemeen klassement, de Euskaltelrenner Samuel Sanchez, ging hard op zijn plaat. Op dat moment was het peloton in volle achtervolging op een kopgroep van zeven vluchters. Het razende peloton werd nu door Contador hoogstpersoonlijk stilgelegd. De teruglopende voorsprong van de kopgroep liep in een razend tempo weer op van drie naar negen minuten. Maar Sanchez keerde terug. Eigenlijk werd er daarna pas weer gekoerst op de slotklim. Ik heb intussen bijna twee uur naar niets zitten kijken.

Er is tijdens deze Tour heel wat (meer) afgewacht. Overigens kan ik wel begrijpen dat er gisteren op Sanchez werd gewacht. Het was namelijk in het begin van de etappe en de echte bergen moesten nog opdoemen. De Tour wacht op niemand? Kom nou…

Gisteravond pizza gegeten. Waarom weet ik niet - ik lust niet eens pizza.

E.

Ruud, doe het voor mij

2010-07-22T08:52:00.030+02:00

Ruud, doe het voor mij
Door E. 22 juli 2010 ©

Gisteren zag ik hem weer. Op zich vind ik dat niet zo’n probleem, ik heb namelijk niets tegen het uiterlijk van deze man. Hij oogt zelfs zeer sympathiek. Maar ik heb hem gisteren ook weer horen spreken. En juist dat onderdeel trek ik niet - ik kan het niet meer aan. Misschien ligt het wel aan mij, maar elke keer als ik die stem hoor heb ik de drang om een touw te pakken en mezelf op te knopen. Die stem gaat bij mij door merg en been. Dat stemgeluid verwacht je niet als je hem zo ziet lopen. Dat kan ook wel kloppen want ik heb ooit gehoord dat niemand lijkt op zijn stem.

U herkent dat wellicht vanuit uw werk, waar u regelmatig telefonisch contact hebt met een mooie jonge meid (denkt u). Verbazing alom als u de persoon in kwestie ontmoet. Afgaande op het stemgeluid verwacht u diezelfde mooie jonge meid, terwijl het een 60-jarige dame blijkt te zijn, die zojuist voor de derde keer grootmoeder is geworden. Grote kans dat u uw eigen stem ook niet bij uzelf vindt passen. Althans, dat had ik toen ik mijn stem voor het eerst op de bandrecorder terughoorde.

Maar goed, terug naar het onderwerp. Ik heb het hier over prof. dr. Uri Rosenthal. Rosenthal is voorzitter van de VVD-fractie in de Eerste Kamer. Na de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 is Rosenthal tweemaal in opdracht van onze koningin tot informateur benoemd. Ik word niet letterlijk, maar echt fysiek misselijk van de persconferenties van Rosenthal. Ik walg van zijn mooisprekerij. Met weerzin hoor ik zijn zorgvuldig gekozen pauzes tussen de interpuncties aan. Ik heb een innerlijke afkeer van zijn intonatie. De haren op mijn arm springen spontaan rechtop bij het horen van zijn stemgeluid. Vergelijk het met het gevoel dat u krijgt als iemand met zijn nagels langs het schoolbord gaat.

Vandaag is bekend geworden dat Ruud Lubbers is benoemd tot de nieuwe informateur. In tegenstelling tot Rosenthal is dit een man met een zeer aangename stem. In zijn functie als minister-president was het zeer fijn om naar hem te luisteren. Dit leverde Lubbers zelfs een eigen onderdeel op in een televisieprogramma van André van Duin. De Minuut van Ruud keerde wekelijks terug in Animal Crackers. Het moet wel een genoeglijk stemgeluid zijn, wil je een eigen tv-item aangeboden krijgen.

Bij het mislukken van de informatieopdracht bestaat de kans dat Rosenthal wederom tot informateur wordt benoemd. Laat Lubbers er alstublieft in slagen uiteindelijk tot een kabinetsformatie te komen. Niet in het landsbelang, maar in mijn belang.

Tuut tuut tuut, de groetjes van E.

Nederland vandaag de dag

2010-07-20T09:33:00.061+02:00

Nederland vandaag de dag
Door E. 3 augustus 2025 ©

De heer W. Holleeder, veroordeeld crimineel (ondermeer ontvoerder, drugshandelaar en vermeend moordenaar), wordt vandaag na de korte (in)formatieperiode geïnstalleerd als nieuwe minister-president van Nederland. Doordat de politieke partij van Holleeder een samenwerkingverband heeft afgesloten met de partij van de heer Cor van Hout, eveneens een veroordeelde crimineel, kon het zover komen.

Maar hóé kon het toch zover komen? Cor van Hout behoorde vroeger tot de intimi van Holleeder, totdat zij gebrouilleerd raakten. In 1983 waren zij nog beiden betrokken bij de ontvoering van biermagnaat Freddy Heineken. Financiële jaloezie leidde er uiteindelijk toe dat beiden gezworen vijanden werden. Van Cor van Hout werd tot 2017 nog aangenomen dat hij in 2003 in opdracht van Holleeder werd geliquideerd.

In 2018 is Holleeder de politiek ingerold en werd hij enkele jaren later verkozen tot lijsttrekker van de in 2014 opgerichte partij NDP (Nederlandse Democratische partij). Door de aanhoudende onvrede onder de Nederlandse bevolking in verband met de langste crisisperiode die ons land ooit heeft gekend, werd Holleeder een populaire persoonlijkheid onder onze bevolking. Hij was een van de politici die betrokken was bij de belastingverlaging in 2021, waardoor hij bij de steeds armer wordende bevolking als een held werd gezien. De criminele achtergrond van de charismatische Holleeder raakte hierdoor bij velen in de vergetelheid. Het verleden van Holleeder werd hierna nog maar mondjesmaat opgerateld.

Enkele jaren later – in 2022 – werd Van Hout verkozen tot leider van de BPN (Bevrijdings Partij Nederland). Van Hout kon eveneens op royale steun rekenen. Hij werd door vele jongeren als voorbeeldfiguur gezien door zijn spannende verleden en levensstijl – en natuurlijk omdat Van Hout zijn eigen dood in scene had gezet, waarmee hij zelfs Holleeder om de tuin had weten te leiden. Van Hout – die jarenlang binnen de BPN op de achtergrond fungeerde – kwam aan de macht nadat een viertal hooggeplaatste partijbonzen op mysterieuze wijze binnen een maand om het leven kwamen. Er wordt nog steeds gesuggereerd dat Van Hout hier op slinkse manier bij betrokken zou zijn geweest, maar bewijs hiervoor kan (nog) niet geleverd worden.

Holleeder en Van Hout realiseerden zich in 2023 dat er tot verregaande samenwerking moest worden overgegaan wilden de twee criminele machtswellustelingen het hoogste politieke schavot betreden. Zij werden opnieuw goede vrienden, hetgeen heeft geleid tot zetelwinst voor beide partijen. En we weten allen de uitkomst van de verkiezingen van begin juli 2025. Het buitenland spreekt er schade van. Maar ja, er is een democratisch proces aan vooraf gegaan. Wij Nederlanders zijn hier allen schuldig aan. Wij zijn de kiezers. Jaren geleden kon ik niet vermoeden dat het in Nederland zover zo kunnen komen. Twee veroordeelde criminelen aan de macht... Nederland wordt een bananenrepubliek.

De vergelijking loopt enigszins mank, maar het doet mij toch sterk denken aan wat er zo'n 15 jaar geleden anno 2010 in Suriname is gebeurd.

E.
(20 juli 2010 ©)

Zittende vegers en staande proppers

2010-07-16T12:34:00.029+02:00

Zittende vegers en staande proppers
Door E. 16 juli 2010 ©

In navolging op mijn column Ga toch zitten (de zittende plasser) leek het mij wel aardig om op deze plaats de andere manier van jezelf ontluchten te beschrijven. Inderdaad, ik heb het hier over poepen. Poepen is een heel normaal woord en iedereen doet het. Er wordt echter niet vaak terloops tegen iemand verteld dat er even gepoept moet worden. Het woord poepen roept bij vele personen een bepaald gevoel van schaamte op. In plaats daarvan gebruiken we humor en zeggen bijvoorbeeld: even een zak tuinaarde openscheuren, de wc-eend voeren of een laxatierapport opstellen. Iedereen poept en (vrijwel) iedereen maakt daarna de bilpartij weer schoon. Waar mensen al helemaal niet over praten is dé manier van reiniging. En daar ga ik het juist wèl over hebben.

In den beginne dacht ik dat wij mensen eensgezind waren en dat iedereen op dezelfde manier (mijn manier dus) veegde. Ik zal maar met de billen bloot gaan en mijn manier als eerste uit de doeken doen. Als ik klaar ben stapel ik een aantal velletjes ter voorkoming van doorscheuring. Ik blijf met mijn linkerbil op de pot zitten en lift mijn rechterbil. Dan haal ik met mijn rechterhand het wc-papier van voor naar achter langs mijn poeperd, waarna ik even op het papier kijk om te zien wat er achterblijft. Daarna vouw ik hetzelfde papiertje dubbel en herhaalt dit proces zich, totdat ik mij ervan heb vergewist dat de billetjes goed proper zijn.

Dit is natuurlijk niet echt een onderwerp van gesprek tijdens verjaardagen. Dat was ook niet nodig, omdat in mijn optiek mijn manier de enige en juiste was. Totdat ik tijdens mijn verjaardag (ik werd 14 denk ik) geconfronteerd werd met een poepend vriendje. In mijn ouderlijk huis had de toiletdeur een raampje op stahoogte. Niet zo’n raam waar je doorheen kan kijken, maar een raam waardoor wel de contouren goed waarbaar waren. Ik zag mijn vriendje staan, maar wel met zijn gezicht in de verkeerde richting. Ik vertelde hem in paniek dat ie zich moest omdraaien omdat ie anders tegen de muur zou plassen. Hij riep echter dat hij zijn billen aan het afvegen was. Ik was geschokt en tegelijkertijd verbaasd. Al staande de billen afvegen? Er ging een wereld voor mij open. Sindsdien heb ik mij veel meer in deze materie verdiept. Het is mij vele jaren later gelukt om diverse personen over dit onderwerp te bevragen, waarna de uitkomst onderling uitgebreid is besproken. Verbazing alom bij de deelnemers. Iedereen dacht namelijk dé enige en juiste manier van reiniging te hanteren.

De uitkomst wil ik u uiteraard niet onthouden. Uit het voorgaande kan al geconcludeerd worden dat ik behoor tot de categorie van de zittende veger. Maar mijn vriendje is dus een staande veger. De staande veger heeft zich deze manier toegeëigend omdat zittend vegen veelal tot een traumatische gebeurtenis heeft geleid. Zo wil het zitten – althans volgens (bepaalde) staande vegers (en proppers, maar daarover later meer) – weleens leiden tot bepaalde inglijtaferelen. De zittende bil – die tijdens het vegen het gehele lichaamsgewicht moet dragen – kan dan door gladheid de pot inglijden, met alle gevolgen van dien (klem komen te zitten, kramp of vervelende spierblessures). Het is door mij niet onderzocht en het wordt waarschijnlijk ook niet aan de behandelend artsen meegedeeld, maar ik kan mij zo voorstellen dat er bij de SEH af en toe personen komen met een dergelijke inglijblessure. Geluk bij een ongeluk is dat deze blessure in het algemeen eenmalig is, omdat daarna direct wordt overgegaan tot staande opschoning van de bilpartij.

Ik ben naast een zittende veger ook een hergebruiker. Na het vegen vouw ik dubbel (opletten dat de goede kant wordt opgevouwen) en hergebruik ik. Zelf hergebruik ik eenmalig, maar er zijn er die vaker hergebruiken. Ik ben dus een zittende vegende hergebruiker. Er zijn vegers die niet hergebruiken, en daar valt natuurlijk ook wat voor te zeggen. Naast vegers heb je proppers. Dit zijn personen die van het toiletpapier een prop maken en deze tegen de anus en billen aanduwen. Proppers zijn per definitie geen hergebruikers. Het hergebruiken van een prop is namelijk een te complex geheel en vergt goed wiskundig inzicht. In de categorie proppers is er weer het onderscheid te maken tussen zittende en staande proppers.

Onder zowel vegers als proppers zijn er weer bepaalde subcategorieën te vinden. Zelf kijk ik na het vegen even naar het wc-papier. Zo constateer ik of ik nogmaals moet vegen of dat de billen wat bij betreft voldoende zijn afgenomen. Maar er zijn ook proppers en vegers die niet kijken. Die mensen vegen en proppen stug door, waarbij het risico op overmatig doorpoetsen bestaat. Dit kan leiden tot (soms bloedende) anusirritatie. De andere kant van het verhaal kan zijn dat de billen soms juist een te geringe reiniging hebben ondergaan. Ik ben dus een zittende vegende kijkende hergebruiker.

Naast het afnemen door middel van vegen en proppen bestaat er nog een uitzonderlijke manier van toiletpapierhantering (althans, in mijn onderzoek). Zo ken ik iemand die zijn duim omwikkelt met voldoende wc-papier en daarna de duim de in de anus duwt. Daarna wordt er naar de duim gekeken en herhaalt dit ritueel zich met schoon papier, net zolang totdat er geen poep meer waarneembaar is. Het gaat hier om de zittende kijkende anusinduwer. De persoon in kwestie was tijdens mijn onderzoek de enige die zich op deze manier opschoonde. Ik weet dus niet of er ook staande anusinduwers zijn, maar ik wil niets uitsluiten. Er bestaan daarnaast personen die er na een grote beurt een gehele rol doorheen jagen. Het gebruik van de papierhoeveelheid per beurt is echter onderwerp van lopend onderzoek.

Tenslotte zijn er in de diverse (sub)categorieën nog spuwers waarneembaar. Die personen spuwen voor het vegen of proppen op het wc-papier. Het papier wordt dan vochtig waarbij de indruk bestaat dat de bilpartij door speekselgebruik beter opgepoetst wordt. Nu heeft speeksel – zolang het zich in de mond bevindt – wel degelijk een reinigende werking. Ik vraag mij af of deze reinigde werking ook van kracht is zodra het spuug in aanraking met de anus komt.

Bij gezinsleden onderling kan er ook verschil bestaan. De manier van vegen lijkt dus niet opvoedkundig bepaald. Iedereen leert zichzelf een bepaalde manier van reiniging aan. Ik beoordeel de mensen in ieder geval niet op de manier waarop de billen worden opgeschoond. Ik weet namelijk wel beter (en u nu ook). Poets op de manier waarbij jij je goed voelt. Er is namelijk geen goed en fout, geen normaal en abnormaal.

E. – een zittende vegende kijkende niet-spuwende hergebruiker

Ga toch zitten

2010-07-15T12:24:00.022+02:00

Ga toch zitten
Door E. 15 juli 2010 ©

Eens in de zoveel tijd merk ik het weer. In mijn stamkroeg móét ik na een tijdje ongemerkt met een nattere en viezere lange broek rondlopen. Met name rond de knieën. Ik heb het nu weer gemerkt tijdens het WK-voetbal. De zomer is dé periode om hier achter te komen. De temperatuur steeg tijdens het WK zowel in figuurlijke als in letterlijke zin naar tropische hoogten.

Maar het gaat mij juist om die letterlijke temperatuur. Erg lekker weer, zodat ik met korte broek en (teen)slippers in de kroeg verschijn. In de rust van een voetbalwedstrijd is het niet ongebruikelijk om in de kroeg een plasje te plegen. Dan valt mij weer op hoe vaak ik in de koudere perioden met die vieze broek moet hebben rondgelopen. De kroeg heeft geen urinoir – en merk je steevast bij het dragen van een korte broek dat de plas vanuit de pot naar de knieën (en voeten) terugklettert.

U vraagt zich misschien af waarom ik dat thuis niet heb gemerkt. Daar draag ik toch ook korte broeken? Dat is juist, maar ik geef zonder gêne en enig gevoel voor schaamte aan de hele wereld toe dat ik een zittende plasser ben. Ik ben een zittende plasser en ik ben er trots op! Waarom staan als je zitten kan, is mijn devies. Er wordt er weleens geroepen dat de zittende plasser geen echte man is, of geen macho of zelfs homofiel. Tja, zo kunnen andere mannen erover denken… Ik lach om dat soort mannen. Laat ik op voorhand wel duidelijk maken dat ik (uit praktische overwegingen) geen zittende wildplasser ben. Ook in de kroeg ga ik gewoon staan.

Het staan in de kroeg is echter wel uit nood geboren. Omdat geen enkele man zittend plast doe ik dat namelijk ook niet. Het is daar natuurlijk een vieze en onhygiënische kliederboel, ook al zie je dat niet altijd direct. Ik ga daar natuurlijk niet zitten. In de korte-broek-draag-periode merk je echter dat staand plassen eigenlijk net zo smerig is. Staand plassen staat synoniem aan stinkende en bijtende urine op de knieën of op de broek. Bah…

De staande thuisplasser valt uit duizenden te herkennen. Ga daar eens naar het toilet en let op de tegels. Die zure terugklaterende pis heeft namelijk de voegen tussen de vloertegels volledig weggevreten. Mocht er toch met een flinke regelmaat worden gedweild let u eens op de wc-radiator. Als de onderkant van de radiotor de nodige roestplekken vertoont dan woont daar onmiskenbaar een staande plasser. Dit is natuurlijk dubbel zo erg als blijkt dat de man in kwestie ook nog eens moeite heeft met mikken (en 100% van de mannen schijnt daar regelmatig moeite mee te hebben, zo leerde mij een korte studie in mijn omgeving).

Mocht dit alles de staande plasser niet overtuigen om toch te gaan zitten, dan kan ik u hierbij meedelen dat een zittende plasser de blaas meer ledigt en dus minder vaak moet. De tijd die verloren gaat bij het omlaag en weer omhoog doen van de broek wordt hiermee ruimschoots gecompenseerd. Ook is zittend plassen beter voor de prostaat en de potentie.

De staande plasser doet de bril (hoop ik) voor het plassen omhoog, conform de tegeltjeswijsheid: Heren doe de bril omhoog, dames zitten ook graag droog. De zittende plasser hoeft de bril veel minder vaak aan te raken en daardoor minder vaak schoon te maken. En dit geldt niet alleen voor de wc-bril maar natuurlijk voor het gehele plas- en poephok. En wat niet te denken van die zachte donzige wc-mat? Een mat die de binnenkant van een wasmachine echt niet wekelijks ziet. Een mat die werkt als een zuigende pisspons. Voordat de mat de automaat ingaat moet die handmatig boven de pot worden uitgewrongen. Niet echt een pretje.

Goed voor de hygiëne, minder ruzie met de vrouw, de voegen minder vaak (laten) vervangen en lekkere schone en droge knietjes. Heerlijk. Tijdens het zitten hoeft u zich niet te concentreren op het mikken. In plaats daarvan laat ik tijdens het plassen niet alleen mijn urine lekker de vrije loop, maar vooral ook mijn fantasie.

Als alle mannen zouden zitten zou de wereld een stuk mooier zijn. En niet te vergeten, ook een stuk schoner. Mannen, zie de voordelen ervan in, en ga toch zitten.

De winst van Oranje

2010-07-13T09:22:00.012+02:00

De winst van Oranje
Door E. 13 juli 2010 ©

Tijd voor de evaluatie. Nederland is tweede geworden op het WK-voetbal. Een prestatie van formaat. Vanaf de kwalificatie in september 2008 tot de finale is elke wedstrijd in de volle winst omgezet. En een finale is dan weer een wedstrijd op zich. En die ging na 90 minuten ook niet verloren.

Een prestatie die bijna niet te evenaren valt. De internationale pers is in rep en roer. Antivoetbal, Slagers, Besmeuring van onze goede naam en De Beesten van Oranje zijn slechts enkele kwalificaties die ik in de internationale toonaangevende dagbladen lees. Daarentegen zijn dit dagbladen en elke dag is er weer ander nieuws. Vandaag – twee dagen na de finale – is dit nieuws alweer oud. En oud nieuws is geen nieuws. Over tot de orde van de dag.

Ook zuurpruimend en intellectueel Nederland schaamt zich voor het door ons vertoonde spel in de finale. Zouden deze kwalificaties ook gebezigd zijn als Robben in de tweede helft de teen van de Spaanse keeper niet zou hebben geraakt en Nederland zo aan de WK-titel zou hebben geholpen? Het kan, maar ik vraag het me af. Bij de zuurpruim en de intellectueel is het ‘we’ als Nederland wint, maar ‘ze’ als er wordt verloren.

Was het minder mooi? Natuurlijk. Was het af en toe keihard? Inderdaad. Wel was het hele land in de kleur oranje gehuld en had iedereen met ons elftal het beste voor. Er keken minimaal 12 miljoen landgenoten naar de wedstrijden die door de NOS werden uitgezonden. Het elftal bracht ons in verroering en bracht saamhorigheid teweeg. Dat is Oranje gelukt en we moeten maar afwachten of Paars (plus) dat ook zal lukken.

De trap van Nigel de Jong op het borstbeen van Xabi Alonso zal natuurlijk tot in lengte van dagen worden herhaald. Maar Nederland staat wel op de (wereld)kaart. Met minder mooi voetbal is de finale gehaald. De aankomende jaren zal Nederland iedere tegenstander angst inboezemen en dat is weleens anders geweest. Met trillende knieën staan de tegenstanders in de catacomben te wachten tot zij het veld op mogen. Worden we vandaag door Oranje weggetikt? Spelen ze op balbezit of op (borst)beenbezit?

We kunnen weldegelijk voetballen, maar we hebben ook laten zien de zeis niet te schuwen. En dat is de echte winst van Nederland tijdens dit WK.

E.

Octopus Paul heeft (weer) gesproken

2010-07-09T13:26:00.014+02:00

Octopus Paul heeft (weer) gesproken
Door E. 9 juli 2010 ©

Gisteren is op deze site in het artikel Waarom Nederland wereldkampioen wordt vermeld dat de Duitse octopus Paul, van het Sea Life Aquarium in Duitsland, Nederland had voorspeld als aankomend wereldkampioen. Ik moet rectificeren, dat was niet waar. Ik had mij gebaseerd op een artikel van de internetsite van de Krant van Wakker Nederland. Tja, ik had natuurlijk beter moeten weten…

Er bleek een creatieve photoshopper aan de gang te zijn geweest, zoals uit de foto hierboven blijkt.

Maar het artikel blijft staan. We worden namelijk wereldkampioen omdat Paul (gelukkig) Spanje als winnaar heeft voorspeld. Tijdens het EK van twee jaar geleden heeft octopus Paul namelijk ook van zich doen spreken. Hij had alle wedstrijden tijdens dat EK juist voorspeld, behalve de allerlaatste wedstrijd van dat EK. Inderdaad, tijdens de finale zat Paul ernaast. Go Paul!

Killer Tomatoes

2010-07-09T10:48:00.066+02:00

Killer Tomatoes
Door E. 9 juli mei 2010 ©

De tomaat is mijn favoriete vrucht. Ik hou van de tomaat en ik respecteer de tomaat. Ook weet ik veel van de tomaat - ik ben, zeg maar, een soort van tomatoloog. In 1978 is er een heuse speelfilm over de tomaat uitgebracht: Attack of the Killer Tomatoes. De film kreeg drie vervolgen. De film gaat over tomaten die in opstand komen tegen de mensheid. Sciencefiction? Of wellicht een vooruitziende blik... Met de tomaat moet je in ieder geval niet sollen. De tomaat heeft namelijk ook haar nare trekjes. Kijk uit voor de tomaat, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Je moet goed weten hoe met haar om te gaan.

Je hebt ze in allerlei soorten en maten. Zo heb je trostomaten, vleestomaten, pruimtomaten en cherrytomaten. Dit zijn maar een paar van de bekendere soorten. Ja, de tomaat leeft als nooit tevoren. Je kan er van alles mee. Rauw of gekookt eten, maar je kan er ook soep, sap en saus van maken. Als snack is de tomaat goed te pruimen. Mogelijkheden te over. Daarnaast is de tomaat zeer gezond. Normaal gesproken zijn verse groenten en fruit gezonder dan verwerkte soorten, maar dit lijkt voor de tomaat niet helemaal op te gaan. Verwerkt in bijvoorbeeld saus (zoals ketchup) wordt de tomaat zelfs nog gezonder.

In de Spaanse provincie Valencia – in het dorpje Buñol – wordt de tomaat ook vereerd. Jaarlijks vindt daar het Tomatinafeest plaats. Iedereen kent de beelden wel van duizenden Spaanse tomatengooiers. De rotte tomaat wordt door ontevreden publiek ook naar artiesten gegooid bij een slechte voorstelling (zo werd de Nederlandse popgroep Doe Maar in 1983 tijdens Pinkpop bekogeld met tomaten).

De tomaat is door ‘s lands beste artiesten zoals Conny Vink en Wout van der Lei bezongen. Wie kent het Tomatendrama van Peter Blanker niet? Het liedje gaat ongeveer zo:

Het betreft hier de ziekelijke haat

Die iemand koesterde voor de tomaat

Hij wist niet waarom hij tomaten zo haatte

Ze waren te lelijk om over te praten

Bij de groenteman op elke markt

Luchtte hij toen z'n gepijnigde hart

Hij stampte tomaten kapot in de manden

Of kneep ze tot moes met z'n handen

Uiteindelijk komt het natuurlijk wel goed met de tomatenhatende man. De tomaat leeft dus. De tomaat is van alle markten thuis, zij is gezond en veelzijdig. Ik hou van de tomaat. Maar vergis je niet, want de tomaat kan ook een verschrikkelijk vals pestwijf zijn. Zij kan zeer gevaarlijk uit de hoek komen. De tomaat zelf, mits rijp, is dan wel gezond, maar de rest van de plant is zeer giftig. De tomaat dient met respect te worden behandeld. Anders pakt ze je geheid terug. Ik hou dan wel van de tomaat, maar ik vrees haar ook wel een beetje.

En terecht. Vandaag lees ik in het AD het tragische nieuws dat er in het noordoosten van India bij een bedrijfsongeval zes medewerkers van Akansha Food Products in een tank met tomatensaus zijn verdronken.

E.

Waarom Nederland wereldkampioen wordt

2010-07-08T12:03:00.021+02:00

Waarom Nederland wereldkampioen wordt

Door E. 8 juli 2010 ©

De Duitse octopus Paul, van het Sea Life Aquarium in Oberhausen, heeft wederom gesproken. De octopus krijgt twee glazen met mosselen voorgeschoteld met op elk glas de vlag van een land. Het glas dat door Paul als eerste wordt gekozen geldt als de voorspelling van de octopus. De octopus heeft tot nog toe alle winnaars correct voorspelt. Voor de finale koos Paul dus het glas met daarop de Nederlandse vlag.

Alle beetjes helpen. Zo ga ik zelf sinds het WK is begonnen niet meer naar de kapper en kijk ik elke wedstrijd van het Nederlands elftal in mijn belachelijk veel te kleine katoenen Oranjeshirt dat ik in 1988 van mijn vader heb gekregen (kindermaat 140: ik was toen 9 en ben nu 31). Ik ben ervan overtuigd dat ik zo meehelp aan de overwinning. En zo zijn er velen met mij. Ik doe niet aan bijgelovigheid, behalve tijdens een eindronde. In de kroeg waar ik alle wedstrijden heb gevolgd zal ik aanstaande zondag dus weer te vinden zijn. Ik moet wel. Het liefst zit ik op dezelfde stoel.

De kroegbaas draait steevast het volkslied van Nederland (de foute versie van Bill van Dijk) over de radio als het volkslied van onze tegenstander wordt gespeeld. Het getuigt niet van respect, maar het heeft wel geholpen. Dus zondag moet het geluid van de televisie uit als het volkslied van Spanje wordt gespeeld en wil ik weer Bill van Dijk door de boxen horen schateren.

Na elke wedstrijd wordt geroepen dat het beter moet. Echt beter lijken we niet te gaan spelen. Dus: blijven roepen dat het beter moet maar in godsnaam niet beter gaan spelen. Met die instelling moeten we de finale in – het werkt namelijk. Ik hoop dat Van Persie zondag weer een draak van en wedstrijd speelt. Hij heeft nog geen wedstrijd kunnen imponeren, maar hij heeft wel alle wedstrijden gewonnen.

In mijn voetbalpoule heb ik de finale correct voorspeld. Voor het invullen heb ik er allerlei wetenschappelijke rekentabellen en statistiekboekjes op na geslagen. In de finale wordt Spanje met 2-0 verslagen. Waarom zou ik het niet weer bij het rechte eind hebben? Guus Meeuwis en Youp van ’t Henk hebben samen het liedje Majesteit geschreven over de huldiging die na de gewonnen finale in Nederland zal gaan plaats vinden. Dat doen ze toch niet zomaar?

Het is onze derde WK-finale en pas de eerste van Spanje. Driemaal is scheepsrecht, dus winnen we, want die uitdrukking is natuurlijk niet zonder reden uitgevonden.

De wedstrijdspanning is weg, maar de cup zonder oren is binnen.

E.

Meelij met 'n Amsterdammer

2010-07-07T09:05:00.001+02:00

Meelij met 'n Amsterdammer
Door E. 7 juli 2010 ©

Het is nu of nooit. Iedere Nederlander hoopt dat het zondag lukt. Zelfs de Nederlander die niets heeft met voetbal, niet gaat kijken en zegt dat het hem niet uitmaakt wie er wint. Zèlfs deze Nederlander hoopt stiekem toch op een overwinning.

Iedereen: noord en zuid, oost en west, wit en zwart, rijk en arm. Of toch niet? Bijna iedere Nederlander hoopt dat Nederland wint. Er is namelijk een clubje mensen dat hoopt op een verliespartij. We hebben het dan over een zeer klein groepje rijkere Amsterdammers.

Veelal herbergt dit clubje yuppen vele fervente fans van het Nederlands elftal. Het Nederlands elftal staat tijdens grote toernooien namelijk garant voor sfeer in de Amsterdamse binnenstad, volle kroegen en vele roséetjes. Daar houdt dit kleine clubje Amsterdamse yuppen wel van. Vaak staan ze zelfs vooraan in de kroeg en soms laten ze zich op en neer naar de wedstrijden vliegen. Een goede yup, tot zover wel.

Naarmate een eventuele finaleplaats dichterbij komt zie je de zweetdruppels op het glimmende voorhoofd van de yup groter worden. De glanzende zoute parels worden allengs zwaarder en lopen in sneltreinvaart – onder druk van de zwaartekracht – vanaf het voorhoofd naar de punt van de kin. Vanaf de kin lijkt het alsof er een kraan is opengedraaid. Ver komen in een toernooi is oké, maar voor de zekerheid toch niet verder dan de halve finale. Deze yup hinkt op twee gedachten.

Het is maar de vraag of de yup de finalewedstrijd wel aankan. Hij zal tot aan de finale elke nacht badend in het zweet wakker worden. Nachtmerries te over. Ik had toch moeten verkopen! Vele déjà vu gedachten. Toch niet weer! Toch niet weer! Stond de yup gisteravond met gepaste tegenzin nog mee te juichen bij het doelpunt van Sneijder. De komende dagen en nachten zullen de namen van Robben en Sneijder niet uit zijn hoofd zijn weg te slaan. De yup zal er gek van worden.

Héél hard wordt er door deze doorgaans ongelovige yup gebeden voor een verliespartij. Ik kan het deze Amsterdamse yup niet kwalijk nemen, maar ik hoop dat er gewonnen wordt. Maar ja, ik ben dan ook geen eigenaar van een woonboot in de Amsterdamse grachtengordel. Slaap lekker yup en veel plezier bij de huldiging.

E.

De man van glas

2010-07-06T09:36:00.028+02:00

De man van glas
Door E. 6 juli 2010 ©

Het klinkt allemaal niet zo erg. Gesink heeft een scheurtje in zijn ellepijp. De waarheid is echter anders. Een scheurtje in de ellepijp is namelijk niets anders dan een gebroken arm. Robert Gesink is onze hoop in bange dagen – als het om klassementsrenners en klimgeiten gaat. Robert Gesink, de Condor van Varsseveld, is op 31 mei 1986 geboren, hij heeft een lengte van 187 centimeter en weegt zo’n 68 kilogram.

De carrière van Gesink wordt dus dusver geteisterd door valpartijen op de momenten dat hij er juist moet staan. Voornamelijk gaat het dan om de grote ronden. Gesink is nu aan zijn derde grote ronde bezig. Tijdens de Tour de France van 2009 brak Gesink zijn linkerpols, waarna hij moest opgeven. Later in datzelfde jaar gooide een valpartij – waarbij Gesink de nodige zware kwetsuren opliep – weer roet in het eten. Door slecht herstel van de valpartij zag Gesink een vrijwel zekere podiumplaats tijdens de Vuelta aan zijn neus voorbij gaan. Gisteren ging ie dus weer onderuit. Gesink probeert (wellicht tegen beter weten in) vandaag wel verder te rijden.

Vallen is een onderdeel van het wielrennen, het is niet anders. De kunst is om valpartijen te vermijden. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan en het lukt ook niet altijd. Ben je dan toch betrokken bij een valpartij dan is het de kunst om jezelf niet al te zwaar te kneuzen. Om al die hoge bergen met snelheid over te kunnen trekken is het van belang zo weinig mogelijk gewicht mee te zeulen. Dat zit bij Gesink wel goed. Hij is mager, en zal tijdens de tour nog verder vermageren (mocht hij de Tour kunnen uitrijden).

Schuilt in dat laatste juist niet het probleem? Hij heeft namelijk wel het gewicht van een klimmer, maar niet in combinatie met zijn lengte. Een concurrerende klimmer als Alberto Contador is niet veel lichter, maar wel een stuk kleiner. Bradley Wiggins, vorig jaar 4e tijdens de Tour de France, is nagenoeg net zo groot, maar hij is dan ook weer fors zwaarder.

Wellicht is het kiezen of delen. Minder gewicht met meer kans op blessures óf meer gewicht (en massa) met minder kans op blessures. Gevolg van die laatste optie is natuurlijk dat Gesink in de bergen minder bepalend zal zijn. Arjen Robben – de andere man van glas – heeft veel baat gehad bij behandeling door de Rotterdamse fysiokunstenaar Dick van Toorn. Wellicht is het een optie voor de Rabobankploeg om deze 76-jarige wondertherapeut in te laten vliegen.

E.

Het geluk van een zondagsrenner

2010-07-04T15:37:00.037+02:00

Het geluk van een zondagsrenner

Ik ben een kattenmens. Honden doen mij niet zoveel. Misschien ook wel uit luiigheid, en uit tijdgebrek. Ik heb namelijk weinig tijd om een hond uit te laten. Heb ik wel tijd, dan heb ik geen zin. Een hond brengt veel verantwoordelijkheid met zich mee - ook dat lijkt mij verschrikkelijk. Zomaar iedereen kan een hond nemen. Je hoeft aan niets te voldoen. Ga naar een kennel of opvang en binnen een mum van tijd ben je hondenbezitter. Met name de verantwoordelijkheid die je als hondenbezitter hebt is vrij belangrijk en wordt weleens onderschat.

Als iedereen zomaar hondenbezitter kan worden, dan moeten er dus ook onverantwoordelijke hondenbezitters zijn. Een kleine 200 man fietsen op 4 juli 2010 in de provincie Zeeland achter onder meer Lars Boom aan, terwijl er vlak voor het peloton een hond oversteekt. Er zijn meerdere valpartijen bekend in het peloton die door honden zijn veroorzaakt. De Portugese wielrenner Joaquim Agostinho is in 1984 na een botsing met een hond zelfs overleden. Eén van de meest spectaculaire aanrijdingen met een hond vond plaats tijdens de Tour de France van 2007 toen het voorwiel van Marcus Burghardt dubbelsloeg na een botsing met een Labrador. Gelukkig was het een botsing met lage snelheid (voor beelden van de valpartij, zie: http://www.youtube.com/watch?v=c0dzMp61G5w). Dit was overigens niet de enige aanrijding met een hond die in deze Tour plaatsvond.

Godzijdank had het peloton de achtervolging nog niet in volle vaart ingezet toen de hond het peloton opzocht. Welke onverlaat laat zijn hond loslopen als er bijna 200 wielrenners voorbij komen? Iemand die gewoon zijn hond uitlaat en er geen weet van heeft dat de Tour in zijn nabijheid passeert? Het lijkt me niet. Dit keer was het geen onverlaat, geen onverantwoordelijke hondenbezitter. Ik denk zelfs aan een doelbewuste aanslag. Ik gok op een conservatieve gereformeerde protestant, een SGP-stemmer die het niet kan hebben dat zo’n peloton zijn zondagsrust verstoort.

De hond van de SGP’er leek nogal verdwaasd op zoek te zijn naar een bepaalde renner. De hond is natuurlijk afgericht en is met één doel het peloton ingestuurd. Belangrijk is om de hond tijdens de training wel te laten drinken, maar dagen niet laten plassen. En dan op zondag met één herkenbaar commando van de SGP’er het gehele peloton laten vallen. Als ik een hond zou zijn weet ik ook naar welke renner ik op zoek zou zijn. Zelfs als ik de hond van een SGP’er zou zijn. Op zondag mag de SGP’er niet werken. Er mag op een zondag zelfs niemand voor de SGP’er werken. Maar een hond mag op zondag natuurlijk wel werkzaamheden namens de SGP‘er verrichten. Net als de Chinees trouwens, waar een gehele SGP-gemeente op zondagavond het eten gaat afhalen – of laat bezorgen. Want de bezorgchinees verstoort de zondagsrust natuurlijk niet. Ook niet als er op de fiets bezorgd wordt. Ook niet als er 200 bezorgchinezen gelijktijdig moeten uitfietsen omdat de hele gemeenschap vlak voor zeven uur het bord met chinees op de schoot wil hebben. Want wielrennen op zondag? Dat natuurlijk niet! Maar op zondag naar Studio Sport kijken? Dat natuurlijk wel!

De SGP’er is natuurlijk niet in het bezit van een televisie, tenzij de gordijnen van de woonkamer dicht zijn. Dan wordt de gesloten kast geopend waaruit een mooie fonkelnieuwe platte televisie tevoorschijn komt. Want natuurlijk mag de SGP‘er een televisie bezitten, als andere SGP’ers het maar niet kunnen zien. Gelukkig heeft de hondenbezitter niet goed opgelet toen hij zijn hond het peloton instuurde. De ketting los, de wasknijper van de plasser van de hond en dan het commando: “Zoek Boom!”. Gelukkig was Boom al met twee man vooruit. De hond maar zoeken en geen Boom te vinden. De man zal ’s avonds tijdens zijn chinees wel zien waarom zijn aanslag op het peloton is mislukt.

De Rotterdammer en de gele vlag

2010-07-01T06:03:00.003+02:00

De Rotterdammer en de gele vlag

Langzaamaan zie ik in de stad – toevallig met de WK-wedstrijd tegen Brazilië in het verschiet – de kleur oranje vervagen en de kleur geel de kop opsteken. Ik fietste gisteren ergens nabij het centrum alwaar een stadsgenoot op één hoog zijn balkon met een gele vlag versierde. Ik dacht: wat leuk, het leeft toch. De gele vlagophanger werd echter door een andere passerende Rotterdammer faliekant voor schavuit, scharluin, schobbejak en snoodaard uitgemaakt.* De gele vlagophanger was hier natuurlijk niet van gediend en gaf de Rotterdamse barbaar verontwaardigd een afkeurende blik.

De Rotterdammer kon de blik niet waarderen en startte een heftige tirade in de richting van de gele vlagophanger. Wat dacht die gele vlagophanger wel niet? De gele vlagophanger moest volgens de Rotterdammer blij zijn dat hij in Rotterdam en in Nederland kon wonen (de vlagophanger had namelijk een kleurtje). En daarom moest hij voor Nederland zijn en niet voor Brazilië gaan vlaggen. Hij moest zich gedragen. De Rotterdammer zou de vlagophanger anders zelf wel een cursusje inburgeren geven – en dat doe ik niet met een schriftje, maar met mijn vuisten. Hierop gooide de Rotterdammer zijn half volle (of lege) blikje bier naar de man (zo’n blikje van een halve liter van het merk Bier). Heel erg goed kon de Rotterdammer niet mikken, want hij miste de vlagophanger volledig. Wel zat de trainingsbroek van de Rotterdammer nu helemaal onder het bier. Gelukkig had de Rotterdammer een plastic tas bij zich gevuld met nog vele volle blikken.

De gele vlagophanger wist volgens de Rotterdammer niet wat zich in de maatschappij en in de stad afspeelt. Of een oranje vlag, of terug naar je eigen land! Anders heb je straks geen ruit meer over. Daar mag je zoveel gele vlaggen ophangen als je wilt. De gele vlagophanger sprak prima Nederlands en was, gezien zijn strakke maatpak, werkzaam op een kantoor of ergens in de buitendienst. Ook sportief aangelegd dacht ik nog, aangezien er een mooie racefiets op het balkon stond te fonkelen. De gele vlagophanger reageerde niet. De Rotterdammer schold de vlagophanger nog wat uit terwijl hij wegliep – onderwijl nog een paar fietsen omverschoppend. Verbaasd keek de Rotterdammer om zich heen terwijl hij zag dat er in het centrum nog veel meer gele vlagophangers wonen. Hij mompelde daarna iets over buitenlanders.

Hierna raakte ik met de gele vlagophanger in gesprek en bood hem mijn excuses aan. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed – ik had er tenslotte niets mee te maken. Ik kan het wel waarderen dat de vlagophanger zo met de sport bezig is en de stad in kleuren doet hullen. Ik denk niet dat de Rotterdammer – die weet wat zich in de stad afspeelt – er van op de hoogte is dat 3 juli aanstaande een proloog wordt verreden. Ik denk dat de Rotterdammer niet weet dat de start van één van de grootste sportevenementen ter wereld in onze stad plaatsvindt. Ik denk dat de Rotterdammer de woorden Tour de France niet eens correct kan uitspreken.

O ja, dé Rotterdammer bestaat natuurlijk niet: je hebt ze in alle geuren en kleuren. Ik hoop in ieder geval die Rotterdammer niet tegen te komen als ik in mijn gele shirt aanstaande zaterdag naar de proloog ga kijken.

____________

* Een gecencureerde versie van wat de Rotterdammer werkelijk zei.

Write the future

2010-06-29T22:39:00.003+02:00

Write the future

Voor en tijdens grote sportevenementen zijn er op de televisie altijd van die schitterende en gelikte reclames van Nike te zien. In de nu draaiende reclame tonen de grote voetballers van deze aarde hun kunsten en worden ze door de gehele wereld bewonderd, aanbeden en nagedaan. De camerabeelden volgen elkaar in no time op. Flitsende, snelle en felle beelden. Ik zou er bijna Nike-schoenen van gaan kopen. Bijna...

De reclame opent met een geweldige rush van Didier Drogba die de bal op schitterende wijze over de keeper stift. De bal wordt echter door de Italiaanse verdediger Fabio Cannavaro met een fenomenale omhaal van de doellijn gehaald. Hierna zien we een oogverblindende dribbel en een briljante pass van Wayne Rooney. De pass sterft in schoonheid als hij door een in de hoogte zwevende Franck Ribéry met de borstkas wordt onderschept. Later wordt de weergaloze Ribéry op zijn beurt weer door een ontluisterende Rooney getackeld. Hierop volgen enkele fabuleuze scharen en passeerbewegingen van een uitblinkende Ronaldinho gevolgd door beelden van de onnavolgbare dribbelaar Cristiano Ronaldo. De reclame eindigt op het moment dat Ronaldo een vrij trap wil nemen en sluit definitief af met de slogan “Write the future”. U begrijpt dat Nike - uiteraard tegen een meer dan royale vergoeding - alleen de allerbesten in haar commercials laat opdraven.

Na vier wedstrijden aanmodderen zit Rooney alweer thuis. Drogba is met zijn Ivoorkust uitgeschakeld zonder een wedstrijd te kunnen imponeren. Ribéry en Cannavaro zijn beiden roemloos ten onder gegaan en in de poulefase zelfs geëindigd achter landen als Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland. Zojuist is tegen Spanje ook de tegenvallende egocentrische Ronaldo naar huis gestuurd. Brazilië zit nog wel in het toernooi maar Ronaldinho, de laatste hoofdrolspeler, is vanwege zijn matige prestaties niet eens voor het elftal van de Goddelijke Kanaries uitgenodigd.

De kwartfinales moeten nog gespeeld worden en alle hoofdrolspelers kunnen de reclame waarin zij acteren in alle rust thuis op de bank gaan bekijken - voor en na de wedstrijden die tijdens dit WK door anderen nog gespeeld moeten worden. Write the future, het is Nike in ieder geval niet gelukt.

E.

Nederland groeit in het toernooi

2010-06-25T11:15:00.026+02:00

Nederland groeit in het toernooi

Geen fluwelen samenspel, geen fluwelen kin. Geen gepolijst kaatswerk, geen gepolijste kin. Geen vloeiende combinaties, geen vloeiende kin. Geen strakke een-tweetjes, geen strakke kin. Geen uitgekapte tegenstanders, geen gekapte kin. Geen splijtende passes, maar wel gespleten punten. Onzichtbare spelers, met een onzichtbare kin.

Tegen Kameroen is mij, naast het matige veldspel, de begroeide kaaklijn van enkele Nederlanders opgevallen. Een aantal internationals heeft afgesproken om zich tijdens het WK niet meer te scheren. Oké, de baard wordt vaak geassocieerd met mannelijkheid en kracht. In het verleden zelfs met strijd en oorlog. Door de Germanen werd na een gewonnen veldslag de baard van de verslagen koning afgeschoren. Dit betekende een extra vernedering voor de overwonnen koning en zijn volk.

Wij Nederlanders moeten het echter niet hebben van uitputtende veldslagen, maar van uitgekiend mooi spel (alhoewel we dat dit WK nog niet gezien hebben). Fysiek contact met de tegenstander moeten we met onze frêle en blessuregevoelige jongens tegen elke prijs zien te vermijden. We moeten de tegenstander wegtikken; door snel combinatiespel moet onze tegenstander tureluurs raken. Dat lukt niet als we maandag baarddragend - vanuit de catacomben van het Moses Mabhida Stadion in Durban - het veld op lopen. Dit is olie op het vuur gooien. Mannen als Zabavnik, Skrtel, Hamsik, Vittek, Jendrisek en Kopunek zullen bij het zien van onze baardmannen alleen maar extra gemotiveerd raken.

Het zeer reële risico bestaat dan dat de verdedigers van Slowakije er aanstaande maandag als een scheermes ingaan. De aanvallende Slowaken zullen onze verdedigers met dubbele scharen en kapbewegingen versteld doen staan. Snoeihard spel tegen onze ongesnoeide jongens. De barbieren uit Slowakije zullen ons met huid en (baard)haar opvreten. Tegen Kameroen kon het nog, er stond weinig op het spel. Maar tegen de Slowaken is het geen wedstrijd om des keizers baard.

De bevlogen uitspraak groeien in het toernooi is door enkele spelers waarschijnlijk verkeerd opgevat. Mochten ze het lezen: het gaat niet om de baardgroei maar om de figuurlijke groei van de vorm en het spelniveau. Dus, haal die veldslag uitlokkende kaakbegroeiing weg, voordat de barbaarse barbieren uit Slowakije het doen.

Op naar Durban!

Het Kennisinstituut Bier

2010-06-24T11:22:00.065+02:00

Het Kennisinstituut Bier

Op donderdag 17 juni 2010 is het Kennisinstituut Bier in Wageningen van start gegaan (http://www.kennisinstituutbier.nl/). Gek dat ik dit in de krant moet lezen, want ik neem aan dat ik een meer dan zinvolle bijdrage aan dit instituut kan leveren. Ik drink namelijk - zoals vele mannen - wel eens een biertje en ik ben - zoals vele mannen - de eigenaar van een bierbuik(je). Ook ken ik niemand uit mijn bierbuikende vriendengroep die is gevraagd deel uit te maken van dit Kennisinstituut. Raar.

De officiële start van het Kennisinstituut werd opgeluisterd met een waar symposium. Er werden lezingen gegeven door een drietal professoren. Professor Arne Astrup van de Universiteit van Kopenhagen vroeg zich in zijn lezing af of bierconsumptie verantwoordelijk is voor het ontstaan van de bierbuik.

Maar wat is de bierbuik? De bierbuik is een dikke, naar voren uitpuilende buik, zonder dat de rest van het lichaam noodzakelijkerwijs dik is. De bierbuik wordt voornamelijk aangetroffen onder de mannelijke bevolking (van 28-plus). De bierbuik komt voor in alle lagen van de bevolking, in alle steden en dorpen, bij autochtonen en allochtonen. De slager om de hoek en de hersenchirurg kunnen allemaal een bierbuik bezitten. De bierbuik kan grote getale - in zijn volle naaktheid en lichamelijke schoonheid - worden bewonderd tijdens warm weer op stranden over de gehele wereld. De bierbuik, ook bekend onder de namen horecabumper, bierspoiler en toogzweer is een onuitroeibaar fenomeen. Het gevolg van evolutie. Ja, zelfs iets om trots op te zijn.

Matig alcoholgebruik kan al leiden tot een bierbuik. Ook zijn er steeds meer aanwijzingen dat matige alcoholconsumptie kan beschermen tegen ouderdomsdiabetes en dementie. Professor Astrup gaat nu op initiatief van het Kennisinstituut Bier de relatie tussen bierconsumptie en de buikomvang onderzoeken. Astrup zet bij voorbaat al vraagtekens bij deze relatie. Tja, iets dat ik hem ook had kunnen vertellen.

Want natuurlijk is mijn bierbuik niet het gevolg van bierconsumptie. Mijn buik is ontstaan door het minder bewegen in combinatie met het ouder worden (zoals dat het geval is bij alle bierbuikbezitters). Maar ja, dat soort tijdrovende en geldverslindende onderzoeken krijg je als je mij (en velen met mij) niet vraagt voor deelname aan dit Kennisinstituut…

Een voordeel is wel dat ik straks met een wetenschappelijk onderzoek in mijn handen kan wapperen, als ik weer eens moet uitleggen dat mijn buik niet het gevolg is van mijn biergebruik. Leve de wetenschap! Ik drink vanavond alvast een lekkere goudgele, blondgekuifde en witgekraagde rakker op de uitkomst van dit onderzoek.

E.

Nieuwe trend: sokken in sandalen

2010-06-22T10:18:00.059+02:00

Aankomende donderdag verschijnt de volgende editie van Plus Magazine, een maandblad voor de zelfbewuste 50-plusser dat wordt uitgegeven door Senior Publications Nederland bv (bestaat echt, voor serieuze geïnteresseerden zie: www.PlusOnline.nl/PlusMagazine).

Door het maandblad is baanbrekend onderzoek verricht. De overgrote meerderheid van de senioren vindt de aankomende zomerhitte geen excuus om er niet netjes bij te lopen. Sokken in (teen)slippers of sandalen is deze zomer hét grote taboe onder onze oudere medemens. Jarenlang hebben de ouderen ons met deze kledingstijl doodgegooid, maar ineens zijn ze om. Mij (31 lentes) is dit taboe natuurlijk al jáááren bekend. Meestal wel als allerlaatste in mijn omgeving, want echt modebewust wil ik mezelf niet noemen (en anderen trouwens ook niet. Een totaal gebrek aan modebewustheid is misschien beter gezegd).

Van de mode trek ik mij dus weinig aan. Mijn lichtelijk riekende Adidasslippers zitten gewoon lekker. En als ik koude voeten krijg trek ik gewoon een paar nette sokken onder mijn slippers aan (nee, geen witte sportsokken). Heerlijk vind ik dat. Soms wil ik er nog wel eens boodschappen in doen ook. Sokken dragen in teenslippers, tja ik heb het geprobeerd, maar dat zit gewoon niet zo gerieflijk aan m’n voeten. Het begint toch een beetje te snijden en te schuren tussen mijn grote teen en ‘wijsteen’. Geef mij maar de gewone slipper in combinatie met de nette sok. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Met regelmaat loop ik nog in mijn kakibroek met daaronder een paar bootschoenen. Ik ben deze kledingstijl gaan ontwikkelen op het moment dat deze stijl natuurlijk nèt niet meer in was. Ik ben altijd te laat wat mode betreft. Wellicht ook wel een beetje opzettelijk, want ik ben een keer flink op mijn bek gegaan. Op school heb ik eenmaal geprobeerd een trendsetter te zijn. Als eerste liet ik mij signaleren in de zogenaamde housebroek. Helaas was dit geen geslaagde zet op een middelbare school waar de hockeyjeugd uit Berkel en Rodenrijs overheerst.

Door mijn desinteresse in de modewereld, ben ik soms onbewust toch een trendsetter. Want, als de ouderen iets niet meer leuk vinden, dan gaan de jongeren zich ertegen afzetten. Zo gaat dat nu eenmaal. De trend in Amerika is deze zomer dan ook om sokken in slippers en sandalen te dragen. Verschillende beroemheden zijn al zo gefotografeerd en modehuizen als Burberry, Dior, Prada en Armani zijn al op de nieuwe trend ingesprongen. Het is slechts een kwestie van tijd voordat deze trend naar Nederland overwaait. Ha! Terwijl ik twee maanden geleden in de plaatselijke AH (sok- en slipperdragend) nog werd uitgelachen. Naar die mensen trek ik straks een lange neus…

E. (bewust onbewust modebewust)

Van Bommel de man van de wedstrijd. Helaas.

2010-06-21T10:07:00.005+02:00

Nederland – Japan: 1-0. Terecht? Jazeker! Het is zover. Zonder noemenswaardige inspanning is het Nederland gelukt de achtste finales te bereiken van het WK. Het reeds uitgeschakelde Kameroen wacht nog in de laatste poulewedstrijd. Ook die wedstrijd zullen we gaan winnen. Maar dan? In de achtste finale wacht wellicht Italië. Twee jaar geleden hebben we met sprankelend voetbal van de Laarsbewoners gewonnen, maar nu wil het nog niet echt draaien.

De zelfbenoemde experts roemen Oranje. Er moet immers in het toernooi gegroeid worden… Wat een onzin, ik wil elke wedstrijd leuk voetbal zien. We missen creativiteit, diepte en snelheid. Robben moet terug in de basis. Neem maar wat risico met Robben, hij moet immers wedstrijdritme opdoen, en laat hem tegen Kameroen starten in de basis – net als Afellay. Deze spelers ontlasten Van Persie en Sneijder en zijn daarom complementair aan het elftal.

Een snelle voorsprong garandeert een leuke wedstrijd. En dat hebben we nodig, want verdedigend zijn we niet echt heel goed bezig. Van alle ballen die door de Japanners in onze zestien werden geslingerd is geen enkel kopduel door een landgenoot gewonnen. En die gasten zijn over het algemeen een turf kleiner dan de Nederlanders – wij zijn potverdorie het langste volk op deze aardkloot, maar van koppen lijken we nog nooit gehoord te hebben. Van onze verdediging moeten we het dus niet hebben.

We mogen aannemen dat de kwaliteit van de naderende tegenstander in de achtste finale wat hoger zal zijn dan dat van de tegenstanders die wij al gehad hebben. De afgelopen wedstrijden hebben we gespeeld met Van Persie, Van der Vaart en Sneijder in de basis. Voor mij was Van Bommel tegen de Japanners echter (weer) de beste man op het veld. Ik heb hem zien zwoegen, hollen, provoceren, incasseren en uitdelen. Nauwelijks balverlies.

Als Van Bommel de man van de wedstrijd is, dan is er echter wel wat aan de hand. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij met de prestatie van Van Bommel. Maar met een voorhoede zoals de onze mag Van Bommel gewoonweg nooit de man van de wedstrijd zijn. Deze rol moet standaard zijn weggelegd voor onze creatieve voorhoedespelers. Van Bommel moet elke wedstrijd een zesje halen, gewoon goed voetballen, meer niet! Zolang Van Bommel onze beste man is, worden we immers geen wereldkampioen…

Op naar Kameroen (Van Persie: 8 – Sneijder: 7,5 – Robben: 7,5 – Afellay: 7,5 – Van Bommel: 6).

E.

Ode aan Mart Smeets

2010-06-16T15:51:00.007+02:00

Ode aan Mart Smeets
Door E. 16 juni 2010 ©

O Mart, jij aanmatigende, arrogante, dikdoende, gewichtige, hautaine, hooghartige, hoogmoedige, ijdele, ingebeelde, laatdunkende, minachtende, opgeblazen, opschepperige, pedante, pretentieuze, snobistische, zelfgenoegzame, verwaande, zelfingenomen, pompeuze, bombastische, trui- of pakdragende betweter.

Mart, jij wordt geliefd en verguisd tegelijkertijd. Op de sociale netwerksite hyves heb je, als ik mij niet vergis, vele miljoenen vrienden (wellicht dat leden in plaats van vrienden een beter woord is). Je bezit als geen ander de gave om te weten wat het gehele Nederlandse volk wil (of niet wil). Je bent dan ook een meer dan slimme persoonlijkheid. En niet alleen op het gebied van sport – ook daarnaast sta jij je mannetje. Op sportgebied ben je echter de autoriteit. Van kaatsen tot hamerslingeren en van racquetball tot skeleton, je bent overal van op de hoogte. Dat hoort natuurlijk ook bij jouw vak, maar toch…

Ben je onverhoopt van iets niet op de hoogte, dan maak je er al vrij snel de welbekende huiskamervraag van. Chapeau, goed gevonden. Een man van jouw statuur moet natuurlijk ad rem kunnen inspelen op dergelijke situaties. De sportwereld kan niet zonder jouw inbreng. Zonder jou is topsport eigenlijk niets meer dan gewoon sport. Jouw inbreng maakt er tenminste nog wat van. De pensioengerechtigde leeftijd nadert met rasse schreden. Ik hoop dat je het kan opbrengen om ons (jouw volk dus) nog minimaal een decenium van jouw deskundige commentaar te voorzien. Je bent het vaak niet eens met je cocommentatoren, maar dat is ook logisch. Iemand die zo veel van de kennispot heeft gesnoept kan geen ongelijk hebben. Een adequate opvolger is er volgens mij namelijk nog niet. Toe? Ga nog 10 jaar door.

In jouw columns in de De Trouw lees ik af en toe dat je het hebt over jouw tweede ik. Velen zullen denken: “Poehhh, aan één Mart hebben we meer dan genoeg”. Ik niet, spreek je tweede ik maar aan. Ontsla Dijkstra en Ducrot bij de wielerverslagen en verleen met jezelf het duocommentaar. Heb je toevallig ook niet een derde en vierde ik? Een kennis van mij zit in de kleding. Over truien en pakken hoef je je geen zorgen te maken!

Om je in mijn beste Engels te citeren: "Senk joe".

E.

Apartheid in Zuid-Afrika

2010-06-15T14:24:00.006+02:00

Apartheid was het officiële systeem van rassensegregatie dat tussen 1948 en 1990 in Zuid-Afrika en het huidige Namibië in werking was. Het woord apartheid komt uit het Afrikaans en is als leenwoord in bijna elke andere taal onvertaald opgenomen. Gelukkig bestaat de apartheid (officieel) niet meer in Zuid-Afrika.

Maar nu – 20 jaar later – lees ik dat in Zuid-Afrika een andere vorm van apartheid is ontstaan. De zogenaamde Bavaria-babes zijn namelijk op voorspraak van de FIFA gearresteerd. 36 voornamelijk blonde Hollandse meiden zijn dus in opdracht van de wereldvoetbalbond door de plaatselijke autoriteiten urenlang ondervraagd. Er wordt door de FIFA zelfs gesproken over een zogenaamde marketing-hinderlaag. De Hollandse meiden werd verteld dat ze een gevangenisstraf van zes maanden riskeerden door het dragen van een oranje gekleurd jurkje, waarop overigens geen enkele reclame-uiting te vinden is. Het dragen van oranje jurkjes zonder merknaam is in een stadion dus verboden. Een vorm van apartheid? Ik weet het niet. Apart is het in ieder geval wel. De dames werden door 40 stewards omsingeld en hardhandig uit het stadion verwijderd. In Nederland haalt dit nieuws alle kranten en in de Zuid-Afrikaanse krant The Star haalde dit opmerkelijke bericht zelfs de voorpagina. De 2-0 overwinning van Nederland op Denemarken wordt veel verder pas beschreven.

Dit bericht lezende bedenk ik mij ineens dat de FIFA makkelijk in het volgende rijtje afkortingen kan passen: CIA, KGB en NSA. Organisaties die allen door dictatoriale personen werden of worden geleid. Ook hier valt met de FIFA weer een opmerkelijke vergelijking te trekken. Want deze organisatie wordt geleid door ene heer Joseph (Sepp) Blatter, een man die met zekere regelmaat wordt afgeschilderd als iemand met veel dictatoriale streken.

Het imperium van Blatter moet beschermd worden en daarmee natuurlijk ook de belangen van de sponsoren die miljoenen aan Blatter en zijn vriendjes hebben geschonken. In het geval van bier is het Budweiser uit de Verenigde-Staten dat het alleenrecht heeft op het maken van reclame én het aanbieden van bier in en om het stadion. Het draait bij Blatter om (meer) geld en (meer) macht, meer niet. Dat er om dit ultieme doel te bereiken enkele dames met oranje jurkjes van tribunes verwijderd moeten worden maakt hem niets uit. Zo sponsort Adidas die veelbesproken Jubilanivoetbal. Naar het schijnt hekelt Blatter voetballers die op voetbalschoenen van Nike rondlopen. De macht van Blatter reikt gelukkig nog niet zover dat hij Wesley Sneijder kan verbieden om zijn Nike-schoenen om te ruilen voor een paar schoenen van Adidas. Of dat hij het gehele Nederlands elftal door stewards van het veld laat slaan omdat het tenue van Nederland door Nike gesponsord is. Vergis je niet, want als het zou kunnen, zou Blatter het doen.

Mocht deze stunt daadwerkelijk een door Bavaria vooropgezet plan zijn geweest, dan is het plan in ieder geval meer dan geslaagd. Iedereen die de dictatoriale leider van de FIFA te kijk zet kan op mijn steun rekenen! Op naar de volgende wedstrijd…

E.

Geen vriendin? Haal een visvergunning.

2010-06-11T15:35:00.016+02:00

Wilt u vissen, dan mag dat niet zonder visvergunning. Voor bepaalde wateren heeft u echter geen visvergunning nodig, maar een hengelvergunning. Ook dan bent u er nog niet, want wilt u op vele plaatsen kunnen vissen – zonder dat der Fischpolizei met sancties dreigt – dan heeft u eigenlijk ook nog een VISpas nodig van de plaatselijke hengelsportvereniging. Dus ben je zoekende naar een vriendin, vraagt dan eerst alle benodigde vergunningen en passen aan. Dit is de eerste en wellicht de belangrijkste stap van een weg die uiteindelijk tot een vriendin moet leiden.

Zijn alle papparassen ontvangen, dan kan de zoektocht van start gaan. Begin te zoeken naar een mooie grote vijver. Eenmaal gevonden, dan zult u zien dat u niet de enige bent die uit vissen is. Het stikt namelijk van de vissers. U heeft geheid zware concurrentie. Het is echter niet erg om in dezelfde vijver te moeten vissen. Wat dat betreft zwemt er genoeg vis in de zee. En in alle soorten en maten. Voor een ieder wat wils.

U wilt niet genoegen nemen met de eerste de beste bakvis die u aan de haak weet te slaan. U mag er best eens eentje teruggooien. De eerste keer zal u er wellicht een zware dobber aan hebben, maar op een gegeven moment went het en zult u zich meer en meer als een vis in het water voelen. Er zijn wellicht ook dagen dat u niets vangt. Wen er maar aan! Het is wel elke dag visdag, maar niet alle dagen vangdag.

Probeer de krenten uit de pap te vissen, al vis je soms achter het net. Doorzettingsvermogen is voor de visser zeer belangrijk. Bent u tevreden over de vangst neem haar dan eens mee naar de kroeg voor een drankje, want vis moet zwemmen. Het kan hier alsnog vlees noch vis blijken te zijn. Gooi haar dan direct terug en haal de hengel weer van stal. Geen twijfel, geen tweede afspraak als het een viswijf blijkt te zijn. Zonde van uw tijd en geld, de vis wordt dat betreft toch al duur betaald.

Het spel begint nu weer van voren af aan. Maar u zult uiteindelijk wel de juiste aan de haak weten te slaan. En voor u het weet schiet ze kuit en heeft u uw schaapjes op het droge…

Succes!

E.

Zomaar een versje

2010-06-11T14:15:00.007+02:00

Ik liep van berg naar dal

Ben toen uitgegleden

Kwam heel hard ten val

Maar was wel snel beneden

De verkiezingsstrijd is voorbij

2010-06-10T15:39:00.008+02:00

De verkiezingsstrijd is voorbij
Door E. 10 juni 2010 ©

Mijn favoriete politica is het niet geworden, haar partij heeft zelfs enkele zetels verloren. Je stond te laag op de kandidatenlijst, het is niet altijd een feest. Ik hoop dat voorkeursstemmen uitkomst zullen bieden. Dan mag je je alsnog in het pluche gaan nestellen.

En niet alleen omdat je zo’n leuke dame bent. Je hebt het wat mij betreft ook gewoon verdiend. Op diverse vragen die ik aan insiders heb gesteld, kreeg ik nauwelijks een serieus antwoord. Waarom sta je toch niet op een verkiesbare plaats?

Ik heb geen idee. In de wandelgangen hoor ik dat je te lui zou zijn voor het werk in de Tweede Kamer. Nou en! Daar gaat het toch niet om. Een mede-Kamerlid wil toch ook wel eens tegen een leuk koppie aankijken. Ook op de televisie doet je het goed. Zeer belangrijk voor de partij.

Landelijke bekendheid geniet je zelfs volgens mij, in ieder geval bij de gemiddelde politieke volger van onder de 40. Zelf ben je net de 40 gepasseerd. Maar van geest schat ik jou natuurlijk veel jonger in.

Ieder natuurlijk zijn eigen smaak. Over smaak valt niet te twisten. Maar dat jouw partijgenoten niet inzien wat een gemis het in de Kamer wordt zonder jouw aanwezigheid begrijp ik echt niet.

Voor mij sta je in ieder geval in de top 5. Bij enkelen van de huidige top 5 kan ik mij wel iets voorstellen, maar ik zou bij de top hameren op plaats 4 van de kandidatenlijst. Jij zou het op 4 stukken beter doen dan jouw huidige partijgenoot.

Onvoorstelbaar! Is het misschien omdat ik je de laatste tijd niet meer zo veel in de media heb zien verschijnen? Speelt er toch wat tussen jou en de partijtop? Ben je inderdaad een kenau? Nee, dat is onvoorstelbaar.

Straks als je je door middel van voorkeursstemmen in de Kamer mag installeren, dan ga ik er vanuit dat je niet meer uit de media bent weg te slaan. Dat je het weer opneemt voor de kleine man, maar dat je tenslotte wel jezelf blijft. Afgesproken?

E.

Oranjegekte? Weg ermee!

2010-06-10T13:24:00.007+02:00

Binnenkort staat het WK weer voor de deur. Dit staat bij ons natuurlijk synoniem voor feest en drank, maar bovenal de kleur oranje. Velen onder ons doen mee aan een WK-pool, kleden ons oranje en gaan geschminkt naar de kroeg. Het kan natuurlijk altijd nog gekker. Er zijn er zelfs die hele huizen, zelfs gehele straten versieren. De kleur oranje zie je nooit zo vaak terug als tijdens een WK.

Maar wat is dat nou, oranje. Enig gespeur op internet leert mij het volgende over deze kleur. De kleur oranje komt vrij weinig in de natuur voor en kent dan ook niet zo veel symboliek als de meeste andere kleuren. De vrijwel enige uitzondering is dat die kleur symbool staat voor het Nederlands koningshuis. Daarnaast staat oranje in Nederland voor ons nationale voetbalelftal. De grootste rivier van het Zuid-Afrika heet de Oranjerivier. En in vele andere landen is het woord oranje een synoniem voor een sinaasappel. Maar dat is het dan ook wel zo’n beetje.

Daarnaast zeer belangrijk: oranje is een secundaire kleur die zich in het spectrum tussen rood en geel bevindt, aldus Wikipedia. Secundair, dus op de tweede plaats en minder belangrijk dan primair. Achter ondermeer rood en geel dus. Net niet dus, dat oranje. Oranje is geen geel, de kleur van de goddelijke kanaries. Maar oranje is ook geen rood, de kleur van de huidige Europees Kampioen Spanje. Moet ik mij dan gaan kleden in zo’n tweederangs kleur? Dan maar in ‘t geel of rood. Of in het blauw, want er zijn namelijk drie primaire kleuren. Blauw, de shirtkleur van landen als Italië, Frankrijk en Argentinië. Allemaal landen die al eens een wereldkampioenschap gewonnen hebben. Grote kans dat één van de kleuren blauw, rood of geel het WK wint.

Alle (ex-)wereldkampioenen dragen primaire kleuren of wit. Technisch gezien is wit geen kleur. Duitsland en Engeland (ex-wereldkampioenen) spelen in het wit. Maar wat is dat nou, wit. Over de niet-kleur wit is veel meer bekend. Wit staat bijvoorbeeld voor maagdelijkheid, denk aan de trouwjurk… Daarnaast komt de kleur wit voor in veel gezegden, zoals bij iemand een wit voetje halen. Ook in de taal wordt wit veel gebruikt zoals in de woorden witwassen, de witte vlag en het woord witgoed. Een mooie combinatie vind ik dat, de woorden wit en goed. Dat past wel bij het Nederlands elftal, witgoed. De weg naar de titel kent dus de primaire kleuren rood, blauw, geel èn het woord witgoed.

Ik heb me dit jaar dus – na gedegen onderzoek – voorgenomen om niet aan die massale oranjegekte mee te doen. Om het Nederlands elftal te steunen draag ik een primaire kleur. Wilt u ook dat Nederland uiteindelijk als winnaar uit de bus komt, dan zie ik u bij de kastelein aan de bar. Ik draag dan – net als u – een rood, blauw of geel shirt. Ik zit samen met m’n droogtrommel aan de bar en drink bij wijze van uitzondering een gele rakker. Neemt u dan uw wasmachine mee?

Laat iedereen ons maar uitlachen en raar aankijken, want wij weten wel beter. Wij zijn het die Nederland wereldkampioen maken. Niet dat carnavalspubliek, die meelopers, die lamzakken die in een Oranjeshirt zonder diepvriezer komen opdagen. Lukt het niet, dan heeft het in ieder geval niet aan ons gelegen. Waarschijnlijk is de kroeg dan te overweldigend in het oranje gestoken.

Tot ziens, tot pils,

E.

Dronken mensen. Hoe gaan we ermee om?

2010-05-20T13:16:00.002+02:00

Dronken mensen. Hoe gaan we ermee om?
Door E. 20 mei 2010 ©
(Op 26 mei 2010 in aangepaste vorm geplaatst op http://cafe.hethalvemaatje.nl/)

Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid. Althans, zo luidt het gezegde. Alcohol neemt de remmingen weg. Mensen flappen er hierdoor wel eens iets uit dat ze wellicht niet hadden willen zeggen. Maar of ze daadwerkelijk de waarheid vertellen, dat vraag ik me af. Ondergetekende in ieder geval niet. Het is een mooi fantasieverhaal dat mijn tong afrolt of een waar gebeurd verhaal dat zó sterk is overdreven dat het in de categorie verzinsels geplaatst kan worden. In aangeschoten toestand alles doen voor een lach en een leuk verhaal, dat ben ik. Bij mij neemt alcohol een bepaald gevoel van schaamte weg. Ietsjes maar, want ik hoor om mee heen dat ik sowieso niet over een schaamtegevoel beschik.

Maar hoe ga je nou met dronken mensen om? Dat is niet makkelijk uit te leggen. Er zijn namelijk verschillende soorten beschonken types. Ik zal een kleine opsomming geven. Al deze types zijn op een willekeurige avond te vinden de kroeg:

Je hebt – zeg maar – het type ondergetekende, dat de transformatie naar een spraakwaterval (soms letterlijk) ondergaat en veelal met stemverheffing alles doet voor een lach. Het type dat zichzelf op dat moment de leukste persoon van deze aardkloot vindt (en soms ook is). Wil nog wel eens iemand ongemerkt beledigen (waarvoor ik op voorhand hierbij alvast mijn excuses heb aangeboden). Wat mij betreft natuurlijk een leuk type.
Het type knuffelbeer. Altijd leuk en gezellig na een paar biertjes en wijntjes. Het wat stillere type dat (soms met een wat roder hoofd) alles vanaf de bar aanschouwt. Ga eens een gesprek aan met dit type. Als dit type jou in nuchtere toestand een aardig persoon vindt, dan draait dit bij hem of haar in aangeschoten toestand uit op een heerlijk knuffelfestijn. Dit type wil tijdens het gesprek met regelmaat vertellen dat ‘ie van je houdt. Goed type voor het zelfvertrouwen van de gesprekspartner.
Het type geil, het type dat na enkele alcoholische versnaperingen altijd bloedgeil lijkt te zijn. Houdt van fysiek contact, is vrij handtastelijk en het geslacht van de gesprekspartner maakt dan eigenlijk niet veel uit.
Het type redelijk agressief. Het type dat na enkele drankjes pissig wordt om een grapje en zich vaak persoonlijk in de zak gescheten voelt. Wil nog wel eens in een scheldkanonnade vervallen. Dit moet je uiteraard wel met een korreltje zout nemen.
Je hebt ook nog het type dat in aangeschoten toestand maar niet raakt uitgepraat over zichzelf en/of het werk dat ze verrichten. Het type dat wat meer met zichzelf bezig is, de narcist. Je komt er niet tussen. Wil je wat zeggen, dan wordt je geheid onderbroken en overstemd.
Het type aandacht trekken, zij het met rare bekken, valpartijen en/of luid geschreeuw. Dit type heeft na een avond stappen vaak de volgende ochtend diverse kneuzingen en/of vleeswonden. Wordt in de kroeg regelmatig bloedend of kreupel gesignaleerd. Wil af en toe met een hilarische oneliner op de proppen komen.
Nu voor sommigen onder ons een ietwat vervelend type. In nuchtere toestand een wat stiller persoon. In aangeschoten toestand ook geen druktemaker, maar wil de verhalen van anderen met regelmaat onderbreken. Raadt u het al? Het is het type Ja dat heb ik ook meegemaakt. Veelal in overtreffende trap.
Tenslotte nog het herhaaltype dat na het vertellen van een verhaal 10 minuten later bloedserieus en doodleuk het verhaal nog eens gaat vertellen. Dit gaat meestal gepaard met veel handgebaren.

Het gaat te ver om alle types hier te beschrijven, vandaar slechts dit selecte gezelschap dat zich herbergt in mijn vriendenkring. Uiteraard zijn er ook enkelen die iets van meerdere types in zich hebben. Tja, maar hoe nu met elkaar om te gaan? Er is niets aan de hand zolang er zich in een wat grotere groep een mengelmoes van dit soort types bevindt. Dat levert over het algemeen de leukste avonden op.

Maar nu 1 op 1 gesprekken. Het is het verstandig om type 2 en 3 niet al te lang naast elkaar te zetten. Dit kan uitdraaien op een leuke nacht en een levenslang gevoel van spijt. Het type 1 en 4 samen kan ook nog wel eens misgaan. Een combinatie van type 1 en 6 in gesprek met een type 4 spreekt voor zich. Niet doen. Ook gedoemd te mislukken is type 5 en 7. Zit je als type 5 alles over jezelf en je werk te vertellen hoor je telkens van je gesprekspartner dat hij/zij dat ook al heeft meegemaakt. Kan uitdraaien op irritatie. Het spreekt voor zich dat je bij het zoeken van een gesprekspartner niet hetzelfde type kiest. Een type 2 naast een andere type 2 kan klef worden. Een type 7 naast een andere type 7 kan uitdraaien op een zeer vermoeiend gesprek. Zoek uw type uit en doe er uw voordeel mee.

Uiteraard kunnen de bovenstaande 1 op 1 gesprekken wel, maar dan moet je je wel houden aan de 30-minutengrens. Zoek na een half uur een ander op, ruil van gesprekspartner. Dan zal de avond alsnog geslaagd eindigen.

Nu gaat het hier wel over bepaalde omgangsnormen tussen beschonken mensen onderling. Maar hoe nu als nuchter persoon om te gaan met een beschonken type? Om eerlijk te zijn, ik weet het niet. Ik kan daarentegen wel een oplossing voor de nuchteren aandragen: If you can’t beat them, join them (dat vindt de kroegbaas ook niet erg).

Tot ziens, tot pils,

P.S. T-shirts met de opdruk “Pas op: dronken” eventueel voorzien van typenummer zijn achter de bar tegen betaling te verkrijgen.